Chapter 4

Dumating si Chloe sa hospital kagaya ng napag-usapan. Binayaran niya lahat ng expenses at umalis agad ng ospital. Subalit, bigla siyang hinila ni Carlo at hindi pinalagpas ang pagkakataon. 

“Napag-isipan mo na ba ang alok ko noong isang araw?” 

“You’re sick!” Binawi ni Chloe ang kamay niya at tinitigan siya nang masama.

Nagdilim ang mukha ni Carlo dahil sa galit. He gritted his teeth. 

“Chloe, once you marry me, kakalimutan ko na lahat ng utang ng pamilya mo sa pamilya ko. Kaya ko rin kumuha ng loan as your mother’s request. Tapos makakalaya na ang Papa mo.”

Hindi na siya pinansin ni Chloe. Naiirita siya kapag kausap niya ito. Iniwan niya ito, pero naabutan na naman siya at hinila na naman ang braso niya. 

“Sumang-ayon na ang Mama mo. Ano ba ang gusto mo—?”

“Then marry her!” sigaw ni Chloe. 

Carlo’s lips twitched with anger. Sinunggaban niya si Chloe mula sa likod at hinila ang buhok. “Dapat magpasalamat ka pa at nagkakagusto ako sa ‘yo. My patience is wearing thin, Chloe.”

She glared at him. “Baka nakakalimutan mo kung ano na ako ngayon, Carlo. Let go of me, or else, I’ll see you in court.”

“Tinatakot mo ba ako?” He scoffed at her. “Ang laki ng utang ng pamilya mo sa pamilya ko. Kahit pa kumayod kalabaw ka habang buhay, hindi mo kami mababayaran.”

“Inosente ang tatay ko, Carlo,” she firmly claimed.

Chloe vowed to make her father get out from prison. Hindi niya babayaran ang compensation pero sasagutin niya ang medical expenses. 

“He’s been sentenced for five years already, Chloe. Sa tingin mo makakalaya pa ‘yon?” Ngumisi si Carlo. 

Pilit na tinulak ni Chloe si Carlo para makawala siya sa hawak nito. Agad niyang nilakihan ang hakbang niya.

“Chloe, hindi pa tayo tapos. Hinding-hindi mo ako matatakasan.”

Isang linggo ang lumipas naging tahimik ang buhay ni Chloe. Bahay at opisina lamang ang destinasyon niya araw-araw. Bandang ala una ng madaling araw, tumunog ang cellphone niya at sinagot ito nang matamlay.

“Hello.”

“Chloe, hindi na ako magpapakasal. Gusto ko na makipaghiwalay.” Nasa kabilang linya si Belle. 

Agad na tumayo si Chloe at nawala ang antok. “Nasaan ka ngayon? Pupuntahan kita.”

Ikakasal na sina Belle at Bryan weeks from now. May invitations na, venue, at hotel for accommodation. Kasal nalang talaga ang kulang pero nangyari ‘to ngayon.

“Nasa Ecstacy,” tanging sagot nito.

“Huwag kang aalis diyan at parating na ako.”

Dumating si Chloe doon na naka-pajama lamang at hoodie. She was extremely anxious kung ano na ang nangyayari sa kaibigan. Natagpuan niya ito sa isang private room, kasama si Bryan at lasing na lasing. 

“Chloe…” tawag ni Belle. She choked back tears, feeling wronged. “I want nothing to do with him anymore. Alisin mo na ako dito. Ayaw ko na makita ang unggoy na ‘yan.”

Agad na inalo ni Chloe si Belle at pinunasan ang mga luha nito. “Bakit ka ba nag-iinom? Hindi ka ganito. Hindi ito ang solution, Bey.”

Samantala, pulang-pula naman si Bryan sa kabilang side ng sofa. “Rigo, andito ka rin?”

Nang marinig ang pangalan ni Rigo, agad na kinabahan si Chloe. Her heart skipped a bit. Her body felt numb and heavy. Tiningnan niya ito at si Rigo nga—nakasuot ng black shirt at black pants. His gaze was unfathomable. Nagtama ang paningin nila.

Biglang nag-flashback ang nangyari sa stairwell noong gabing ‘yon. His forceful kiss and the words being said. Naghilom na ang sugat sa labi, pero hindi ang sugat ng puso niya.

Tumayo si Bryan at pasuray-suray ito hanggang sa natumba kay Rigo. 

“Ayaw na niya sa kin, Rigo,” sumbong ni Bryan na tila inayawan ng kaibigan. “Ang sama niya sa akin.”

Pero hindi si Belle ang tiningnan ni Rigo. It was Chloe. “Yeah, she has no heart.”

Pilit iniiwasan ni Chloe ang mga titig ni Rigo. Agad niya kinuha ang bag ni Belle at sinabit sa braso niya. “Uwi na tayo, Bey.”

Matapos umalis ng bar, pumara ng taxi si Chloe at inalalayan ito papasok. 

“Ihahatid kita sa bahay niyo.” 

Umiling si Belle. “No. Take me to our hotel.”

“Pero doon din uuwi si Bryan. Mag-aaway na naman kayo,” she retorted.

“Uuwi ‘yon sa bahay nila. Hindi ‘yon babalik sa hotel.”

Helpless, she had no choice but to obey Belle’s order. 

Narating nila nang tahimik ang isang single-level apartment at agad pumasok sa loob. Maingat niyang inihiga si Belle nang maayos, saka dahan-dahang tinanggal ang makeup upang makapagpahinga ito ng kumportable. Binihisan niya rin ito hanggang sa makatulog nang payapa. 

Samantala, biglang tumunog ang pintuan, senyales na may pumasok. Chloe’s heart tightened, at agad umalis ng kwarto. Agad niya nakita si Rigo na inaalalayan si Bryan papasok sa loob. Their gazes met again.

Tandang-tanda pa niya na binalaan siya na huwag nang magpapakita. Maya-maya pa, sarado na ang pinto. Naghintay si Chloe ng senyales para lumabas. At nang wala ng ingay, she knew Rigo has left. 

Nakita niya si Bryan sa sofa at natutulog na. Tiningnan niya ang relo at halos alas dos na ng madaling araw. Nakaramdam na rin siya ng pagod at antok. 

She picked up her bag and opened the door. Akala niya ay nakaalis na si Rigo, kaya nagulat siya ng nakita niya itong nakasandal sa pader na tila naghihintay sa kanyang lumabas.

Nakaramdam ng kaba si Chloe dahil sa katahimikan. 

“Hindi ka ba marunong makiramdam?”