CHAPTER FIVE

AITHNE’S POV

Akala ko kaya ko.

Akala ko sapat na ang katahimikan, ang pagod, ang paghinga nang malalim para matulog at kalimutan ang lahat.

Pero mali ako.

Pagkaalis ni Havoc sa kwarto—kahit sandali lang—doon bumigay ang lahat.

Umupo ako sa sahig, likod ko nakasandal sa kama. Dahan-dahan kong hinubad ang mga alahas na suot ko kanina. Isa-isa. Parang bawat pagtanggal, may kasamang alaala ng mga matang tumingin sa akin na parang hindi ako kabilang.

Basahan.

Tumawa ako—mahina, basag.

“Basahan,” bulong ko sa sarili ko. “Oo nga naman.”

Tumingin ako sa salamin sa harap ko. Hindi ko nakita ang asawa ng isang Marchetti. Sabagay, hindi naman ito totoong kasalan. Kailangan ko ng pera para sa kapatid ko, kailangan niya ng asawa para hindi na siya kukulitin ng pamilya niya. Hindi ko nakita ang babaeng ipinaglaban niya sa harap ng lahat.

Ang nakita ko—ako pa rin.

Yung babaeng sanay husgahan.

Yung babaeng mababa ang lipad.

Yung babaeng madumi na nagtatrabaho sa club at kung sino sinong lalaki ang humihipo.

Yung babaeng kailangang magtrabaho nang mas doble para lang makaraos.

Yung babaeng kahit anong ayos, kahit anong suot… parang laging kulang.

“Anong akala mo, Aithne?” tanong ko sa sarili ko, nanginginig ang boses.

“Na dahil pinakasalan ka niya, bigla ka nang naging sapat?”

Huminga ako nang malalim, pero parang walang hangin.

“Look at you,” dugtong ko, halos pabulong. 

“Hindi ka bagay sa mundo niya. Hindi ka bagay sa apelyido niya. Hindi ka bagay sa mga taong ’yon.”

Bumagsak ang luha ko sa sahig.

Hindi ako humikbi agad.

Hinayaan ko munang pumatak—isa, dalawa, tatlo—hanggang sa hindi ko na mapigilan.

“Laruan,” sabi ko, nanginginig ang labi.

“Pansamantala. Isang babaeng pinulot niya kasi… nandiyan ako nung kailangan niya.”

Mas masakit pala kapag ikaw na mismo ang nagsasabi sa sarili mo ng mga bagay na kinatatakutan mong marinig mula sa iba.

Tinakpan ko ang mukha ko.

Hindi ko namalayang yakap-yakap ko na ang sarili ko, parang bata.

“Hindi ako espesyal,” iyak ko.

“Hindi ako katulad nila. Hindi ako pinanganak sa mundo ng kristal at kapangyarihan.”

Huminga ako nang putol-putol.

“Isa lang akong babaeng… madaling palitan.”

Doon na tuluyang bumigay ang katawan ko.

Hindi na tahimik ang iyak.

Hindi na pigil.

Yung klase ng iyak na masakit sa dibdib, na parang may hinihila palabas sa loob mo. Yung iyak na hindi para may makarinig—kundi dahil wala ka nang lakas para pigilan.

Tumayo ako.

Binuksan ko ang cabinet.

Hindi ko kinuha lahat ng damit ko. 

Hindi ko rin alam kung bakit. Siguro dahil alam kong hindi ako aalis para magtagal—aalis lang ako para makahinga.

Isa-isa kong tinupi ang mga damit, maingat, parang may saysay pa rin ang kaayusan kahit magulo na ang lahat sa loob ko.

Hindi ako aalis dahil galit ako.

Aalis ako dahil malinaw na sa akin ang isang bagay na matagal ko nang iniiwasang aminin—

Hindi kami bagay.

Hindi ako bagay sa mundo niya.

Hindi ako bagay sa apelyido niya.

At higit sa lahat…

hindi ako bagay sa buhay na sanay na sa kapangyarihan at kontrol.

Ang pagkakamali ko?

Tinanggap ko ang kasunduan.

Akala ko kaya kong panindigan na papel lang iyon—isang pirma, isang kasal, walang damdamin. Akala ko sapat na ang rason, sapat na ang pangangailangan, sapat na ang pagiging praktikal.

Pero mali ako.

Isinara ko ang bag.

Tumayo ako sa gitna ng kwarto at tumingin sa paligid—malaki, tahimik, malamig. Parang palasyo na hindi ko kailanman naging tahanan.

“Hindi ito para sa’yo,” sabi ko sa sarili ko. “At alam mo ’yan mula sa simula.”

Huminga ako nang malalim—pero parang walang pumapasok na hangin.

Lumabas ako ng kwarto.

Bawat hakbang pababa ng hagdan parang paalam sa isang buhay na sandali ko lang nahawakan.

Pagdating ko sa pintuan, huminto ako.

Hindi ako tumingin sa likod.

Dahil alam ko—kung titingin pa ako, baka hindi na ako makaalis.

Binuksan ko ang pinto at lumabas.

Malamig ang hangin sa labas. Diretso. Totoo.

Habang naglalakad ako palayo, tumutulo ang luha ko—tahimik, walang hikbi. Yung klase ng iyak na pagod na pagod na.

Hindi kami bagay.

At iyon ang katotohanang mas masakit pa kaysa sa anumang insulto.

Isang pagkakamali ang tinanggap kong kasunduan.

At ang tanging tamang gawin ngayon—ay piliin ang sarili ko,

kahit masakit,

kahit mag-isa,

kahit may parte sa akin na hindi kailanman magiging buo ulit.