KABANATA 3: Bite Him

Galit na sigaw ni Shaira, halos punitin ang hangin sa paligid niya—

“Hinding-hindi lang siya masasaktan ko! Papatayin ko rin siya!”

Kumikilos siya na parang maliit na mabangis na hayop na tuluyang nawalan ng kontrol, pilit na nanlaban, nagpupumiglas, at walang pakialam kahit masaktan pa siya.

Ngunit kahit anong gawin niya, hindi man lang niya maabot ang laylayan ng damit ni Vin Davis.

Parang may hindi nakikitang pader na humahadlang sa kanya—isang puwersang hindi niya kayang basagin.

“Ang lakas ng loob mo!”

Akmang lalapit si Paolo, handang pigilan at turuan ng leksyon ang babae.

Ngunit bago pa siya makakilos, itinaas ni Vin Davis ang kamay niya.

Isang simpleng galaw lamang, ngunit agad tumigil si Paolo.

Ang mga mata ni Vin Davis ay nanatiling malamig, mabigat, at walang emosyon habang tumutok kay Shaira.

“Ang dahilan.”

Isang malamig na tanong.

Parang hindi utos. Parang paghuhukay sa sugat na ayaw pagalingin.

Nagngitngit si Shaira.

“Sinira mo ang pamilya namin! Kung hindi dahil sa’yo, paano magiging comatose ang kuya ko?! Ikaw? Wala kang kahit kaunting sugat, pero ni katiting na pagsisisi, wala ka!”

“Kaibigan ka niya! Sinalo niya ang apat na bala para sa’yo, at ilang araw siyang nakaratay sa ospital—pero kahit isang beses, dumating ka ba?!”

Tahimik.

Walang sagot.

At ang katahimikan na iyon ang lalong nagpaapoy sa galit ni Shaira.

Siya ang pumirma sa mga critical condition notice. Ang kamay niya noon ay nanginginig, halos hindi makapirma dahil sa takot at sakit.

Pero wala ito doon.

Wala siya.

Walang dumating.

Walang kahit anong paliwanag.

Kaya ngayon, ang bawat salita ni Shaira ay parang dugo na umaagos mula sa sugat ng kanyang pamilya.

“Talagang gusto ko na ikaw ang mapahamak, Vin Davis! Ikaw ang dapat naging comatose! Hindi ang kuya ko!”

Sa sandaling iyon, biglang nagbago ang hangin.

Parang bumagsak ang bigat ng mundo.

Nanlamig nang todo ang presensya ni Vin Davis.

Ang paligid ay tila pinigil ang paghinga.

“Bitawan ninyo ako!”

Pilit na nagpupumiglas si Shaira, galit na galit ang bawat galaw niya.

“Kung matapang ka, pabayaan mo silang bitawan ako! Vin Davis, papatayin kita!”

Ang kuya niya ay nasa bingit ng buhay at kamatayan.

Samantalang si Vin Davis—buhay, maayos, malinis, malamig.

At higit sa lahat… walang pakialam.

“Just you?”

Isang mababang tawa ang lumabas kay Vin Davis, malamig at mapanlibak.

“Even if I let you go, you still won’t be able to hurt me.”

“Paano mo malalaman kung hindi mo pa sinusubukan?!” sigaw ni Shaira, parang mabangis na hayop na handang sumabog sa galit.

Tahimik na pinanood siya ni Vin Davis.

Alam niya.

Hindi ito simpleng galit.

Ito ay galit na may dugo.

Galit na handang pumatay.

Kaya sa ikinagulat ng lahat—

bahagyang itinaas ni Vin Davis ang kamay niya.

“Bitawan ninyo siya.”

“Second Master!” gulat na sigaw ni Paolo.

Ngunit hindi siya pinansin.

“Okay lang.”

Malamig ang boses niya.

Ang itim na payong ay nasa isang kamay niya, habang ang isa ay tila walang pakialam sa panganib.

Unti-unting binitawan si Shaira.

At sa sandaling malaya siya—

sumugod siya.

Parang bagyong hindi mapipigilan.

Ngunit bago pa siya makalapit—

isang mabilis na galaw.

Hinawakan ni Vin Davis ang kanyang pulso.

Isang iglap lang.

Hila.

At nawala ang distansya nila.

“Ah—!”

Naputol ang hangin sa sigaw ni Shaira.

Ang likod niya ay bumangga sa matigas na dibdib ni Jiang Yanhan.

Mainit. Mabigat. At hindi matitinag.

Ang kanyang tainga ay halos dumampi sa malamig nitong labi.

“Sabi ko na sa’yo.”

Malamig na bulong.

“Hindi mo ako kayang saktan.”

Galit na galit si Shaira.

Pilit siyang nagpupumiglas, ngunit mas malakas ito. Parang bakal ang mga braso nito, walang bitak, walang puwang.

Ang lalaking ito…

Siya ang sumira sa pamilya niya.

Pero siya ang walang takot.

Siya ang hindi nasasaktan.

Siya ang hindi nahuhulog.

Parang may bagay na sumabog sa loob ni Shaira.

Biglang nanlambot ang kanyang ilong.

Parang hayop na nakorner na walang daan palabas.

At sa desperasyon—

bigla niyang ibinaba ang ulo.

Kinagat niya ang braso ni Vin Davis.

Buong lakas.

“Gagawin ko talaga ito—!”

Kagat.

Mariin. Matindi. Walang awa.

“Argh—!”

Agad lumitaw ang marka ng ngipin sa braso ni Vin Davis, kasabay ng patak ng dugo na dahan-dahang sumulpot.

“Second Master!”

Akmang lalapit si Paolo.

Ngunit bago pa siya makagalaw—

hinawakan ni Vin Davis ang baba ni Shen Wanfeng.

Isang madiing hawak.

Pinilit niyang bumitaw.

“Enough?”

Malamig ang boses niya.

Ngunit si Shaira ay hindi pa rin tumitigil.

“Who are you to ask me that?!”

“Nawasak mo ang pamilya ko! Pitong araw nang nasa ICU ang kuya ko! Naging comatose siya! Wala kang ginawa! Wala kang pakialam!”

“Ang taas-taas mo diyan, tapos sasabihin mo lang na ‘may ginagawa ka’?!”

“Sinong niloloko mo?!”

“Sinong inaakala mong kaya mong lokohin?!”

“Wala kang puso, Vin Davis!”

“Ayokong makita ang mukha mo! Nakakasuka ka!”

Sa gilid, akmang magsasalita siPaolo.

“Miss Shaira, hindi po ganoon ang nangyari—”

“Paolo.”

Malamig na putol ni Vin Davis.

Natigilan si Paolo.

Kahit hindi niya gustong manahimik, alam niya ang ibig sabihin ng tingin ng kanyang amo.

Kaya tumigil siya.

“Sabihin mo!” sigaw ni Shaira. “Kung may sasabihin ka, sabihin mo!”

Ngunit malamig lamang ang sagot ni Vin Davis.

“I didn’t come to the hospital because I had something to do.”

“Anong mas mahalaga kaysa sa buhay ng tao?!” sigaw niya.

“Wala kang kinalaman doon.”

Isang simpleng sagot.

Ngunit para kay Shaira, ito ang pinaka-malamig na patalim.

Parang sinasabi niyang ang buhay ng kuya niya ay hindi sapat na mahalaga para ipaliwanag.

Mas lalong nagngitngit ang galit niya.

“Wala kang puso…” pabulong niyang sabi, nanginginig ang boses.

Ngunit hindi na siya pinansin ni Vin Davis.

Lumiko siya sa mga tauhan.

“At ang dalhin siya sa bahay.”

Pagkatapos ay pumasok siya sa mahabang itim na Bentley.

Sa loob ng sasakyan, napansin ni Paolo ang dugo sa kanyang uniporme.

“Second Master… dumudugo po kayo. Bumuka po ba ulit ang sugat ng bala?”

Tahimik.

Dahil ang sugat na iyon ay hindi basta sugat.

Si Vin Davis ay tinamaan din sa labanan noon.

At kamakailan lang ay kakagaling niya lang sa operasyon.

“Hindi mahalaga.”

Malamig ang sagot niya.

Tumingin siya sa braso niyang may marka ng kagat.

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay tumingin siya sa labas ng bintana.

Nakikita pa rin niya si Shaira—basang-basa, pilit na hinahawakan ng mga tauhan.

“Maghanda ng ginger soup.”

Natigilan si Paolo.

“Second Master… iniisip niyo pa rin po siya?”

Walang sagot agad.

Pagkatapos ay malamig niyang sinabi—

“Hindi dapat malaman ng iba ang sugat ko.”

“Kapag kumalat iyon, maaapektuhan ang Davis Capital.”

Tumigil siya.

Pagkatapos, mas mahina ngunit malinaw:

“At siya… babae siya. Hindi dapat ipahiya ang ganoong bagay.”

Makalipas ang kalahating oras.

Narating nila ang Rongju Villa.

Bumaba si Vin Davis.

Pinatungan siya ni Paolo ng coat upang takpan ang sugat.

Tumigil na ang ulan.

Ngunit nanatiling mabigat ang langit.

Ibinaba si Shaira mula sa sasakyan.

Ngunit tumanggi siyang pumasok.

“Hinding-hindi ako papasok diyan!”

“Bitawan ninyo ako!”

“Vin Davis! Ayokong sumama sa’yo!”

“Hindi ko kailangan ng proteksyon mo!”

Pilit siyang nagpupumiglas.

Galit. Matinding galit.

Ngunit hindi siya nagpatinag.

Sa likod niya, malamig na nagsalita si Vin Davis.

“Pasok.”

Isang utos.

“Hindi ako papasok!” sigaw niya.

“Drag her inside.”

Malamig na utos.

At sa sandaling iyon—

hinila siya ng mga bodyguard papasok sa mansyon.