MasukLumi POVPagod na pagod ako nang makauwi ako sa mansion nang gabing iyon. Buong araw akong nasa main branch ng Sorin Spa dahil sa commercial shoot. Simula umaga, halos paikot-ikot ako sa bawat room para siguraduhing maayos ang lahat. Nakipag-usap ako sa director, sa videographers, sa stylist, sa models at maging sa staff namin.Kaya ang tanging nasa isip ko pagkapasok ko sa mansion ay maligo, kumain at humiga.Pero pagpasok ko pa lang sa living area, agad akong napahinto sa nakita ko.May mga malalaking kahon sa gitna ng sala.Hindi lang isa, dalawa o tatlo, halos limang malalaki at matitibay na kahon ang magkakatabing nakita ko roon. May ilan pang grocery bags sa paligid, at sa gitna ng lahat ng iyon, nakita ko si Sorin kasama ang ilang kasambahay na nagtutulong-tulong ayusin iyon.Abala silang naglalagay ng mga grocery sa loob ng mga kahon.Napakunot-noo ako. Ano na naman ito?“Anong mayroon, Sorin?”Napalingon agad siya nang makita ako.“Oh, you’re home.”“Anong ginagawa ninyo?” ta
Lumi POVMadaling-araw palang ay gising na ako. Mahalagang ganap kasi ang mayroon ngayon dahil isu-shoot na ang bagong mukha o bagong itsura ng main branch ng Sorin Spa.Naisip ko, bago pa ito magalgal, masaraula o magamit na gamit, mas maganda kung maipa-shoot ko na habang bago pa.Kaya alas sais palang ng umaga, nandito na ako sa main branch ng Sorin Spa.“Ma’am Lumi, nandito na po ang first batch ng models.”Agad akong napalingon kay Menda.“Totoo? Ang aga pa ah?”“Yes, Ma’am. Nasa dressing area na po silang lahat.”“Okay, sige, mas maganda nga kung maaga palang ay nandito na sila.”Napatingin ako sa hawak kong production schedule. Nakaayos roon ang buong timeline. Call time. Hair and makeup. Wardrobe. Camera setup. Lighting. Treatment sequences. Food break. Room changes, at maging ang estimated time kung kailan kailangang matapos ang bawat eksena.Hindi ako puwedeng basta umasa sa bahala na. Malaking pera ang inilabas namin para sa shoot na ito, at higit sa lahat, hindi lang naman
Lumi POVAng bilis ng araw. Parang kailan lang, nasa Boracay kami ni Sorin, naglalakad sa Station 1 hanggang Station 3, kumakain ng kung anu-anong street food, at nanonood ng sunset habang pinaparamdam sa akin na parang bakasyon lang ang buong mundo. Parang kahapon lang din ‘yung nangyaring nakakalokang gabi sa aming dalawa. Grabe talaga ‘yun, hindi ko pa rin makalimutan hanggang ngayon.Pero ngayon, aba, heto na, nakatayo na ako ulit sa gitna ng bagong-renovate naming main branch ng Sorin Spa, habang hawak ang clipboard na halos lahat ng tao sa paligid ko ay abalang-abala.“Careful sa table, Menda. Huwag mong ipatong diyan.”“Yes, Ma’am Lumi.”Napalingon ako sa secretary ko na nitong mga nakaraang linggo ay parang naging personal assistant ko na rin. Halos sabay na kaming kumakain, sabay umuuwi, sabay nag-iinspeksyon. Pero, okay lang kasi tinaasan ko na rin naman ang sahod niya, deserve niya iyon.“Menda?”“Yes po, Ma’am?”“Nasa pantry na ba ‘yung mga pagkain?”“Yes, Ma’am. Dumating
Lumi POVGaya ng tubig na nakakalunod na patuloy na bumabagsak sa amin ni Sorin, galing sa shower, nakakalunod din ang mga nakakagigil niyang paghalik sa labi ko.Kapwa kami lasing, kaya kapwa hindi na alam ang ginagawa. Pero ang sarap. Ganito ang gusto, ‘yung wala kaming pakelam sa ginagawa pero pareho namang nag-e-enjoy.Maya maya ay hindi na siya nakapagpigil. Kahit lasing, naupo siya at kinain ang puke ko. Napapanganga ako. Para siyang kumakain ng talaba. Hinahalukay mabuti ng dila niya ang kaloob-looban ng puke ko. Ang sarap, nakakakiliti, lalo na kapag mina-mariang-palad pa niya ako. Ilang minuto ko siyang hinayaang pagsawaan ang puke ko. Lahat ata ng katas doon ay nahimod na niyang mabuti. Nung magsawa, ako naman ang naupo at lumuhod sa kaniya. Siyempre, hindi ako papayag na hindi malalantakan ang masarap niyang titë. Heto nga at saludong-saludo na agad at mukhang kanina pa handa.Hindi na ako nagsayang pa ng oras. Kapagdaka ko itong sinubo at sinipsip. Ang taba at ang sarap p
Lumi POVAko matino pa, pero si Sorin, heto, lungayngay at halos lasing na. Naiinis ako kasi tama ang hinala kong puro juice lang ang pinapainom niya sa akin.Oo, may halo pa rin namang alak kasi kahit pa paano ay may tama rin ako. Pero hindi grabe.Kaya, heto, ako pa ang nag-aalalay sa lalaking lasing na ito habang pabalik kami sa penthouse.Maayos naman kaming nakarating sa penthouse, tinulungan pa rin kasi kami ng mga staff sa ibaba, pero pagdating dito sa penthouse, sinabi kong kaya ko na si Sorin, kaya iniwan na nila ako. Nagbigay na lang ako ng kaunting tip para matuwa naman sila.Pagdating sa sofa, binaba ko na siya roon.“Ay, KJ ka naman, kaya ko pa naman, bakit mo agad ako inuwi dito!” pagrereklamo niya habang nakangiwi.Pulang-pula na ang mukha niya dahil sa kalasingan. Nalasing din talaga siya sa kakabantay sa akin. Nalasing sa kakasayaw sa tabi ko. Oo, panay ang tabi niya sa akin para lang hindi ako lapitan ng ibang lalaki kanina. Kaya nung tamaan na siya ng alak, na-engga
Lumi POVPaglabas namin sa unang bar ay hindi ko napigilang mapangiti.“Ang saya, pero bitin, bilis nating umalis,” sabi ko habang naglalakad sa White Beach.Hindi na sumagot si Sorin. Nakahawak lang siya sa braso ko. Napairap ako, nahihiya pa siyang hawakan ang kamay ko, hindi pa kasi lasing. Mamaya, ay naku, wild na naman ito.Habang naglalakad ay napansin kong ang buong paligid. Sa magkabilang gilid ay puro ilaw. May mga live band. May mga DJ. May mga restaurant na puno ng tao.Habang lumalalim ang gabi ay lalo ring sumisigla ang buong Boracay.Napatingin ako kay Sorin na masyadong seryoso.“Ganito pala rito.” Tumango siya. “Mas buhay pa ‘yan mamaya.”“Bakit, mas marami pang lalabas na mga tao?”“Oo, saka weekend kasi,” sagot niya.Hindi ko akalaing ganito kasaya ang nightlife ng Boracay. Mapa-araw at gabi ay masaya, pero totoong mas masaya kapag gabi.Makalipas ang ilang minutong paglalakad ay huminto na ulit kami sa isa pang bar. Pagpasok pa lang namin ay agad akong sinalubong ng
Everisha’s POVKanina pa ako rito sa may garden, nakatingin sa mga bulaklak habang hinihintay sina Ada, Rica at Piyel. Magpi-picture-an daw kasi kami dito, kaya lang ang tatlo, nasa powder room, nagre-retouch ng mga mukha kaya sinabi kong hintayin ko na lang sila at mauna na ako rito sa garden.Sa git
Everett’s POVHabang nakaupo kami sa matigas na bangko sa labas ng operating room, halos hindi na gumagana ang utak ko. Isang salita lang ang umiikot sa isipan ko—Misha. Pilit kong tinatanggal ang imahe ng duguan niyang katawan sa kalsada, pero parang pilit itong bumabalik sa akin. Hanggang ngayon, h
Czedric’s POVMatapos ang halos sampung taon na nakalipas, ngayon lang ulit ako nakaramdam ng pagiging tao ulit. Ang pagligo gamit ang sabon at shampoo ay tila isang ritwal na matagal nang nawala sa buhay ko. Habang tumutulo ang malamig na tubig mula sa talon at bumubula ang sabon sa balat ko, hindi
Czedric’s POVNapansin kong kanina pa nagrereklamo si Everisha tungkol sa likod niyang masakit dahil sa tent na laging ang lupa lang ang sapin. Natural lang naman, hindi siya sanay sa ganoong kondisyon. Kaya naisip kong ipakita sa kaniya ang isang bagay na siguradong ikakabilib niya, ang paggawa ng b







