Início / Romance / Signed, Sealed, Unexpectedly Yours / Capítulo 1 - Capítulo 10

Todos os capítulos de Signed, Sealed, Unexpectedly Yours: Capítulo 1 - Capítulo 10

24 Capítulos

CHAPTER 1

AITHNE'S POV Sanay na akong titigan. Sanay na akong hubaran ng mga mata—husgahan, ikahon, babuyin sa tingin pa lang. Kaya habang sumasayaw ako sa entablado, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na trabaho lang ‘to. Wala nang personalan. Hanggang sa bumaba ako ng stage. Hindi pa man ako nakakaupo sa gilid, may humarang agad sa akin—tatlong lalaki, halatang lasing. May isa pang dumura sa sahig bago ngumisi. “Uy, ikaw pala ‘yong kanina,” sabi niya. “Mas masarap ka sa malapitan.” Tumawa ang kasama niya. “Magkano ka? Sabihin mo na, dagdagan namin.” Umiwas ako at sinubukang dumaan sa gilid. “Excuse me,” mahinahon pero matigas ang boses ko. Hinawakan niya ang bewang ko. “Arte mo naman. ‘Di ba ’yan naman ang trabaho mo?” Parang may kumuyom sa dibdib ko. Hindi sa takot—kundi sa galit. Pinilit kong alisin ang kamay niya. “Bitawan mo ako.” Mas lalong tumawa ang isa. “Ay, ayaw? E ‘di mas mahal—” “Leave her alone.” Isang boses ang pumutol sa ingay. Mababa. Kalma. Per

CHAPTER 2

AITHNE’S POVHindi ako mapakali buong araw.Hindi ko alam kung bakit, pero iba ang kaba ko nang sabihin ni mama Marie na yung lalaking nasuntok ang nagbook sa akin. Walang oras. Walang limit. Exclusive.“Sigurado ka ba?” tanong ko kay mama Marie habang inaabot niya ang maliit na papel na may pangalan ng room.Ngumiti siya sa akin. “Oo nga! Goodluck!”Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot.Pagpasok ko sa private lounge, hindi club ang bumungad sa akin—walang malakas na tugtog, walang madilim na ilaw. May mesa sa gitna, may pagkain, may dalawang baso ng tubig. Hindi alak.At nandoon siya.Nakatayo siya malapit sa bintana, nakatalikod sa akin. Simple lang ang suot niya—itim na long sleeves na bahagyang nakaangat ang manggas, relo sa pulso. Pero kahit ganoon, ramdam ko agad ang presensya niya.“You’re late,” sabi niya nang hindi lumilingon.“Five minutes lang,” sagot ko.“Still late,” tugon niya, pero may bahagyang ngiti sa boses.Humarap siya sa akin. Mas malapit na ngayon, mas

CHAPTER 3

AITHNE’S POVHindi ko alam kung paano ako nakarating sa ospital. Parang huminto ang mundo nang marinig ko ang pangalan ng kapatid ko na sinisigaw ng nurse. Dugo. Sigawan. Ilaw na masyadong maliwanag. At si Junjun—nakahiga, walang malay, nakakabit sa kung anu-anong tubo.“Miss, kailangan po nating operahan agad ang kapatid niyo,” sabi ng doktor, seryoso ang mukha.“Kritikal ang kondisyon niya.”“M-magkano po?” nanginginig kong tanong.Sandaling nag-atubili ang doktor bago sumagot.“₱500,000 po ang kailangan—paunang bayad.”Parang binagsakan ako ng langit.₱500,000.Halagang hindi ko alam kung paano hahagilapin. Wala akong ipon.Wala akong kahit anong pwedeng isanla—maliban sa sarili ko.Nanlambot ang tuhod ko. Umupo ako sa bangko sa hallway at doon ko naramdaman ang bigat—ang takot na baka mawala ang kapatid ko dahil lang wala akong pera.At sa gitna ng kaguluhan sa isip ko , isang pangalan lang ang pumasok.Havoc.Hindi ko alam kung bakit siya. Hindi kami magkaano-ano. Isa lang siyang

CHAPTER FOUR

AITHNE’S POV Hindi ako sanay sa salitang ASAWA. Pero heto ako nasa loob — nasa loob ng pinakamalaking ballroom na napasukan ko sa buong buhay ko. Kristal na chandelier sa kisame, mamahaling mga damit, mayayamang mga tao. 50TH ANNIVERSARY OF MARCHETTI GROUP OF COMPANIES At ako, nakakapit sa braso ni Havoc — parang maling piyesa sa perpektong larawan. “Relax,” mahinang sambit ni Havoc sa akin. “You’re doing fine.” dagdag pa nito. Bago pa ako makasagot may matandang babaeng lumapit sa amin. Elegante, dignified, may mga matang matalim pero mainit. “Havoc, iho! I thought you’re not coming. Magtatampo talaga ako,” sambit ng matandang babae. “I promised you, mom. By the way, this is my wife, Aithne.” Halata sa mata ng mama niya ang pagkagulat. Tumingin ito sa akin at niyakap ako. “I’m so glad to meet you, Aithne. Hindi man lang kami sinabihan ni Havoc, yang bata na yan talaga masyadong malihim. Bisita kayo minsan sa bahay ha, para maipagluto kita ng masasarap na specialty

CHAPTER FIVE

AITHNE’S POVAkala ko kaya ko.Akala ko sapat na ang katahimikan, ang pagod, ang paghinga nang malalim para matulog at kalimutan ang lahat.Pero mali ako.Pagkaalis ni Havoc sa kwarto—kahit sandali lang—doon bumigay ang lahat.Umupo ako sa sahig, likod ko nakasandal sa kama. Dahan-dahan kong hinubad ang mga alahas na suot ko kanina. Isa-isa. Parang bawat pagtanggal, may kasamang alaala ng mga matang tumingin sa akin na parang hindi ako kabilang.Basahan.Tumawa ako—mahina, basag.“Basahan,” bulong ko sa sarili ko. “Oo nga naman.”Tumingin ako sa salamin sa harap ko. Hindi ko nakita ang asawa ng isang Marchetti. Sabagay, hindi naman ito totoong kasalan. Kailangan ko ng pera para sa kapatid ko, kailangan niya ng asawa para hindi na siya kukulitin ng pamilya niya. Hindi ko nakita ang babaeng ipinaglaban niya sa harap ng lahat.Ang nakita ko—ako pa rin.Yung babaeng sanay husgahan.Yung babaeng mababa ang lipad.Yung babaeng madumi na nagtatrabaho sa club at kung sino sinong lalaki ang hu

CHAPTER SIX

Hindi ako lumingon.Kahit may parte sa akin na gustong tumakbo pabalik, yakapin ang maling seguridad, at magpanggap na hindi ko narinig ang lahat ng salitang bumaon sa laman ko—hindi ako lumingon.Ang paglingon, para sa akin, ay pagsuko.Mabigat ang hangin habang naglalakad ako palayo sa bahay na hindi kailanman naging akin. Tahimik ang paligid, yung katahimikang hindi mapayapa kundi mapanganib. Parang bawat tunog ay pinalalaki ng gabi—ang sariling yabag ko, ang paghinga ko, ang pagkaluskos ng mga dahon sa gilid ng kalsada. Masikip ang dibdib ko. Hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa lahat ng hindi ko nasabi. Lahat ng tinanggap ko kahit alam kong hindi ko dapat. Paulit-ulit na sumasagi sa isipan ko ang sinabi ng babaeng 'yon. Mas lalo akong nanliit sa sarili ko. Wala akong choice kundi maging bayarang babae. Napagtanto kong tama naman siya. Ang basahan kahit bihisan ng mamahalin, basahan pa rin. At kahit kailan ang langit at lupa ay hindi magtatagpo. Kasunduang kasal lang ’to.Pau

CHAPTER 7

AITHNE'S POVMalabo ang paningin ko nang magising ako. Ang katawan ko, parang winasak ng isang bagyong hindi ko alam kung paano ko naranasan. Ang ulo ko, pulikat at parang may matinding martilyo na nagpapabagsak sa utak ko. Mabaho ang paligid—amoy disinfectant, may halo pang antiseptic, parang lahat ng amoy ng hospital ay gustong ipaalala sa akin kung nasaan ako.Napakalabo ng lahat. Hindi ko alam kung tulog pa ba ako o gising na, pero ramdam ko agad ang bigat ng pagkakasaklay ng katawan ko. Inilibot ko ang ulo ko sa kwarto, halatang takot sa kung ano ang makikita ko. Doon ko nakita ang dalawang pares ng matang nagbabaga sa galit—matang dati kong kinatatakutan sa papel, sa kontrata, sa buhay ko mismo.Napalunok ako ng laway, napakapit sa hospital sheets. Ramdam ko kung gaano kalakas ang pintig ng puso ko, parang sasabog.“H-havoc....” halos bulong ko lang, hindi sigurado kung boses ko ay maririnig niya o mawawala sa gitna ng kaba ko.“You just can't leave....” malamig, mabigat, parang

CHAPTER 8

AITHNE'S POVTahimik ang loob ng sasakyan. Hindi 'yong klase ng tahimik na nagbibigay ng kapayapaan, kundi 'yong klase ng katahimikan na parang may nakatagong sigaw sa bawat segundo. Walang tugtog. Walang kahit anong ingay maliban sa mahina ngunit tuloy-tuloy na ugong ng makina at sa sariling paghinga kong hindi makontrol.Hindi ako makatingin kay Havoc.Nasa driver's seat siya, diretso ang tindig, ang parehong kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela na para bang kung bibitaw siya kahit sandali, may masisira o may mawawala. Hindi ko alam kung galit ba siya, pagod o pareho. Basta alam ko mas mabigat ang presensya niya ngayon kaysa noong una kaming nagkakilala.Ngayon, para akong boluntaryong bumalik sa hawla. Ito ba talaga ang mas ligtas?Huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakalaking gate. Itim. Makintab. Matangkad. Parang pader na humahati sa dalawang mundo—at sa sandaling bumukas ito, alam kong wala na akong babalikan.Nung una kasi sa hotel niya lang ako pinatira.Pumaso

CHAPTER 9

AITHNE’S POVHindi ako sanay na may sumusunod sa bawat galaw ko.Pero paggising ko pa lang ng umagang iyon, malinaw na agad—hindi na ako mag-isa kahit saan. Paglabas ko ng kwarto, may lalaking naka-itim na suit sa labas ng pinto. Diretso ang tindig, seryoso ang mukha, parang kahit paghinga ko ay binabantayan.Bodyguard.Hindi na ako nagtanong.Sa kusina, naroon si Havoc. Nakatayo sa tabi ng counter, hawak ang phone niya, mukhang may tinatapos na tawag. Suot niya ang dark na polo at slacks, maayos, eksakto, parang handa sa kahit anong laban kahit alas-otso pa lang ng umaga.Pagkababa niya ng phone, tumingin siya sa akin.“Kumain ka na?” tanong niya.Umiling ako. “Hindi pa.”“Good,” sabi niya. “Mag-grocery tayo.”Napakurap ako. “Tayo?”Tumango siya na parang iyon lang ang pinaka-natural na bagay sa mundo.“Doctor’s orders. Light food lang. Mas mabuting tayo na ang pumili.”Hindi niya tinanong kung gusto ko.Hindi rin niya ipinaliwanag kung bakit siya mismo ang sasama.Kinuha niya ang su

CHAPTER 10

AITHNE'S POV"Ang alat!" sigaw ko sa mismong pagmumukha ni Havoc ng tikman ko ang niluto niyang sinigang. Nakita ko kung paano nalukot ang mukha niya dahil sa sinabi ko. "Edi ikaw magluto," sabi niya at tinalikuran ako. Magkaka-uti ako sa sinigang na 'to e. Uminom nalang ako ng maraming tubig."Hindi naman pala marunong magluto...."Ginawan ko nalang ng paraan ang niluto niya. Sayang naman kasi kung hindi 'to makakain. Ang mahal ng bilihin ngayon, hindi pwede mag-aksaya ng pera at pagkain."Havoc...." Katok ko sa pintuan ng kwarto niya. Magkatabi lang kami ng kwarto. Ilang minuto na akong nakatayo sa labas ng pintuan pero ayaw ako pagbuksan."Havoccccccc!!!" sigaw ko"What the fuck is your problem!" sigaw niya nang buksan ang pinto.Napaigtad pa ako dahil sa malakas na sigaw. Napakagat pa ako ng labi dahil sa kanya."K-kain...tayo..." sagot ko sa kanya at nauna ng umalis."You cooked this?" tanong niya sa akin nang makarating siya sa kusina. "Marunong ka naman palang magluto, pin

ANTERIOR

PRÓXIMO

ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

DMCA.com Protection Status