CHAPTER FOUR

AITHNE’S POV

Hindi ako sanay sa salitang ASAWA.

Pero heto ako nasa loob — nasa loob ng pinakamalaking ballroom na napasukan ko sa buong buhay ko.

Kristal na chandelier sa kisame, mamahaling mga damit, mayayamang mga tao.

50TH ANNIVERSARY OF MARCHETTI GROUP OF COMPANIES

At ako, nakakapit sa braso ni Havoc — parang maling piyesa sa perpektong larawan.

“Relax,” mahinang sambit ni Havoc sa akin. “You’re doing fine.” dagdag pa nito.

Bago pa ako makasagot may matandang babaeng lumapit sa amin. Elegante, dignified, may mga matang matalim pero mainit.

“Havoc, iho! I thought you’re not coming. Magtatampo talaga ako,” sambit ng matandang babae.

“I promised you, mom. By the way, this is my wife, Aithne.”

Halata sa mata ng mama niya ang pagkagulat. Tumingin ito sa akin at niyakap ako.

“I’m so glad to meet you, Aithne. Hindi man lang kami sinabihan ni Havoc, yang bata na yan talaga masyadong malihim. Bisita kayo minsan sa bahay ha, para maipagluto kita ng masasarap na specialty ko.” Sabi ng mama niya at tumango lang ko.

Isa-isa akong ipinakilala ni Havoc.

Ang tiyuhin niyang seryoso pero magalang.

Ang tiyahin niyang yakap agad ang bungad.

Ang pinsan niyang halos hindi matigil sa kakangiti.

Hindi ko alam kung paano ako tatayo—parang gusto kong umiyak at tumawa sabay.

Hinawakan ni Havoc ang bewang ko—isang tahimik na paalala na nandoon siya.

“You okay?” tanong niya.

Tumango ako. “Salamat.”

Tumitig siya sa akin saglit—parang may sinasabi ang mga mata niya na hindi pa niya kayang banggitin.

Nagpaalam muna ako kay Havoc na mag ccr lang ako dahil hindi ko na kaya. Nasusuffocate ako sa buong lugar. Lahat mayayaman, hindi bagay ang kagaya ko. Nang makarating sa comfort room ay pinagmasdan ko ang sarili ko. Ang ganda ko— mamahalin ang aking damit, mamahalin ang mga suot kong jewelries pero pakiramdam ko hindi bagay sa akin ang lahat.

Naghuhugas ako ng kamay sa CR, sinusubukang kalmahin ang sarili ko. Hindi ko alam bakit kailangan ko pang maranasan ang ganitong gabi.

Biglang bumukas ang pinto.

Tumambad sa akin ang isang babae—eleganteng naka-high heels, maayos ang buhok, mukha niyang sanay sa lahat ng gusto niya. Huminga siya nang malalim, sabay ngiti na parang nakakatawa pero may halong panliligalig.

“So… you must be the wife,” sabi niya, tinignan ako mula ulo hanggang paa.

Parang may hawak na lihim sa ngiti niya. “Havoc’s little… project, huh?”

Nanginginig ako. “Excuse me?”

“I said, I never thought he’d settle… for someone like you,” sabi niya, parang laro lang sa kanya.

Parang humigpit ang dibdib ko sa bawat salita niya.

“Project? Ano ibig mong sabihin?” sinusubukan kong panindigan ang sarili ko.

Ngumisi siya, sabay lapit ng isang hakbang. “Don’t play dumb, sweetheart. He takes what he wants… and when he’s done, he moves on. You’re just another toy. And toys? They get discarded when they bore him.”

Bumagsak ang mundo ko sa init ng galit, takot, at kahihiyan.

“I wonder, ano kayang nagustuhan ni Havoc sa’yo? Mukhang parang chipipay na nakukuha sa kanto ka lang. Or… you satisfy his needs in bed, kaya ka niya pinakasalan?”

Hindi ako nakakibo, napakagat ako ng aking labi, pinipigilan ang nagbabadyang luha na parang lalabas na.

“Ang basahan,” sambit niya, pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa, “kahit damitan ng designer, kahit ano pang palamuti sa katawan, nagmumukha ka pa ring basahan. Ang kapal ng mukha mo, iniisip mo na dahil asawa ka ni Havoc, may halaga ka? Hahaha—wala ka!”

Tumigil ako sa paghinga saglit. Para bang nanahimik ang mundo sa paligid ko, tanging ang panghihiya at galit ang ramdam ko.

Akmang sasampalin niya ako nang biglang bumukas ang pinto at iniluwa si Havoc.

Don’t you dare lay your filthy hands on my wife.”

Parang huminto ang mundo.

Dahan-dahan akong dumilat.

Si Havoc.

Nakatayo siya sa may pintuan, matangkad, tuwid ang tindig, malamig ang mga mata—pero nagliliyab sa galit. Hindi siya sumigaw, pero bawat salita niya parang kutsilyong bumaon sa hangin.

Bumagsak ang kamay ng babae.

“H-Havoc—” utal niya.

Lumapit si Havoc, hindi man lang siya tiningnan agad. Una niyang inabot ako.

Hinawakan niya ang balikat ko, marahan pero sigurado, parang sinisigurong buo pa ako.

“Look at me,” sabi niya, mababa ang boses.

Tumingin ako sa kanya. Nanginginig pa rin ako, pero sa sandaling iyon—

parang bumalik ang hininga ko.

Saka lang siya humarap sa babae.

You really think,” malamig niyang sabi,

“You can humiliate my wife and walk away like nothing happened?”

Ngumisi ang babae, pilit ang tapang.

“She’s nothing, Havoc. Look at her. Ang basahan, kahit damitan mo, basahan pa rin.”

Hindi ko napigilang mapasinghap.

Pero si Havoc—

tumawa.

Hindi masaya.

Nakakatakot.

“You’re wrong,” sagot niya.

“She’s everything you’ll never be.”

Humakbang siya palapit, sapat lang para mapaatras ang babae.

“You call her cheap?”

He tilted his head slightly.

“Funny. Because you were the one who begged to stay in my life when I walked away.”

Nanlaki ang mata ng babae.

“And don’t flatter yourself,” dugtong niya.

“You were never irreplaceable. You were convenient.”

Tumingin siya diretso sa babae.

“And unlike you,” dagdag niya,

“she doesn’t need to humiliate others just to feel important.”

Lumapit siya lalo, halos magkadikit na sila.

“You touch her,” bulong niya, mababa at delikado,

“you speak to her again without respect— and I promise you, you won’t just lose access to me.”

Saglit na katahimikan.

“You’ll lose everything.”

Nanlambot ang babae. Wala na ang yabang. Wala na ang tapang.

Hinawakan ni Havoc ang baba ko, pinaharap sa kanya.

“You okay?” tanong niya, marahan na ulit.

Tumango ako, kahit may luha na sa mata ko.

At doon—

hinalikan niya ako.

Sa harap niya.

Hindi para ipakita.

Kundi para iparamdam.

Na hindi ako nag-iisa.

Na hindi ako mahina.

Na may taong pipiliin akong ipaglaban—kahit kanino pa.