Masuk
Ang langit sa huling hantungan ng aming paglalakbay ay hindi kulay abo gaya ng sa Alps, o madilim gaya ng sa Binondo. Dito sa dulo ng horizon, kung saan ang dagat at langit ay tila naghahalikan sa isang walang hanggang asul, ang lahat ay mukhang payapa. Ang Horizon’s End ay hindi lang isang geographical location; ito ang sandaling ang lahat ng mga pira-pirasong piraso ng aming buhay ay sa wakas ay nabuo na.Nakatayo kami ni Dante Valez sa deck ng aming bagong yate, ang Aurora. Hindi na ito cargo ship na puno ng armas; ito ay isang tahanan. Malayo na kami sa Montenegro, malayo na sa ingay ng mga balita. Ang Horizon’s End ay ang pagpasok namin sa isang teritoryong walang pangalan sa mapa."Vera, tingnan mo," turo ni Dante sa malayo.Isang maliit na isla ang dahan-dahang lumilitaw sa gitna ng dagat. Iyon ang aming destinasyon. Isang pribadong santuwaryo na binili namin gamit ang mga huling sentimo ng Legacy Fund na hindi na namin kailangan para sa operasyon.Bago kami bumaba sa isla, pum
Ang amoy ng pine trees at ang alat ng dagat ng Adriatic ay naghahalo sa hangin habang tinatanaw ko ang aming bagong mundo mula sa veranda ng Montenegro Sanctum. Tapos na ang gulo sa Alps. Tapos na ang sigalot sa Zurich. Ngunit sa bawat panalong nakukuha namin, ramdam ko ang bigat ng mga multong aming bitbit. Ito ang Legacy of Ghosts—ang pamana ng mga taong nawala, ang mga buhay na isinakripisyo, at ang mga pangalang kailangang ibaon sa limot para kami ay mabuhay."Hindi pa rin maalis sa isip mo ang nangyari sa chateau?" boses ni Dante Valez mula sa aking likuran.Lumingon ako at nakita ko siyang may hawak na folder. Hindi na siya nakasuot ng tactical gear. Ngayon, nakasuot siya ng simpleng itim na polo, pero ang kanyang mga mata ay nananatiling mapagbantay."Iniisip ko lang kung hanggang kailan natin kailangang maging ganito, Dante," sagot ko. "We are rich beyond imagination, we have the power to dismantle syndicates, pero sa huli, tayo pa rin ang mga 'ghosts' sa sarili nating kwento.
Ang hangin sa ibabaw ng French Alps ay kasing talas ng banyeta. Nakatayo ang isang dambuhalang chateau sa tuktok ng bangin, isang estratehikong lokasyon na tanging mga helicopter lamang ang makakarating. Dito gaganapin ang Shadow Summit—ang emergency meeting ng mga natitirang pinuno ng Iron Syndicate matapos ang ginawa naming pag-ubos sa kanilang pondo sa Zurich."Vera, check your comms," boses ni Dante Valez mula sa earpiece ko.Nakatago ako sa isang rocky ridge, mga limang daang metro ang layo mula sa chateau. Naka-full tactical gear ako, ang aking sniper rifle ay nakatutok sa main entrance. "Malinaw, Dante. Nakikita ko na ang mga dating 'business partners' ni Papa. Ang daming security, parang pupunta sa giyera.""Dahil giyera na nga ito," sagot ni Dante. "Ang Zurich Heist ang bumasag sa tiwala nila kay Julian at Alberto. Ngayon, magkakagulo na ang mga 'yan kung sino ang kukuha ng trono. Ang trabaho natin ay siguraduhin na walang lalabas na buhay sa summit na 'yan na may balak pang
Ang Zurich ay balot ng puting niyebe, isang kabaligtaran sa madugo at mainit na nakaraan na iniwan namin sa Pilipinas. Ang lungsod na ito ay amoy pera, kapangyarihan, at mga sikretong pilit ibinaon sa ilalim ng mga dambuhalang vault ng mga bangko sa Bahnhofstrasse. Dito nakatago ang Dela Vega Legacy Fund—ang dambuhalang pondo na pinagsama-samang nakaw na yaman nina Alberto at ng Iron Syndicate."Vera, are you in position?" boses ni Dante Valez mula sa aking earpiece."Lobby na ako," sagot ko habang inaayos ang aking suot na haute couture na coat at ang dambuhalang shades na nagtatago sa aking mga mata.Ang plano ay simple pero nakamamatay: kailangan kong pumasok sa Banque de l'Horizon, isa sa pinaka-eksklusibong pribadong bangko sa buong mundo. Kailangan nila ang aking biometrics—retina scan at voice recognition—para ma-activate ang pondo. Ang Syndicate ay kasalukuyang nasa proseso ng pag-reroute ng pera, pero dahil sa "Exile Protocol," na-freeze ito ng international courts. Isang tao
Ang baybayin ng Montenegro ay sinalubong kami ng mga naglalakihang bangin na kulay abo at ang asul na tubig ng Adriatic Sea na tila kasing lalim ng aming mga sikreto. Pagkatapos ng ilang linggong paglalakbay sa gitna ng dagat, ang pagtapak sa tuyong lupa ay nagdulot sa akin ng kakaibang hilo. Ngunit wala kaming oras para mag-adjust. Ang Exile Protocol ay hindi isang bakasyon; ito ay isang tactical relocation.Dinala kami ng isang armored SUV paakyat sa mga bundok ng Kotor, hanggang sa makarating kami sa isang dambuhalang villa na nakatago sa gitna ng mga pine trees. Ang Montenegro Sanctum."This is it," sabi ni Dante Valez habang binubuksan ang mabigat na bakal na gate. "Dito tayo bubuo ng bagong hukbo. Ang Sanctum na ito ay off-the-grid. Binili ko ito gamit ang isang dummy account limang taon na ang nakakalipas bilang huling sandigan."Ang villa ay hindi mukhang bahay ng isang bilyonaryo. Sa labas, mukha itong abandonadong kuta, pero sa loob, ito ay punong-puno ng cutting-edge techno
Ang dagat sa gitna ng gabi ay parang isang dambuhalang itim na telon na walang katapusan. Isang cargo ship na binago para maging isang mobile command center, ang tanging ingay na naririnig ay ang mahinang pag-ugong ng mga makina at ang paghampas ng mga alon sa bakal na katawan ng barko. Wala na kami sa teritoryo ng Pilipinas. Kami ay nasa international waters—isang lugar kung saan ang mga batas ng tao ay dahan-dahang naglalaho, at ang tanging batas na umiiral ay ang survival. Nakatayo ako sa deck, hinahayaan ang malamig at maalat na hangin na tumama sa aking mukha. Ang maikli kong buhok ay magulo, at ang aking gown na midnight blue ay punit-punit na at may bahid ng dugo ni Dante. "Hindi ka pa natutulog," boses ni Dante Valez mula sa aking likuran. Lumingon ako at nakita ko siyang naka-bandage na ang braso, suot ang isang simpleng itim na t-shirt. Mukha siyang pagod, pero ang awtoridad sa kanyang mga mata ay hindi nababawasan. Lumapit siya sa akin at isinuot ang kanyang jacket sa







