Chapter 1

“Ano ang ibig niyong sabihin? Paano maging reclusion perpetua, eh, hindi naman namatay ang biktima.”

Kaharap ni Chloe si Isagani—ang kan’yang ama, kasama ang public attorney na ibinigay ng gobyerno sa kanila. Ilang araw na ang lumipas pero wala pa ring usad ang kaso ng Papa niya.

“Isa pa, hindi si Papa ang gumawa no’n. Bakit ang Papa ko ang nagdurusa sa kasalanan ng iba?”

“Miss Gomez, I hate to say this pero kailangan natin umayon sa settlement ng kabilang kampo,” saad ng abogado na wala ng pag-asa. “Halos makina na lang ang bumubuhay sa biktima. Kapag hindi maganda ang nangyari, you will face the worst case scenario. 

“They have all the evidence. Kapag magmamatigas pa rin kayo, hindi lang sampung taon ang maging hatol ng korte.”

Mariing kumapit si Chloe sa kamay ng ama bago niya buong tapang na hinarap ang abogado. 

“Ano ba ang gusto nila? Hindi ang Papa ko ang gumawa no’n.”

“Oo nga, Atty. Alam ko na nakapagbitaw ako ng hindi magandang salita kay Carlitos, pero hindi ako ang gumawa no’n. Imposible na magagawa ko ‘yon.” Humigpit ang hawak niya kay Chloe. “Nasa kolehiyo pa lang si Chloe, hindi puwede na magiging anak siya ng isang kriminal.”

“Kung makikipag-settle kayo sa kanila, maaaring bababa ang sentensya ninyo at ang babayaran niyo na lang ang hospital expenses. Total kilala naman ni Miss Gomez ang anak ng biktima, baka pwedeng kausapin at humingi na lang ng tawad. Mauubos lahat ng assets niyo kapag nagmatigas pa kayo.”

Hindi makapaniwala si Chloe sa narinig. Maging ang abogado ay hindi rin naniniwala na inosente ang kan’yang ama. 

Ngumiti nang mapait ang ama ni Chloe at nagpasalamat sa abogado. Nang umalis ito, kinausap niya ang anak.

“Nak, ayaw kong magkakagulo ang buhay mo dahil sa akin. Gusto ko na makipag-settle sa kanila.”

Umiling si Chloe. “Pero, Papa. Ayoko. Magagawan ko ‘to ng paraan.”

“Hindi na. Matanda na rin naman ako. Ikaw, bata ka pa. Magsisimula pa lang ang buhay mo kasama si Rigo. Iyon ang dapat mong isipin.”

Natahimik si Chloe. 

“Bakit? Hindi niya alam ang nangyari sa ‘yo?”

Nagsimula ng humahagulhol si Chloe. “Wala na kami. Hindi niya puwedeng malaman. Baka mag-drop out na rin ako sa school. Hahanap ako ng paraan.”

Simula ng araw na ‘yon, hindi na nagkita sina Chloe at ang kan’yang ama. Minabuti niyang sundin ang nais nito at magpatuloy sa buhay. Subalit bilang isang anak na hangad ang makasama ang ama, hindi tumigil si Chloe sa paghahanap ng ebidensya para mapawalang-sala ito. Pinutol niya lahat ng koneksyon niya sa mga taong nakakakilala sa kan’ya, lalong lalo na ang mapapangawa niyang si Rigo Salcedo. Hanggang sa tahakin niya ang mundo ng abogasya.

Lumipas ang limang taon, naimbetahan si Chloe bilang isang bride’s maid sa nalalapit na kasal ng kababata niyang si Belle. As she entered the bustling private room, her gaze landed onto a familiar figure not far from the center. Kumakabog ang kan’yang dibdib at hindi niya alam kung saan titingin. 

Everything around the room fell silent, except the tapping of the screen of the man in the corner of the long settee. Rodrigo Salcedo. 

Nakasuot ito ng puting polo at itim na trouser habang naka-dekwatro. His hair was disheveled at halos hindi na nagshi-shave. Memories flooded her system as if they were the only people in the room.

“Baby, kiss me.” Rigo acted like a baby who wanted a kiss, while hugging her.

It was a beautiful three years together. But she had to end it for his own sake. 

Her fingertips trembled slightly as her eyes welled up with tears. Ayaw na niyang makita pa ang dating kasintahan. She hesitated, but later on turned around in panic.

“Chloe?” Bryan—Belle’s future husband—called her. “Aalis ka na ba? Kakarating mo lang.”

Tumigil si Chloe sa pagbukas ng pinto at hinarap si Bryan. Everyone’s eyes were on her. Maging si Rigo na tutok na tutok sa screen ay napatigil.

“Halika na. Magsisimula na ang party maya-maya. Parating na rin si Belle,” himok ni Bryan. This party was supposed to be for the bridesmaid and groom’s men to get together before the wedding. 

Alam ni Chloe na hindi habang buhay maiiwasan niya si Rigo. She has been preparing herself if this day will happen. Kaya naman bumalik siya.

Inasikaso siya ni Bryan at binigyan ng upuan kasama ang mga girls. As soon as she sat down, nakita niya ang magandang dilag na katabi ni Rigo—si Sierra Arroyo, Rigo’s childhood sweetheart. 

“Bryan, is she your friend? Saan mo napulot ang basura na ‘yan para maging bridesmaid?” Hindi tinago ni Sierra sa kan’ya ang pagkadisgusto. Habang nagdi-date pa lang sila ni Rigo noon, masama na talaga ang loob ni Sierra sa kan’ya. 

All eyes turned to Chloe. Everyone was stunned at Sierra’s remarks. Samantala, nanatiling nakayuko si Rigo at walang pakialam sa paligid niya. 

“Sino ba kinakausap mo, Sierra?” one of the girls was annoyed.

“Alam naman ni Chloe kung sino ang tinutukoy ko.” 

Bumalik ang tingin kay Chloe. Chloe’s beauty is kinda understated. Those who know her personally might say her beauty doesn’t match her attitude. 

Ang lahat ay nakiusyoso na kung anong alitan ang mayroon ang dalawa. Nakaramdam si Bryan na may mali, so he butt in. 

“Magkakakilala pala kayong dalawa. Great! Everyone, Chloe is my wife’s best friend. Whatever grudges you had before, please settle na natin ngayon.”

Sierra scoffed. “I have no grudges against her. I don’t know her either. Surely, Rigo has some bad blood on her. Tanungin mo nalang si Rigo if he can settle their score.”

Nakaramdam si Bryan ng hiya sa mga sinasabi ni Sierra. He forced a smile as he asked, “Rigo, kilala mo ba si Chloe?”

Kinuyom ni Chloe ang kan’yang kamao sa ilalim ng mesa. Hinintay niyang magsalita si Rigo at hinanda niya ang sarili sa kung anuman ang masasakit na salita. 

Rigo slowly put down his phone and glanced at Chloe. Nagkatinginan sila at napansin ni Chloe ang itim na awra sa mga mata nito. 

“I don't know her.” His voice was devoid with warmth.

Kahit alam ni Chloe na itatanggi siya ni Rigo, hindi pa rin niya kayang tanggapin ‘yon. Ang lalaking minahal niya noon ay wala na ni katiting na pag-aalala sa kan’ya. She tried to stop the urge to cry as she quickly lowered her head.

Gusto na niyang lumabas. Hindi na niya kaya ang mabigat na nararamdaman ng puso niya. Maging ang paligid ay sobrang bigat. So, Bryan chimed in the discussion.

“So, let’s now play a game. I have prepared a Truth or Dare.”

Halos maghiyawan ang lahat na parang walang nangyari. 

“I’ll start.” Bryan spun the bottle on the round table. Aside from Chloe, gusto ng lahat na tumutok ito kay Rigo.

The bottle stopped at Rigo’s direction.

“Rigo, truth or dare?” 

Nanatiling tahimik si Rigo, kaya kinuha na lamang ni Bryan ang cards for a dare. 

“Kiss a lady present for two minutes through a tissue.” 

Everyone was ecstatic, meanwhile Rigo frowned, his face darkened. Samantala, mahigpit ang hawak ni Chloe sa kan’yang pants, her chest aching. 

Sierra pulled a tissue and placed it on her lips. “You guys don’t have a chance. Come on, Rigo. Kiss me.”

Pagkatapos niyang sabihin ‘yon, she turned to lean to Rigo who’s face is too close to her lips.