로그인Lumi POVAng unang bagay na naramdaman ko nang magising ako ay ang malamig. Hindi iyong ordinaryong lamig ng aircon sa kuwarto. Mas malamig, at may kakaibang amoy din. Parang gamot.Dahan-dahan kong dinilat ang mga mata ko. Doon ko nakita ang puting kisame.Nasaan ako? Bakit ang tahimik?Tinangka kong igalaw ang kamay ko, pero may nakakabit na maliit na IV line sa kamay ko.Napatingin ako roon at napakurap ako.“What the?!”Dahan-dahan kong inilibot ang tingin ko. May nakita akong puting kurtina, hospital bed, at saka si Sorin. Nasa tabi siya ng kama ko, nakaupo, at tahimik. Seryoso rin ang mukha niya. Diretso siyang nakatingin sa akin na para bang matagal na niya akong hinihintay na magising.“S-sorin?”Napatayo siya nang marinig ang boses ko.“You’re awake.”Napatingin ulit ako sa paligid. “Bakit ako nasa ospital?” Hindi siya agad sumagot, kaya mas lalo akong kinabahan. “Ano bang nangyari?”Naalala ko ang huling nangyari. Nag-aayos kami ng mga kahon ng grocery na ipapadala sa mga m
Lumi POVPagod na pagod ako nang makauwi ako sa mansion nang gabing iyon. Buong araw akong nasa main branch ng Sorin Spa dahil sa commercial shoot. Simula umaga, halos paikot-ikot ako sa bawat room para siguraduhing maayos ang lahat. Nakipag-usap ako sa director, sa videographers, sa stylist, sa models at maging sa staff namin.Kaya ang tanging nasa isip ko pagkapasok ko sa mansion ay maligo, kumain at humiga.Pero pagpasok ko pa lang sa living area, agad akong napahinto sa nakita ko.May mga malalaking kahon sa gitna ng sala.Hindi lang isa, dalawa o tatlo, halos limang malalaki at matitibay na kahon ang magkakatabing nakita ko roon. May ilan pang grocery bags sa paligid, at sa gitna ng lahat ng iyon, nakita ko si Sorin kasama ang ilang kasambahay na nagtutulong-tulong ayusin iyon.Abala silang naglalagay ng mga grocery sa loob ng mga kahon.Napakunot-noo ako. Ano na naman ito?“Anong mayroon, Sorin?”Napalingon agad siya nang makita ako.“Oh, you’re home.”“Anong ginagawa ninyo?” ta
Lumi POVMadaling-araw palang ay gising na ako. Mahalagang ganap kasi ang mayroon ngayon dahil isu-shoot na ang bagong mukha o bagong itsura ng main branch ng Sorin Spa.Naisip ko, bago pa ito magalgal, masaraula o magamit na gamit, mas maganda kung maipa-shoot ko na habang bago pa.Kaya alas sais palang ng umaga, nandito na ako sa main branch ng Sorin Spa.“Ma’am Lumi, nandito na po ang first batch ng models.”Agad akong napalingon kay Menda.“Totoo? Ang aga pa ah?”“Yes, Ma’am. Nasa dressing area na po silang lahat.”“Okay, sige, mas maganda nga kung maaga palang ay nandito na sila.”Napatingin ako sa hawak kong production schedule. Nakaayos roon ang buong timeline. Call time. Hair and makeup. Wardrobe. Camera setup. Lighting. Treatment sequences. Food break. Room changes, at maging ang estimated time kung kailan kailangang matapos ang bawat eksena.Hindi ako puwedeng basta umasa sa bahala na. Malaking pera ang inilabas namin para sa shoot na ito, at higit sa lahat, hindi lang naman
Lumi POVAng bilis ng araw. Parang kailan lang, nasa Boracay kami ni Sorin, naglalakad sa Station 1 hanggang Station 3, kumakain ng kung anu-anong street food, at nanonood ng sunset habang pinaparamdam sa akin na parang bakasyon lang ang buong mundo. Parang kahapon lang din ‘yung nangyaring nakakalokang gabi sa aming dalawa. Grabe talaga ‘yun, hindi ko pa rin makalimutan hanggang ngayon.Pero ngayon, aba, heto na, nakatayo na ako ulit sa gitna ng bagong-renovate naming main branch ng Sorin Spa, habang hawak ang clipboard na halos lahat ng tao sa paligid ko ay abalang-abala.“Careful sa table, Menda. Huwag mong ipatong diyan.”“Yes, Ma’am Lumi.”Napalingon ako sa secretary ko na nitong mga nakaraang linggo ay parang naging personal assistant ko na rin. Halos sabay na kaming kumakain, sabay umuuwi, sabay nag-iinspeksyon. Pero, okay lang kasi tinaasan ko na rin naman ang sahod niya, deserve niya iyon.“Menda?”“Yes po, Ma’am?”“Nasa pantry na ba ‘yung mga pagkain?”“Yes, Ma’am. Dumating
Lumi POVGaya ng tubig na nakakalunod na patuloy na bumabagsak sa amin ni Sorin, galing sa shower, nakakalunod din ang mga nakakagigil niyang paghalik sa labi ko.Kapwa kami lasing, kaya kapwa hindi na alam ang ginagawa. Pero ang sarap. Ganito ang gusto, ‘yung wala kaming pakelam sa ginagawa pero pareho namang nag-e-enjoy.Maya maya ay hindi na siya nakapagpigil. Kahit lasing, naupo siya at kinain ang puke ko. Napapanganga ako. Para siyang kumakain ng talaba. Hinahalukay mabuti ng dila niya ang kaloob-looban ng puke ko. Ang sarap, nakakakiliti, lalo na kapag mina-mariang-palad pa niya ako. Ilang minuto ko siyang hinayaang pagsawaan ang puke ko. Lahat ata ng katas doon ay nahimod na niyang mabuti. Nung magsawa, ako naman ang naupo at lumuhod sa kaniya. Siyempre, hindi ako papayag na hindi malalantakan ang masarap niyang titë. Heto nga at saludong-saludo na agad at mukhang kanina pa handa.Hindi na ako nagsayang pa ng oras. Kapagdaka ko itong sinubo at sinipsip. Ang taba at ang sarap p
Lumi POVAko matino pa, pero si Sorin, heto, lungayngay at halos lasing na. Naiinis ako kasi tama ang hinala kong puro juice lang ang pinapainom niya sa akin.Oo, may halo pa rin namang alak kasi kahit pa paano ay may tama rin ako. Pero hindi grabe.Kaya, heto, ako pa ang nag-aalalay sa lalaking lasing na ito habang pabalik kami sa penthouse.Maayos naman kaming nakarating sa penthouse, tinulungan pa rin kasi kami ng mga staff sa ibaba, pero pagdating dito sa penthouse, sinabi kong kaya ko na si Sorin, kaya iniwan na nila ako. Nagbigay na lang ako ng kaunting tip para matuwa naman sila.Pagdating sa sofa, binaba ko na siya roon.“Ay, KJ ka naman, kaya ko pa naman, bakit mo agad ako inuwi dito!” pagrereklamo niya habang nakangiwi.Pulang-pula na ang mukha niya dahil sa kalasingan. Nalasing din talaga siya sa kakabantay sa akin. Nalasing sa kakasayaw sa tabi ko. Oo, panay ang tabi niya sa akin para lang hindi ako lapitan ng ibang lalaki kanina. Kaya nung tamaan na siya ng alak, na-engga
Everett’s POVNapuno ng kaba ang dibdib ko nang malaman ko na dumating na si Eff. Matagal na namin siyang hinahanap, umaasa na ang mga sagot niya ay magbibigay-linaw sa kung saan nagtatago ang mga kapatid niyang demonyo. Hindi ko mapigilang mag-isip ng kung anu-ano habang hinihintay ko siya sa sala.
Misha’s POV“Are you happy, Misha?” tanong ni Everett habang hinahawakan ang kamay ko.“More than happy,” sagot ko habang ramdam ko ang saya sa puso ko. “Lahat ng ito... it’s more than I could ever dream of.”Hinaplos niya ang tiyan ko at ngumiti. “And soon, it will be the three of us. I can’t wait to
Misha’s POVSa loob ng ilang buwan, ang buhay ko ay parang isang fairy tale—isang napakagandang fairy tale na puno ng kasiyahan at pag-iingat. Simula noong ipinagbuntis ko ang magiging anak namin ni Everett, hindi ako kailanman nag-alala, joke, siyempre, nag-alala rin dahil ang daming kontrabida sa b
Misha’s POVMatapos ang mahabang araw ng meetings, fittings, at rehearsals, sa wakas ay nakaupo na ako sa harap ng salamin sa dressing room. Tumutok ako sa aking repleksyon, pinagmasdan ang pagod na mukha ko. “Is this really what I want?” tanong ko sa sarili ko habang hinahaplos ang mga buhok kong na







