Chapter 5

“Hindi ko alam na pupunta ka dito.” 

Agad na nagpaliwanag si Chloe at humakbang paatras. “Hindi ko inakala na susunduin mo si Bryan.”

Dumilim ang mukha ni Rigo at umalis papunta sa trash can. He stubbed out his cigarette, and threw it in. Napansin niyang hindi umalis si Chloe.

“Not leaving?”

Agad na pumasok si Chloe sa elevator at pumuwesto sa pinakadulo. Ang nakikita lamang niya ang likod ni Rigo. His broad shoulders and robust muscular build. Dati, lagi niya itong niyayakap sa likod habang nagluluto. Para sa kan’ya, napakasarap ng pakiramdam na ‘yon. 

“Paano ako makakapagluto nito?” Hawak ni Rigo ang sandok, habang hindi pa rin siya binibitawan ni Chloe. 

“I miss you, honey. Magluto ka lang diyan. Hindi ako sagabal, promise,” she pouted.

“Hindi tayo matapos-tapos nito. I could feel your chest, and it’s f*cking hard to resist now.”

Tinawanan lamang siya ni Chloe kaya minabuti niyang patayin ang kalan. Binuhat niya si Chloe sa island counter at pinaupo roon. Dahil sa summer dress na suot, hindi nahirapan si Rigo na buklatin ‘yon and dealt with her on the spot. 

The elevator door opened. Bumalik si Chloe sa kanyang ulirat. Ibinaba niya ang kan’yang tingin dahil sa hiya na naramdaman niya sa pagbabalik-tanaw ng nakaraan nila. 

“Get in the car.” May otoridad ang boses ni Rigo nang lampasan ni Chloe ang naka-park nitong sasakyan. 

“Hindi na. Magta-taxi na lang ako,” tanggi niya. 

“Get in the car.” This time, it’s no longer an invitation, but an order.

“Hindi na talaga…” 

Hindi na nagsalita si Rigo at agad na pumasok sa loob. Hindi niya pinuwersa si Chloe, pero hindi rin niya pinaandar ang sasakyan. Hinintay niya ito na pumasok. 

Hindi nagtagal, wala rin nagawa si Chloe dahil may mga lalake na paparating sa direksyon niya. Agad siyang pumasok at maingat na sinuot ang seatbelt.

“Location.”

“Oh.” Nilagay ni Chloe ang address niya na ikinakunot ng noo ni Rigo.

Bigla na naman naalala ni Chloe ang masayang alala ng kotse na ‘yon. Sa tuwing pauwi sila galing school, lagi niyang sinusubuan si Rigo ng kahit na ano sa biyahe. Kahit sobrang clean freak ni Rigo, hindi niya alintana na madumihan iyon ni Clarisse.

Forty minutes later, dumating sila sa bahay ni Chloe. It was a remote suburb and stopped in front of a dilapidated three-storey residential building. Madilim kahit may streetlights, at sobrang dilim ng eskinita.

“Salamat sa paghatid.” She unbuckled her seatbelt and got out of the car.

Lumabas din si Rigo ng sasakyan at nag-inspeksyon sa paligid. Tumabi siya kay Chloe na nakasilid ang kamay sa bulsa. 

“You live here?” Huminga siya nang malalim bago magsalita ulit. “Is this the happy life you promise to me?”

Nakaramdam si Chloe ng paninikip ng dibdib. Ang pangakong sinabi niya noon ay kasinungalingan lamang upang bumitaw na si Rigo sa pagmamahal na mayroon sila. 

Ayaw na niyang makinig sa mga sasabihin pa ni Rigo, kaya umalis siya sa tabi nito nang hindi nagpapaalam. Before he could even speak, namumula na ang mata ni Chloe. 

“Ito ba ang buhay na ipinalit mo sa akin? Ang babaw naman nito.” Puno ng pagkabasag ang boses niya, at hindi mapigil na galit. “Hiniwalayan mo ako para sa taong hindi ka naman kayang panindigan? Did he just dump you after he was done with you?”

Kung maibabalik ang nakaraan, sana maganda ang tinatahak niyang daan. Nakapagtapos ng finance courses, nakahanap ng magandang trabaho, at may mapagmahal na boyfriend. Ngayon, isa na lamang siyang public lawyer, earning as much as a corporate office girl, puno ng utang, walang ipon, at sobrang pagod.

Parang ang mga rason na ginamit niya noon ay bumalik rin sa kan’ya. She believed she deserve it. She has no right to complain or cry. 

“Bitawan mo ako,” she pleaded, trembling. 

“Akala ko ba mayaman ‘yan? Wala ka man lang nakuha sa kan’ya?” Rigo sneered. 

Sinubukan ni Chloe na magpumiglas pero hindi siya makawala sa higpit ng hawak ni Rigo sa kan’ya. Sumasakit na ang pulso niya, maging ang puso niya. She closed her eyes as her tears streamed like rivers down her cheeks. 

Walang balak si Rigo na bitawan siya. He grabbed her chin, and made her face him up. “Limang taon. Five years, Chloe. Sa ganda at talino mo, madali kang makakahanap ng mas mayaman at kaya kang buhayin. Pero you ended up like this? How far can you insult me?”

Tiningnan ni Chloe si Lucas habang namumugto ang mata. “Hobby mo ba talaga ang insultuhin ako nang ganito? Are you happy?”

Nginisihan niya si Chloe at kinuwelyuhan dahil sa namumuo nitong galit. Puno ng hinanakit ang boses nito. “Sleep with me. I’ll give you money and anything you want.”

He was so furious and lost control. Sa isang iglap, hindi napansin ni Rigo ang nakausling collar ni Chloe at kita na ang ibabaw ng dibdib niya. Bahagyang nanginig ang kan’yang mata at nanigas ang mga daliri. 

Hindi makapaniwala si Chloe sa kung paano nag-iba ang pakikitungo ni Rigo sa kan’ya. Alam niyang masakit ang nagawa niya noon, pero hindi niya inaasahan na aabot sa ganitong sitwasyon. 

“Hindi ko kailangan ang pera mo. I*****k mo ‘yan sa baga mo.”

Umatras si Rigo ng ilang hakbang at umiiling. “Sobrang gago ko.”

Rigo turned around and got into his car without looking back. As soon as the engine started, he sped away.