บทที่4:แผนลวง(โดนวางยา)

4:แผนลวง(โดนวางยา)

" แก้วนี่ของฉันส่วนแก้วนี้ของเธอ "แม็คเคลย์วางแก้วไวน์ลงตรงหน้าอิงดาวพลางยกยิ้ม อิงดาวที่ระมัดระวังตัวอยู่แล้วก็เริ่มไม่เชื่อใจก่อนจะเปลี่ยนสลับแก้วไวน์ใหม่จนแม็คเคลย์กระตุกยิ้มมุมปาก

"คงไม่ได้ใส่อะไรให้ฉันกินหรอกนะ ฉันอยากกินไวน์แก้วนั้นส่วนแก้วนี่พี่กินมันละกัน " ว่าเสร็จอิงดาวก็ยกมันกระดกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว แม็คเคลย์ที่เห็นดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ

" กินเหล้าเก่งดีนะคอเเข็งด้วยนิ แบบนี้สิถึงจะสมน้ำสมเนื้อ เป็นลูกคุณหนูที่ดูนอกกรอบสะจริง " แม็คเคลย์ตบมือชอบใจพาดสายตามองไปยังอิงดาวด้วยท่าทีร้ายกาจ

" พี่เลิกพูดมากสักทีเถอะ ฉันให้พี่ช่วยไม่ใช่มาจ้องทำร้าย จะเข้าเรื่องหรือยังเรื่องพี่ขนมตกลงจะให้ทำยังไงจัดการเธอ ให้ออกห่างจากพี่ลีโอตอนไหน ให้ทำอะไร ให้ช่วยยังไงก็รีบพูดมาฉันขี้เกียจรอ "

" ใจร้อนจังคนสวยค่อยๆคุยค่อยๆจิบไวน์ไป จะได้ไม่เสียบรรยากาศ " แม็คเคลย์ยังคงตะล่อมพลางจ้องมองกิริยาเธอไม่วางตา

เวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาทีอิงดาวก็เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างภายในร่างกายเริ่มร้อนลุ่มใบหน้าร้อนผะผ่าวเธอจ้องมองไปยังเเม็คเคลย์สายตาหวานเยิ้มและมีความรู้สึกบางอย่าง

"พะ พี่ นี่พี่เอาอะไรให้ฉันกินทำไมมันถึงรู้สึกร้อนแบบนี้ "อิงดาวเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นพลางแลบเลียริมฝีปากตัวเองเพื่อสะกดความรู้สึกบางอย่าง

" ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยเธอต่างหากที่ทำตัวเอง เธอยกมันขึ้นดื่มเองนะช่วยไม่ได้ "

" อึก! แก้วไวน์นั้น...ไอ้คนสารเลวฉันไม่น่าใว้ใจพี่เลยฉันจะกลับ "

พึ่บ!

อิงดาวตั้งท่าจะลุกขึ้นเดินออกไปแต่เธอก็เหมือนจะบังคับตัวเองไม่ได้เธอเซถลาเล็กน้อยใช้มือคล้ำยันลงบนโต๊ะพลางสบัดหน้าไปมาเพื่อเรียกสติตัวเอง

" เดินไปสิถ้าคิดว่าเธอไหวฉันจะให้โอกาสเธอสิบนาทีก่อนที่ยามันจะออกฤิทธิ์เต็มที่ ถ้าเธอเดินพ้นประตูออกไปได้ฉันจะปล่อยเธอ "แม็คเคลย์ยกไวน์ขึ้นมาจิ๊บทีละนิดด้วยท่าทีสบายใจพลางนั่งจ้องมองอิงดาวเหมือนเสือที่กำลังจ้องมองกวางตัวน้อย

ภายในผับยามราตรีที่มีนักท่องเที่ยวมากมายต่างกำลังสนุกสนานคลอเคล้าไปกับรสของสุราไม่มีใครสนใจใครมีแต่ความครื้นเครงและเฮฮาตามประสาคนเมาได้ที่

ในขณะเดียวกันร่างบางอรชรของอิงดาวก็พยายามควบคุมตัวเองเธอแหวกฝูงชนที่เต้นอย่างเมามันส์เดินหน้าอย่างทุลักทุเลเธอฝืนร่างกายเพื่อมุ่งตรงออกไปที่ประตูด้วยใจที่ร้อนลุ่มเดินหน้าสะเปะสะปะจนเกือบจะถึงที่หมาย แต่ด้วยความที่ดื่มหนักบวกกับยาสั่งที่เริ่มออกฤิทธิ์ทำให้อิงดาวแทบจะควบคุมสติตัวเองไม่อยู่

" ขะ ขอทางหน่อย " อิงดาวเดินเซถลาพยายามแหวกผู้คนที่หนาแน่นออกไปแต่ด้วยความที่คนเยอะและแออัดบวกกับร่างกายที่ไม่เต็มร้อยทำให้อิงดาวเสียการทรงตัวและชนเข้ากับร่างกำยำของกลุ่มชายขี้เมาคนหนึ่งเข้า

พึ่บ! อ๊ะ!

" เฮ้ย! อะไรว่ะ อ่ะอ่าวเมาหรอจ๊ะคนสวยมาคนเดียวหรือยังไงให้พี่ไปส่งไหมครับ รับรองส่งตรงถึงที่พักยันเตียงนอน" ชายหนุ่มพูดพร้อมหัวเราะรัวพลางลักลอบจ้องมองอิงดาวไปทั่วร่างกายแถมเลาะเล็มแลบเลียริมฝีปากเหมือนคนหื่นกระหาย

" มะ ไม่เป็นไรค่ะ ปล่อยนะ " อิงดาวสะบัดแขนเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมก่อนจะเสียหลักรู้สึกทรงตัวไม่อยู่จนเกือบจะล้มพับลงบนพื้น

" อย่ามายุ่งกับฉันนะ " อิงดาวรู้สึกถึงยาที่เริ่มออกฤิทธิ์แรงขึ้นจนเธอร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกายมันรู้สึกร้อนผ่าวจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

" ฉันต้องออกไปจากที่นี่ตอนนี้เดี๋ยวนี้ " อิงดาวกำลังถกเถียงกันภายในจิตใจพร้อมกับร่างกายที่เริ่มจะไม่เป็นตัวของตัวเอง

" มานี่ " อยู่ๆก็มีแขนของใครบางคนแตะเข้าที่ลำตัวของเธอจากทางด้านหลังแต่เพราะเป็นสัณชาติยานในการระวังตัวเธอจึงเริ่มขัดขืน

" ปล่อยนะ "ไม่ว่าใครเข้าใกล้ตัวเธอตอนนี้อิงดาวก็ตั้งท่าสะบัดออกเธอไม่ใว้ใจใครหน้าไหนทั้งนั้นแต่ก็ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้โดยเฉพาะคนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้

" เธอจะมากับฉัน หรือจะไปกับพวกมันให้เธอเลือกเอา " แม็คเคลย์ปล่อยมือจากอิงดาวมองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะตั้งท่าเดินหนีเมื่ออิงดาวเอาแต่เงียบมองเขาด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว

" ดะ เดี๋ยวช่วยฉันด้วย " สุดท้ายอิงดาวก็หลุดพูดมันออกมาพร้อมกับร่างกายที่ซุกไซ้เข้าหาร่างกำยำด้วยความรู้สึกที่บังคับตัวเองไม่ได้

" อ้าวเฮ้ย! เดี๋ยวสิจะพาเธอไปไหน " หนึ่งในแก๊งขี้เมาต่อต้านเดินดักหน้าเพื่อไม่ให้แม็คเคลย์เดินออกไป

" พวกมึงอย่ามายุ่งผู้หญิงคนนี้ของกู "เสียงประกาศกร้าวดังสู้กับเสียงเพลงในผับพร้อมกับอุ้มโฉบร่างบางเข้าหาอ้อมแขน ก่อนที่เดย์และไคโรที่มองดูสถานะการณ์จะเดินเข้ามาสมทบร่วม เมื่อชายขี้เมาสองคนนั้นเห็นว่าแม็คเคลย์มีพักพวกแถมดูจากท่าทางก็เถื่อนคล้ายกับจะไม่เป็นผลดีกับตัวเองพวกเขาจึงยอมถอยและปล่อยให้พวกแม็คเคลย์เดินออกไปจากไนท์คลับ

" ไอ้แม็ค แล้วมึงจะเอาไงต่อจะให้พวกกูไปส่งไหนก็ว่ามา " เดย์เอ่ยพูดพลางลอบมองใบหน้าหวานที่เริ่มออกอาการอย่างเห็นได้ชัด

" สุดท้ายมึงก็ทดลองเองจนได้สินะ กูว่าพาน้องไปที่รถดีกว่าท่าทางยาจะออกฤิทธิ์เต็มที่ล่ะ "ไคโรมองดูอิงดาวที่มือไม้เริ่มอยู่ไม่นิ่งด้วยท่าทีร้อนรนมือไม้สะเปะสะปะคล่ำหาลุ่มล่ามไปทั่ว

" อื้อ ระ ร้อน " อิงดาวกัดปากยั่วจ้องมองแม็คเคลย์ซุกไซ้เข้าหาด้วยท่าทีเย้ายวน เธอควบคุมตัวเองไม่ได้สติสัมปะชัญญะที่มีก็ถูกยาควบคุมเอาใว้หมดแล้ว

" งั้น! ไปส่งกูที่ห้องแล้วพวกมึงค่อยกลับ "

เมื่อตกลงกันได้ทั้งหมดจึงเดินไปที่รถแต่อิงดาวที่ถูกพิษยาปลุกเซ็กส์ควบคุมก็เริ่มจะบังคับตัวเองไม่ได้เธอลูบไล้ไปมาตามอกแกร่งพร้อมกับสายตายั่วยวน

" ระ ระ... ร้อน ทรมานช่วยฉันหน่อยได้ไหม "เสียงหวานเอ่ยบอกตลอดทางจนถึงรถแถมยังโน้มใบหน้าเข้าหาเพื่อจะจูบ แม็คเคลย์ที่เห็นดังนั้นก็รู้สึกชอบใจวางซ้อนเธอลงตรงเบาะรถแต่อิงดาวก็ยังเกาะเขาไม่ยอมปล่อยแถมยังโน้มใบหน้าเข้าหาด้วยท่าทางยั่วอารมณ์

" กูว่าน่าจะไม่ถึงห้อง พวกมึงลงไปก่อนจะไปไหนก็ไปแล้วค่อยกลับมา อีกสามสิบนาที "แม็คเคลย์เอ่ยพูดแค่นั้นไคโรก็ยกยิ้มทันทีเพื่อนเขาคงจะทนไม่ไหวเพราะรู้ๆกันอยู่ก่อนที่ทั้งสองจะลงจากรถแล้วเดินเลี่ยงออกไปสูบบุหรี่เพื่อคร่าเวลา