KABANATA 4: Stay In

Sa loob ng mansyon.

Matagal nang nakaupo si Tres doon, parang wala siyang pakialam sa kahit ano sa mundo. Nakapangalumbaba, naka-cross legs, tamad na binubuklat ang magazine na hindi naman niya talaga binabasa.

Tahimik ang paligid.

Hanggang sa—

biglang bumukas ang pinto.

Isang batang babae ang ipinasok ng ilang bodyguard, bitbit na parang isang bagay na nahuli sa gitna ng bagyo. Magulo ang buhok, basang-basa ang damit, at kahit hawak siya, pilit pa rin siyang nanlaban habang sumisigaw nang buong lakas:

“Vin Davis, sinabi ko na sa’yo, ayoko sumama sa’yo pauwi! Pakawalan mo ako!”

“Hayop ka! Illegal detention ‘to! Tatawag ako ng pulis at ipapahuli kita!”

“Pervert! Bastard! Mukhang tao pero hayop ang puso! Naka-robe ka lang pero halimaw ka…”

Napahagikhik si Tres.

Hindi niya napigilan.

Pero nang sumunod na segundo, nakita niya si Vin Davis na pumasok kasama si Paolo, agad niyang pinigilan ang sariling tawa at umayos ng upo.

“Second Master,” sabi niya habang pinipigil ang ngiti, “anong nangyari? Bakit may dala kang ganito ka-wild na batang babae? At ikaw pa talaga ang sinusumpa niya—ano ‘to, forced courtship ba? Kapag ayaw sumama, ikinukulong mo na lang? Ano’ng klase ng kalokohan ‘to?”

Parang hindi pa rin makapaniwala si Tres sa eksena.

Ang batang babae ay patuloy na naninipa at nagwawala, habang si Vin Davis ay nananatiling malamig at walang reaksyon, parang hindi siya ang tinutukoy sa mga mura.

Walang sagot si Vin Davis.

Malamig lang ang mukha. Matigas. Walang emosyon.

“Hindi po!” biglang sabat ni Paolo, hindi na napigilan ang sarili. Halos sabay-sabay niyang ikinuwento ang buong nangyari, parang may kailangang ilabas na bigat sa dibdib.

Habang nagsasalita siya, unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Tres.

“Ah…” napatingin siya sa batang babae. “Si Mark na kapatid niya?”

“Kilala ko si Mark,” dagdag niya, mas mabagal ang tono.

Ngunit sa likod ng mga salitang iyon, malinaw—hindi sila pantay ng mundo. Oo, magaling si Mark, pero hindi siya kabilang sa kanilang antas. Galing siya sa simpleng pinagmulan, isang taong kinilala dahil sa talento, hindi dahil sa dugo.

“Oo,” sagot ni Paolo.

“Hindi ko akalain na si Mark ay ganoon ka-kalmado, pero ang kapatid niya… ganoon ka-wild?” tanong ni Tres.

“‘Yan nga po ang totoo,” sagot ni Paolo, parang gusto pang umiyak sa pagod.

“Genetic mutation ba ‘to?” dagdag pa ni Tres habang hinihimas ang baba. “So yung Second Master natin, kaya pala napahamak—siya rin ang gumawa nun?”

“Oo,” sagot ni Paolo. “Sinuntok siya sa mukha. Kinagat pa sa kamay. May dugo pa po.”

“Ha… haha…” hindi na napigilan ni Tres ang tawa.

Kasi sa buong buhay niya, hindi pa niya nakitang ganito ang itsura ni Vin Davis.

Malamig, perpekto, laging kontrolado—ngayon, may marka ng ngipin sa kamay.

Nakakatawa.

Nakakagulat.

Nakakaaliw.

Ngunit isang sandali lang iyon.

Nang tumingin siya kay Vin Davis, biglang nawala ang ngiti niya.

“Funny?” malamig na tanong ni Vin Davis.

Parang biglang lumamig ang hangin sa buong silid.

Natigilan si Tres.

“Hindi, hindi,” mabilis niyang sagot, pilit pinapakalma ang sarili. “Second Master, narinig ko na may sugat ka raw? Gusto mo bang tignan ko?”

“Pumunta tayo sa study. May kailangan tayong pag-usapan.”

Lumipat sila sa study.

Tahimik.

Mabigat ang hangin sa pagitan ng dalawa.

Doon, walang salita na sinayang si Vin Davis. Hinubad niya ang itim niyang shirt, at agad na lumitaw ang sugat sa kanyang likod—bukas muli, may bahid ng dugo.

“Talagang bumuka ulit ang sugat,” mahinang sabi ni Tres habang sinusuri ito.

Kumuha siya ng gamot at benda, maingat at propesyonal na ginamot si Vin Davis.

Hindi na siya nagbibiro ngayon.

Hindi na rin siya tumatawa.

“May nakita ka bang kakaiba kay Mark?” tanong ni Vin Davis, malamig pa rin ang tono.

Tumigil sandali si Tres bago sumagot.

“Base sa utos mo, kagabi pinasok namin nang palihim ang office ni Chairman Yen,” sabi niya. “Alam mo ba? Yung vault sa opisina ni Mark… nawawala.”

Sandaling katahimikan.

Ang pangalan ni Mark ay parang biglang naging susi ng isang mas malalim na problema.

Pagkagising ni Vin Davis, agad niyang ipinahanap ang lahat ng detalye. Ngunit huli na.

Wala na ang vault.

Parang may naunang nakarating.

At malinaw—hindi ito simpleng insidente.

Konektado ito sa pamamaril.

Sa kabilang banda.

Si Shaira ay pilit na inilubog sa mainit na bathtub ng dalawang malalakas na yaya.

Mainit ang tubig. Umaangat ang singaw. Parang sinisikap pakalmahin ang katawan niyang puno ng pagod.

Habang kinukuskos ang kanyang balat, mahinang nagsasalita ang isa sa mga yaya:

“Miss Shaira, bagong galing po kayo sa ulan. Kailangan po ninyong maligo para uminit ang katawan. Pagkatapos po nito, iinom po kayo ng ginger soup at kakain na po kayo ng hapunan…”

Hindi siya sumagot.

Hindi rin siya lumaban nang buong lakas.

Pagod na siya.

Ang kuya niya ay ilang araw nang nasa ICU. Ang isip niya ay puno ng kaba, takot, at galit. Halos hindi siya natulog.

At buong araw—si Vin Davis.

Galit. Sigaw. Suntok. Sigaw ulit.

Parang wala nang katapusan.

Hanggang sa unti-unti siyang lumubog sa tubig.

Mainit.

Tahimik.

At sa sobrang pagod, hindi niya namalayan na nakatulog siya.

Nagising si Shaira kinabukasan ng umaga.

Una niyang nakita ang tatlong malalaking glass windows.

Sa labas, isang hardin ang bumungad sa kanya—malawak, lunti, maayos, at halos hindi totoo ang ganda. Parang hindi mansyon, kundi ibang mundo. Parang fairy tale na hindi niya kailanman dapat mapasok.

Saglit siyang natigilan.

Napakaganda.

Ngunit agad ring nanlamig ang mukha niya.

Naalala niya kung nasaan siya.

Sa bahay ni Vin Davis.

Agad siyang bumangon.

Ang suot niya—CRIDA silk nightdress.

Napatingin siya sa sarili niya.

Noon, nakita niya ito sa magazine. Halagang 38,000… o higit pa.

Noon, naisip niya pa: Sino bang tanga ang bibili ng ganito kamahal na pantulog?

Ngayon, malinaw na ang sagot.

Meron pala.

Si Vin Davis.

O baka para sa kanya, ang 38,000 ay parang barya lang.

Ang kama ay malambot na parang ulap.

Ang kwarto ay tahimik, elegante, walang kahit anong kalat.

Ang buong bahay ay sumisigaw ng yaman—malamig, malawak, at hindi maabot.

Tahimik siyang napabuntong-hininga.

Naalala niya ang kuya niya.

Noon, ganoon din ito—isang taong walang yaman, pero umangat dahil sa talino. Isa sa pinakamahusay na pharmaceutical expert sa bansa.

Pero hindi nagtagal ang lahat.

Doon nagsimulang magbago ang lahat.

Biglang lumungkot ang mga mata ni Shaira.

Mahina siyang bumuntong-hininga.

At dahan-dahang tumayo.

Kailangan niyang umalis.