KABANATA 2: So This is Him

Tama nga ang hinala niya—ang lalaking iyon ay talagang malamig at walang puso.

Kaya hindi na nakapagtataka kung bakit sa kanilang mundo, ang buhay ng tao ay parang damo lamang na madaling apakan, madaling kalimutan, madaling balewalain.

Pitong araw na nakaratay sa ICU ang kanyang kuya. Kaibigan ito ng lalaking iyon, at kahit pa isinugal nito ang sariling buhay para saluhin ang bala, ni minsan ay hindi man lang ito nagpakita.

Walang tawag. Walang bisita. Walang kahit anong pag-aalala.

Punong-puno ng galit ang puso ni Shaira.

Ngunit hindi niya nakalimutan—nasa loob siya ng silid ng ICU ng kanyang kuya. Kahit gaano kabigat ang kanyang nararamdaman, hindi siya dapat magsimula ng gulo rito.

Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamao. Pilit niyang pinakalma ang sarili, ngunit nanatiling matalim ang kanyang tingin sa lalaki.

Naramdaman iyon ni Vin Davis.

Bahagya siyang lumingon.

Sa taas niyang halos 1.9 metro, tila ba tinitingnan niya ang mundo mula sa itaas—may kasamang presensya na parang dumadagundong na bagyong hindi mo maiiwasan.

Napansin ni Shaira ang pulang marka sa puting buto ng kanyang pulso.

Parang may mahigpit na humawak doon. Ngunit walang nakakaalam kung ano.

“Shaira, ito si Second Master.”

Mahinang sabi ng kanyang tiyuhin na si Garry, halos pabulong dahil sa kaba.

Ito si Vin Davis—mula sa pinakamakapangyarihang pamilyang Davis.

Sa edad na tatlumpu, siya na ang namamahala sa buong Davis Capital Venture Capital. Isang pangalan na sapat para yumanig sa buong industriya ng negosyo.

“Second Master, ito po ang pamangkin ko na si Shaira. Siya ang nakababatang kapatid ni Mark Dalawampung taong gulang na siya ngayong taon, kasalukuyang sophomore….”

“I know.”

Malamig at diretso ang sagot ni Vin Davis habang bahagyang tumatango.

Natigilan ang tiyuhin ni Shaira.

“Second Master, nagkakilala na po ba kayo ni Shaira?” tanong niya, halatang naguguluhan.

“Mm.”

“Kailan po?”

Hindi niya maintindihan. Wala siyang maalalang pagkakataon na nagkita ang dalawa.

Ngunit hindi sumagot si Vin Davis.

Hindi rin siya pinilit pa.

Tumingin siya kay Shaira.

At sa mga mata niya—walang emosyon. Walang init. Walang lamig na may buhay. Kundi isang blangkong kapangyarihang nakakatakot sa katahimikan.

“Pupunta ako ngayon para sunduin ka.”

Malamig ang boses niya. Diretso. Parang utos na hindi kailangan ng paliwanag.

Nabigla si Shaira.

Gusto sana niyang tumawa nang mapanlait, ngunit bago pa niya magawa iyon, lumapit ang medical staff.

“Second Master, tapos na po ang visiting time ni Mr. Mark.”

Si Mark ay nasa ICU, at isa hanggang dalawang oras lamang ang oras ng pagbisita bawat araw.

“Mm.”

Isang maikling sagot. Pagkatapos ay tumalikod si Vin Davis.

Tahimik. Walang emosyon. Parang wala lang nangyari.

Lumapit ang tiyuhin ni Shaira kay Shaira.

“Shaira, si Second Master ang pumunta para bisitahin si Mark ngayon. Siya rin ang susundo sa’yo. Sumama ka na lang sa kanya. Mula ngayon, ang pamilya Davis ang magiging pangalawa mong tahanan. Dapat makinig ka sa kanya doon.”

Ngunit hindi siya nakinig.

Wala siyang pakialam.

Ang tingin niya ay nakapako kay Vin Davis na papalayo—dala ang malamig at hindi matitinag na presensya.

Ang kuya niya ay nasa ganitong kalagayan dahil sa lalaking iyon.

Ngunit wala siyang nakitang kahit anong pagsisisi.

Walang “sorry.”

Walang kahit anong bakas ng konsensya.

Talagang malamig.

Talagang walang puso.

Sa labas ng pasilyo, nakatayo si Vin habang hinihintay si Shaira.

Ang itim niyang suit ay perpektong nakasukat sa kanyang matangkad na katawan. Malapad ang balikat, mahahaba ang binti—parang taong ipinanganak upang utusan, hindi utusan.

Napatigil si Ivy at pati si Lin.

“Ang guwapo talaga ng Second Master Jiang…” hindi napigilang bulalas ni Ivy.

“Syempre naman. Sayang lang at napunta sa kanya ang malas na babae na ‘yon. Sayang, hindi siya natuloy kaninang gabi!” galit na sagot ni Lin, nagngangalit ang ngipin.

Dapat sana ay natapos na nila si Shaira kagabi.

Ngunit nakatakas pa rin ito.

Ngayon, nandito na si Second Master Vin—isang pagkakataon na para umangat sila.

“Ma!” mahinang babala ni Ivy habang hinihila ang manggas ng ina.

Napansin niyang lumingon si Vin Davis.

Kaya agad na tumahimik si Lin .

Lumapit si Ivy, pilit na ngumiti.

“Second Master.”

Ang boses niya ay mahinahon ngunit halatang kinakabahan habang nakatingin sa malamig na mga mata nito.

“May kailangan ka?” tanong ni Vin Davis.

Napasinghap si Ivy sa kaba.

“Kapag sumama na po si cousin Shaira sa inyo sa Davis family… pwede po ba namin siyang dalawin?”

Tiningnan siya ni Vin Davis nang direkta.

Sandaling katahimikan.

“Kung papayag siya, pwede.”

Isang simpleng sagot, ngunit para kay Ivy ay parang biglang bumagsak at umangat ang kanyang dibdib.

Napakalamig ng lalaking ito—parang diyos na hindi basta maaabot.

Lumabas si Shaira at nakita ang eksena.

Ngumiti siya nang malamig.

“Cousin, aalis na ako. Ingat ka.”

Lumapit si Ivy at hinawakan ang kanyang kamay.

Napatingin si Shaira sa kamay nito.

“Alisin mo ang maruming kamay mo. Kung hindi, puputulin ko iyan.”

Namutla si Ivyi.

“Ate… gusto ko lang naman mag-alala sa’yo…”

“Mag-alala? O gusto mo lang magpabida?”

Tahimik ang paligid.

Si Ivy ay kilala sa pagiging mahina at maamo sa harap ng iba. Ngunit hindi ito binigyang halaga ni Shaira kahit kailan.

Hindi niya kailangang magpaliwanag.

Hindi niya kailangang magustuhan.

At lalong hindi niya kailangang umarte.

Sa huli, tumawa siya nang mahina at tumalikod na.

Sumunod siya kay Vin Davis.

Naiwan si Ivy na nanginginig sa galit.

Paglabas nila ng ospital, biglang dumilim ang langit.

Umuulan nang malakas.

Parang walang katapusan ang pagbuhos ng ulan sa buong paligid.

“Second Master, Miss Shaira, sandali lang po, kukunin ko lang ang payong,” sabi ni Paolo ang kanyang Personal Assistant bago tumakbo sa ulan.

Tahimik na nakatayo ang dalawa sa harap ng ulan.

“Nilalamig ka ba?” tanong ni Vin Davis.

Sa kanyang pagsasalita, sumingit ang malamig na amoy ng kahoy na pabango sa hangin—malinis ngunit nakakalunod sa presensya.

Biglang naalala ni Shaira ang kagabi.

Ayaw niya sanang maalala.

Ngunit parang sariling isip niya ang kumakampi laban sa kanya.

Ang mainit na loob ng kotse.

Ang lalaking may rosaryong pulseras.

Ang paghinga na malapit sa kanya.

Ang init. Ang kaguluhan. Ang pagkawala ng kontrol.

“Second Master.”

Bumalik si Paolo na may dalang payong.

Iniabot niya ito.

Binuksan ni Vin Davis ang itim na payong at inilagay sa ibabaw ni Shaira.

“Let’s go.”

Malamig ang boses.

Ngunit bago pa sila makagalaw—

Biglang kumilos si Shaira.

Nagbago ang kanyang ekspresyon sa isang iglap.

At sa isang mabilis na galaw—

sinuntok niya si Vin Davis.

“Second Master!” sigaw ni Paolo.

Ngunit huli na.

Tumama ang suntok sa kaliwang pisngi ni Vin Davis.

Bahagyang umangat ang kanyang ulo.

At sa sandaling iyon, nanlamig ang kanyang mga mata.

Napatigil si Paolo.

Muling susuntukin sana siya ni Shaira, ngunit mabilis na sinalo ni Vin Davis ang kanyang kamay.

Isang kamay lamang ang gamit niya—hawak pa rin ang payong—ngunit napigilan niya ang buong lakas ng babae.

Natigilan si Shaira.

At sa sumunod na segundo—

sumugod ang mga bodyguard.

“Ang lakas ng loob mo! Inatake mo ang Second Master!”

Hinawakan nila si Shaira.

Ngunit si Vin Davis ay nanatiling nakatayo.

Malamig ang mukha.

Parang walang nangyari.

Parang ang mundo ay nagyelo sa paligid niya.