Chapter 3

Naiwan si Chloe sa stairwell na humahagulgol. Parang dinurog ang kan’yang puso sa mga salitang binitawan ni Rigo kanina. The pain was so intense that she hardly breathed.

Only she knows. Sa dami ng pinagdaanan niya noong naghiwalay sila, wala lang ang mga sakit na dadanasin niya ngayon sa kamay nina Rigo at Sierra. 

Sa mundo niya, kailanman hindi nawala si Rigo. 

Pinunasan niya ang kanyang pisngi dahil sa luha na patuloy na dumadaloy. Nakayuko siya at nakatitig lamang sa sahig. Kinuha niya ang phone at nag-send ng message kay Belle.

“Bey, mauuna na ako. Sobrang pagod na ako,” pagsisinungaling niya. Kung magtatagal pa siya, hindi niya alam kung aabot pa siya ng umaga na hindi sumuko kay Rigo. 

“Babe, well done. Nakita ko ang nangyari kanina. Masaya ako sa naging desisyon mo. Hindi tayo pumapatol sa may girlfriend na.”

Malalim na ang gabi nang natapos ang party. Konti na lamang ang mga sasakyan sa kalsada. Sumilaw ang malamlam na ilaw sa mukha ni Rigo at kitang-kita ang sugat sa labi nito. 

Dahil nakainom si Rigo, si Sierra ngayon ang naging driver. Nang makita niya kanina si Rigo na may sugat sa labi, halos mapatay na niya si Chloe sa kan’yang isip. Mahigpit ang hawak niya sa steering wheel dahil sa sobrang inis at galit. 

“Bakit ka ba bumalik, Chloe?” tanong ni Sierra sa isipan niya. “Sana hindi ka na lang bumalik.”

Rigo turned his head to Sierra. “Paano mo ako nahanap?”

“Tinanong ko si Bryan kung nasaan ka. Sabi niya dito ka daw. Lasing ka. Hindi ka puwede mag-drive.” 

“Huwag mong dinadamay ang mga kaibigan ko,” he said sternly. 

“Rigo, alam mo ba na alam ni Chloe na nandoon ka sa party at magkakakilala pa sila ni Bryan? She planned this to happen para masira ka ulit. Don’t you remember how messy you were when she left?” 

Ipinikit ni Rigo ang kan’yang mga mata at nanahimik. Masyadong madami ang nangyari ngayong araw. Ayaw na niya dagdagan ang iisipin niya.

“That bitch betrayed you, Rigo. Hindi mo naman gustong balikan siya, hindi ba?” 

“How she treats me is my business. Wala ka nang pakialam doon,” he retorted coldly.

Lalong umusbong ang galit ni Sierra at tumaas ang boses nito. “Bakit mo ba siya pinoprotektahan? She treated you more than trash . Hindi ka ba nadala?”

“Can you shut up?” Halos manginig ang labi niya nang sumigaw siya.

Doon na natahimik si Sierra. Noong naghiwalay sina Rigo at Chloe, parang pinagbagsakan ng langit at lupa si Rigo, at hindi na makausap nang matino. Sa pagbabakasakali na magkakabalikan sila ni Chloe, hindi umalis si Rigo sa tapat ng bahay nito kahit na umuulan. Halos pitong oras siya doon na nakatayo hanggang sa nahimatay at dinala sa hospital.

Kahit anong sabihin ni Chloe na masasakit kay Rigo, hindi pa rin ito sumuko sa kan’ya. Kaya noong naka-graduate si Chloe, agad niyang nilisan ang lugar at pinutol ang lahat ng koneksyon. From then on, hindi na nagtagpo ang landas nilang dalawa. 

Sa kabilang banda, nakatulog si Chloe sa sobrang pagod. Hindi na niya kinaya at lumubog na sa kan’yang kama.

“Let’s get married after graduation, honey.”

“Nagmamadali ka ba?”

“There are a lot of guys who like you and I can’t stand them.”

“Huwag kang mag-alala. You are always my number one and only one.”

“If you love me, please marry me and put my mind at ease.”

“Okay, after graduation nalang. Okay ba?”

“So, where would you like to hold our wedding?”

“Gusto ko sa dagat with sunrise.”

“Then let’s hold it in Bali?”

Nagising si Chloe mula sa panaginip. Unti-unting sumilip ang liwanag sa itim na kurtina. She felt her eyes wet. Nananaginip na naman siya sa nakaraan nila.

Kinuha niya ang phone at nakita ang pangalan ni Carlo sa caller ID. Nakaramdam ng pagkadisgusto ang kaniyang sistema. She got up and answered it anyway. 

“It’s time for the monthly bill. Pumunta ka na rito,” utos ni Carlo sa kabilang linya. “Huwag mo akong pinaghihintay.”

“Hmm,” tanging sagot niya, at pinatay ang tawag. She tossed her phone aside and lay down again. 

Five years ago, nakulong ang tatay niya dahil sa salang attempted murder sa tatay ni Carlo na si Carlitos. Nasa ICU ito and in vegetative state hanggang ngayon. Ito ang dahilan kung bakit nag-aral siya ng abogasya at hindi na ipinagpatuloy ang masteral degree sa undergraduate program niya. 

Lahat ng ebidensya ay tumutubo sa kan’yang ama. Maging ang huling pagkikita nina Carlitos at Isagani ay naging ugat ng intent to kill dahil sa salitang binitawan ng ama. 

“Papatayin kita.” It was a statement that held so much weight in court. He was sentenced to twelve years in prison, a fine ten million pesos, and required to cover all hospital expenses for the victim. 

Hindi makapaniwala si Chloe na magagawa ‘yon ng ama kaya napagdesisyunan niyang tumindig at ipagtanggol ito sa paraan na kaya niya. She was determined to clear her father’s name. 

“Konti nalang, Papa. Makakalaya ka rin.”