KABANATA 5: Investigate Me?!

Sa sandaling iyon, pumasok ang dalawang katulong. Nang makita nilang gising na siya, agad nilang binuksan ang malaking chandelier sa itaas. Kumalat ang liwanag sa buong silid, tinatamaan ang bawat sulok ng marangyang kwarto na tila hindi ito basta tirahan kundi isang mundong hiwalay sa realidad.

“Good morning, Miss Shaira.”

Ang boses ng katulong ay magalang, halos maingat, na para bang natatakot siyang magkamali ng galaw sa harap ng babae.

Bago pa makapagsalita si Shaira, may dalang ilang hanay ng mamahaling damit ang mga katulong—magaganda, elegante, at halatang mamahalin ang bawat isa. Nakahanay ang mga ito na parang eksibit sa isang high-end boutique, bawat tela ay kumikislap sa ilaw.

“Miss Shaira, ito po ang mga pang-araw-araw na damit na inihanda ni Second Master para sa inyo.”

Walang imik si Shaira.

Ang mga mata niya ay nanatiling malamig, parang hindi naaakit kahit kaunti sa karangyaan sa harap niya.

Akala ng katulong ay natulala siya sa dami ng mamahaling damit, kaya mabilis itong pumili ng isang pink na skirt suit. Inangat niya iyon nang maingat, parang takot na baka masira kahit isang hibla.

“Miss Shaira, isusuot ninyo po ba ito ngayon? Ano pong tingin ninyo?”

Limited edition ang damit na iyon—hindi pa nailalabas sa bansa.

Ngunit sa mata ni Shaira, wala itong halaga.

Malamig niya itong tinulak palayo.

“Hindi ko kailangan na siya ang maghanda ng damit ko!”

Diretso siyang tumalikod at umalis.

Ang bawat hakbang niya ay matigas, puno ng paninindigan. Para sa kanya, hindi pera o damit ang makakapagpabago ng desisyon niya.

Hindi niya hahayaang mabihag siya ng ilang mamahaling damit lang.

Hindi siya bibigay.

Kahit gaano kalakas at kayaman si Vin Davis, wala siyang balak manatili rito.

Nag-panic ang katulong at hinabol siya, hawak ang laylayan ng damit niya.

“Miss Shaira, hindi pa po kayo nakakapagbihis…”

Ngunit nasa labas na si Vin Davis.

Mukhang kagigising lang nito.

Matangkad, nakasuot ng purong itim na roba, at ang buhok ay kasing-itim ng tinta. Ang balat nito ay maputi na parang niyebe, at sa bawat paggalaw niya ay may dalang malamig na awra na tila natural sa kanya.

Napakagwapo ng lalaking ito.

Ngunit sa mata ni Shaira, wala siyang kahit anong kabutihang-loob. Hindi niya ito gusto.

“Anong ginagawa mo na naman?” tanong ni Vin Davis, at napatingin sa kanyang mga paa. Bahagyang kumunot ang noo nito, tila napansin ang kawalan niya ng sapatos.

“Vin Davis, sinabi ko na sa’yo. Hindi ko kailangan ng pag-aalaga mo. Aalis ako rito.” matigas ang boses ni Shaira, puno ng determinasyon.

“Aalis ka rito?” malamig na tanong ni Vin Davis, may halong pang-uuyam. “May matutuluyan ka ba? May pambayad ka ba ng tuition mo?”

Natigilan si Shaira.

Wala siyang maisagot.

Wala siyang pera.

Matapos ang aksidente ng kuya niya, kinuha ng bangko ang bahay nila.

Dati, sa tiyuhin niya siya tumira, dahil ang kuya niya ang bumubuhay sa buong pamilya.

Ngunit matapos ang pakana ni Lin, nakita niya ang tunay na ugali ng mga ito—hindi sila mapagkakatiwalaan.

Gusto lang nilang samantalahin ang sitwasyon ng kuya niya.

Ngunit matigas pa rin niyang sinabi, “Kung walang tuition, hindi na lang ako mag-aaral.”

Sa totoo lang, may ilang alahas pa siya na binili ng kuya niya noon. Ibinenta niya ang ilan para makaraos sa pag-aaral. Hindi niya lang ito gustong ipakita kay Vin Davis.

Gusto lang niyang sagutin si Vin Davis dahil naiinis siya rito.

Ngunit ngumisi lang si Vin Davis, puno ng pangmamaliit ang tingin.

“Ganito mo ba tinatrato ang proteksyong ibinigay ng kuya mo sa’yo?”

Nang marinig ang kuya niya, biglang namula ang mga mata ni Shaira.

“Anong karapatan mo bang banggitin ang kuya ko?” sigaw niya. “Kung hindi dahil sa’yo, hindi siya mapapahamak! Hindi ganito ang kalagayan namin! Lahat ‘to dahil sa’yo!”

Nanlamig ang mukha ni Vin Davis.

Ngunit hindi siya agad sumagot. Para bang pinipigilan niya ang sarili, dahil alam niyang ang galit nito ay hindi pa kayang pakalmahin ng lohika.

Tiningnan niya si Shaira nang maigi—parang sinusuri ang bawat emosyon na pilit nitong itinatago.

Ngumisi siya nang malamig.

“Paano ang medical expenses ng kuya mo?”

Natigilan si Shaira.

Hindi niya inaasahan ang tanong na iyon.

“Kuya mo ang sumalo ng apat na bala para sa akin, at ngayon ay nasa ICU siya. Gusto mo bang iwan na lang siya?”

Nanigas si Shaira.

“Kung aalis ka, hindi ko babayaran ang gastos niya. Kung mananatili ka, sasagutin ko ang lahat.”

Parang binagsakan ng mabigat na pader ang dibdib niya.

“Ang kuya ko… nasaan siya ngayon… tapos ikaw, hindi mo babayaran?” Nanginginig ang boses niya, hindi sa takot kundi sa galit at sakit.

“Kung kaya mong bayaran, pwede kang umalis.”

Namutla si Shaira.

Milyon na ang gastos sa ospital ng kuya niya.

Kung aalis siya ngayon, sino ang magbabayad?

Ang tiyuhin niya? Hindi na niya sila mapagkakatiwalaan.

Nanatili siyang tahimik, mahigpit ang pagkakakuyom ng kamao, para bang doon niya inilalabas ang lahat ng poot na hindi niya masabi.

Naintindihan ni Vin Davis ang katahimikan niya.

“Magbihis ka. Pumunta ka sa study.”

Tumalikod siya at umalis.

Naiwang nakatayo si Shaira, nakatitig sa likod niya nang may galit at hindi matapus-tapos na poot.

Wala siyang ibang nagawa kundi bumalik sa kwarto at magbihis.

Tinulungan sana siya ng katulong, ngunit tumanggi siya.

“Huwag na. Kaya ko ang sarili ko.”

Hindi siya sanay na may nakatingin sa kanya habang nagbibihis.

“Yes, Miss Shaira,” sagot ng mga katulong at lumabas.

Habang nagbibihis siya, bigla niyang naisip ang lahat.

Oo.

Gusto ng tiyuhin niya na angkinin ang kumpanya ng kuya niya.

Wala na siyang matatakbuhan.

Mas mabuti pang manatili siya dito.

Libre ang pagkain, tulog, at lahat.

At puwede niya itong gamitin bilang kapalit.

Ang kuya niya ay nasa coma pa rin—pero hindi ibig sabihin nun na hindi na siya gigising.

Kailangan niyang protektahan ang lahat hanggang sa gumising ito.

Pagkalipas ng sampung minuto.

Pumasok si Shaira sa study.

Si Vin Davis ay maayos nang nakaupo sa harap ng mesa, binabasa ang mga dokumento. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng papel lamang ang maririnig.

Nang marinig ang kanyang hakbang, tumingin ito sa kanya.

Bahagya itong natigilan.

“Maganda ba?” tanong ni Shaira nang may pang-aasar.

Naningkit ang mga mata ni Vin Davis.

“Sino ang nagpaayos sa’yo ng ganyan?”

“Ako.” malamig niyang sagot.

Sinadya niyang magmukhang katawa-tawa—pink na outer outfit, ngunit sa ilalim ay naka-jersey pants at sneakers siya. Sa loob pa, naka-blue shirt siya.

Mukhang magulo. Sadyang gulo na gustong inisin ang lalaki.

Napahilot si Vin Davis sa sentido niya.

Halatang naiirita.

Ngunit si Shaira, mas lalo lang siyang natutuwa.

“Medical student ka? Second year?” biglang tanong ni Vin Davis.

Natigilan siya.

Paano niya nalaman?

Nakita niya ang file sa kamay nito.

Agad niya itong inagaw.

Nakita niya ang buong impormasyon niya:

Pangalan: Shaira

Edad: 20

Nag-aaral sa Kyoto University School of Medicine

Kahit ang timbang at sukat ng katawan niya ay nakalista.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Iniimbestigahan mo ako?!”

“Paano kita malalaman kung hindi kita iimbestigahan?” malamig na sagot ni Vin Davis.

“Vin Davis, sinabi ko na sa’yo—mananatili ako dito, pero huwag kang makialam sa ibang bagay ko!”

“Imposible.”

Isang salita lang, malamig at tiyak.

Ngumisi si Shaira.

“Anong sabi mo? Pakikialaman mo pati pag-aaral ko?”

“Oo.” malamig niyang sagot.

“Hindi lang pagkain, damit, tirahan, at transportasyon. Pati kaibigan, asal, at kaalaman—lahat ay kailangan kong bantayan.”

Nanigas si Shaira.

“Wala kang hiya…”

Ngunit agad siyang tumigil nang salubungin siya ng malamig na tingin nito.

“Don’t push your luck.”

Nanlamig ang silid.

“Utos ito ng kuya mo,” dagdag ni Vin Davis.

“Sinabi niya na matigas ang ulo mo, kaya kailangan kitang bantayan nang maayos.”