Novel-novel oleh เฌอร์ริตา_

มหาลัย เสียงจอแจของเหล่านิสิตชายหญิงยังคงดังระงมอย่าเช่นทุกวันไม่เว้นแม้กระทั่งกลุ่มแก๊งผองเพื่อนของคอปเตอร์ ระหว่างทางเดินไปที่ตึกวิศวะผ่านตึกคณะบริหารกลุ่มสาวๆ ต่างจับตาจ้องมองมายังสี่หนุ่มหล่อสุดฮอตพ่วงด้วยสาวสวยของแก๊งอีกหนึ่งคน เสียงซุบซิบนินทายังคงดังต่อเนื่องเป็นระยะ " นี่ฉันได้ยินมาว่าพี่คอปเตอร์กับพี่นานาพวกเขาเปิดตัวคบกันแล้ว สงสัยน่าจะจริง "รุ่นน้องสาวสวยบริหารคนหนึ่งพูดพลางกระซิบชี้ไม้ชี้มือมาทางกลุ่มแก๊งค์ของคอปเตอร์ "พวกแกก็ดูสิ! หวานมากถือกระเป๋าให้กันด้วย" สาวบริหารคนข้างๆ ก็พูดเออออพลางสะกิดให้เหล่าผองเพื่อนดู "ก็พี่เขาเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งนานมันต้องมีอะไรในกอไผ่อยู่แล้วแหละ " "นั้นสิ! หนุ่มสุดฮอตของเราถูกถอดกรงเล็บแล้วหรอเนี่ย ว๊า! เสียดายจัง " เสียงซุบซิบของสาวๆ ยังคงดังเข้าหูตลอดเวลาระหว่างระยะทางเดินแต่คอปเตอร์ก็นิ่งและทำเป็นไม่ใส่ใจพร้อมกับกอดคอโอบไหล่นานาทำเหมือนอย่างเคย " สาวๆ คอปเตอร์น่าจะอกหักหลายคนเลยนะกระซิบกระซาบกันไม่หยุดปากคอปเตอร์ไม่เสียใจใช่ไหม " " นาหมายถึงอะไร ทำไมเราจะต้องเสียใจเรามีแค่นานาก็พอแล้ว " " จริงนะ " " สัญญาตลอดชีวิ

หวืด! หวืด!เสียงสายลมโชยพัดผ่านถึงแม้จะเข้าช่วงสายของวันแต่ลมหนาวก็ยังพัดหอบเอาไอของความเย็นกระทบเข้ากับผิวหนังจนขนแขนลุกตั้งชูชันเสียงลมพัดแผ่นผ้าม่านบังแดดปลิวลอยกระทบกันดังปึกปัก!" คอปเตอร์หิวหรือยังกินอะไรไหม "เสียงหวานเอ่ยถามพลางยกยิ้มตั้งแต่เปิดความลับให้ทุกคนรับรู้ก็เหมือนปลดบลอ็คทุกอย่างนานาแสดงความรู้สึกออกมาได้เต็มที่ส่วนอีกคนก็คลั่งรักหนักภายในร้านก๋วยเตี๋ยวที่ลูกค้าเริ่มซาเมื่อว่างจากช่วยพ่อซ่อมรถคอปเตอร์ก็มานั่งเฝ้านานาไม่ยอมห่างจนม๊าของนานาเอ่ยแซวไม่หยุดปาก" ลูกเขยหิวข้าวหรือยังลูก ถ้าไม่กินก๋วยเตี๋ยวก็พากันออกไปหาซื้อข้าวมากินกันนี่ก็เริ่มจะเที่ยงแล้ว "" ผมยังไม่หิวเลยครับป้าเดี๋ยวอีกสักพัก "" เรียกแม่สิลูกเขย ไม่ต้องเรียกป้าแล้วนะ "" เอ่อ! ครับงั้นผมเรียกแม่นะครับ "คอปเตอร์ฉีกยิ้มหวานส่วนนานาได้แต่ส่ายหัวยืนยิ้มจนเหงือกแห้งฟังม๊ากับคอปเตอร์พูดเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แม่ยายกับว่าที่ลูกเขยช่างทันเสียจริงตอนพวกเรายังเด็กพวกท่านบอกว่าเคยพูดกันใว้ถ้าโตมาอาจจะได้จับหมั้นหมายอาจจะได้เป็นดองกันครอบครัวทั้งสองรู้สึกเอ็นดูและถูกชะตากับเด็กๆ เป็นอย่างมาก แต่ถ้าหากพวกเ

ต่างจังหวัดในช่วงรุ่งสางของเดือนตุลาคมย่างเข้าเดือนสิบเอ็ดแถวชนบทต่างจังหวัดอากาศเริ่มหนาวเย็นทันทีที่ก้าวขาเดินลงจากรถลมหนาวก็พัดผ่านมาต้อนรับ" หวืด!!! "นานากระชับเสื้อแขนยาวเข้าหาตัวพร้อมกับพ่นควันสีขาวออกจากปากเธอชอบช่วงต้นเดือนตุลาคมไปจนถึงช่วงปีใหม่มากเพราะอากาศเย็นสบายถึงแม้เวลาอาบน้ำจะยุ่งยากบ้างในบางครั้งก็ตามทีส่วนคอปเตอร์ก็ถอยรถเอาเข้าไปเก็บในบ้านถึงแม้นานาจะชอบหน้าหนาวแต่คอปเตอร์กับไม่ชอบเหมือนเธอสักเท่าไหร่เพราะถึงเวลาอาบน้ำทีไรอากาศหนาวจนต้องต้มน้ำให้อุ่นเขาถึงจะอาบได้แต่ดีหน่อยที่เดี๋ยวนี้มีเครื่องทำอุ่นทำให้สะดวกสบายไม่เหมือนกับแต่ก่อน" โฮ่ง โฮ่ง "เสียงเห่าหอนไม่เว้นแม้กระทั่งฝูงหมาของคนข้างบ้านที่ยืนเห่าอยู่ข้างทางดังระงมต้อนรับ" ป๊า ม๊า นานากลับมาหาแล้วจ้า "เสียงแว๊ดๆ คุ้นหูที่ดังตะโกนอยู่หน้าบ้านทำเอาม๊าสีดาที่กุลีกุจอตั้งสำรับกับข้าวต้องชะเง้อหน้าจากในตัวบ้านออกมามอง" อ่าว! นานาลูก ไม่เห็นบอกแม่ว่าจะกลับมาบ้านตาคอปเตอร์ล่ะลูก " สิ่งแรกที่แม่ถามหาก็ยังคงเป็นคอปเตอร์ลูกนอกไส้เหมือนอย่างเคย"โห! แม่นึกว่าจะคิดถึงนาซะอีก คอปเตอร์ก็กลับมาด้วยกันจ๊ะ หนาวอ่ะเข้าบ้

ฟอด!!" หอมจัง "แก้มนิ่มถูกคอปเตอร์ฉกฉวยกดจูบอยู่ทุกวันจนแทบช้ำ" ให้เราเก็บของช่วยไหม "" เอากลับไปแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว "เมื่อตกลงกันได้คอปเตอร์กับนานาก็คิดว่าจะกลับบ้านไปบอกพ่อกับแม่ว่าเราคบกันทั้งสองครอบครัวอาจจะตกใจอยู่ไม่น้อยแต่คิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร" เราถามนานาอย่างหนึ่งสิ "คอปเตอร์ใช้หัวหนุนตักนานาแทนหมอนก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับตั้งคำถาม" อืม! ได้สิ "" นานาแอบชอบเรามานานาเท่าไหร่ นาเก็บความรู้สึกนี้ใว้กี่ปีแล้ว "" คอปเตอร์จะอยากรู้ไปทำไม "ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังหน้าจอทีวีที่ฉายหนังฟอร์มยักษ์เธอไม่กล้าเเม้แต่จะสบตาเขาในเมื่อมันเนิ่นนานตั้งแต่เธอจำความได้" เราจะชดเชยให้ "" ชดเชยยังไง "ใบหน้าหวานละจากหน้าจอทีวีก้มลงมองคนหนุนตักที่ตอนนี้เอาแต่ยิ้มกริ่มจ้องมองหน้าเธอเขม็ง" ก็อย่างนี้ไง "คอปเตอร์ลุกพรวดพราดขึ้นนั่งก่อนจะดันร่างนานาให้นอนหงายลงบนเตียงนุ่มเขารวดเร็วยิ่งกว่าเดอะฟาสแถมหื่นก็ที่หนึ่ง" อื้อ! ขี้โกง "" หึ! นานาก็ติดเราเหมือนกันเพราะฉะนั้นเจ๊ากัน "" ไม่เห็นจะแฟร์เลย "" อื้อ! "ริมฝีปากได้รูปฉกฉวยขบเม้นส่งลิ้นร้อนต้อนเข้าหาคอปเตอร์ไม่ใช่คนหื่นแต่พอได้อยู

" โห! ไอ้ห่าไอ้สัสลีโอ เวรจริงๆ " เสียงของพายุพูดคุยจอแจลอยตามลมได้ยินมาแต่ไกลๆ ทั้งสองหนุ่มลีโอกับพายุหลังจากผ่านค่ำคืนวันนั้นมาก็รับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนสนิทในกลุ่ม " ปรับความเข้าใจกันได้แล้วหรอว่ะไอ้คอปเตอร์ กูนี้ยังงงๆ อยู่เลย " เสียงของพายยุเอ่ยถามทันทีที่เห็นหน้า เหตุการณ์ในวันนั้นทำเอาทุกคนอึ้ง "พวกมึงรู้เรื่องของนานาทั้งหมดแต่ก็ไม่เคยบอกกู "คอปเตอร์ขยับท่าทางนั่งลงบนเก้าอี้ในโซนโต๊ะม้าหินอ่อนที่พวกเขาชอบนั่งพักเป็นประจำแต่ก็ไม่ลืมที่จะดึงแขนนานาให้มานั่งลงข้างๆ ด้วยกัน " พวกกูเอ่ยเป็นนัยๆ ตั้งหลายครั้งแต่มึงดันโง่เอง ปรับความเข้าใจกันได้ก็ดีแล้วเพื่อน " ลีโอยกยิ้มให้เล็กน้อยมองหน้านานาสลับกับใบหน้าคอปเตอร์ "ว่าแต่พวกมึงไม่รู้จริงๆ หรอว่าน้องสายฝนจะทำแบบนั้นหรือพวกมึงสองคนเตรียมการร่วมกับน้อง"คอปเตอร์ยกนิ้วชี้หมายหัวเพื่อนทั้งสองด้วยสายตาจริงจัง " พวกกูจะไปรู้ได้ยังไงน้องทำเองทั้งนั้น "พายุรีบพูดปัดปกป้องตัวเองพัลวัน ถึงแม้จะรู้ว่าคอปเตอร์เคยแอบชอบน้องสายฝนแต่ก็ไม่เคยรู้ว่าน้องก็แอบชอบคอปเตอร์ด้วยเหมือนกันแล้วยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่เมื่อจู่ๆ น้องก็หอมแก้มคอป

สามปีที่แล้วภายในชั้นเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6" ยัยนานา เขียนให้เราหน่อยสิ "ฟางข้าวยื่นสมุดเฟรนด์ชิฟเล่มใหญ่เพื่อให้เพื่อนได้ละเลงความรู้สึกหลังจากจบการศึกษา ข้อความจากเพื่อนๆ ต่างคนต่างบรรยายสิ่งที่คิดและความรู้สึกดีๆ ให้กัน" ได้สิ ฟางข้าวก็เขียนให้เราด้วย "นานายื่นสมุดเฟรนด์ชิฟกลับไปเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้สึกปลายปากกาจรดละเลงบรรยายความประทับใจและไม่ลืมที่จะอวยพรให้เพื่อนได้เจอแต่สิ่งดีๆ" ฮื่อ! เศร้าอะ! ฉันคงคิดถึงแกมากแน่เลยยัยนานาถึงแม้เราจะเรียนกันคนละที่แต่คำว่าเพื่อนจะไม่มีวันห่างแน่นอน แกอย่าลืมไปกระซิบบอกความในใจถึงใครบางคนบ้างล่ะ"ฟางข้าวเสมองหน้าไปหาเพื่อนชายคนสนิทของนานา ที่ตอนนี้กำลังถูกสาวๆ รุมละเลงเขียนความในใจผ่านเนื้อผ้าเสื้อสีขาวบนชุดนักเรียน หนุ่มฮอตสูงหล่อขาวตี๋ จากที่แต่ก่อนเป็นแค่เด็กชายใส่แว่นหน้าจืดชืดถูกสาวเมินแต่ตอนนี้กับฮอตจนสาวๆ ต่างเข้าหานานายืนจ้องมองไปที่คอปเตอร์ด้วยความรู้สึกหลากหลายถึงแม้หลังจากเรียนจบม.6จะได้ไปเรียนต่อในมหาลัยเดียวกันแต่ความรู้สึกของคนที่ทำได้แค่แอบรักแอบมองก็ยังคงเป็นได้เท่าเดิม ส่วนฟางข้าวก็เรียนมหาลัยแถวใกล้บ้านไม่ได้เข้าไปเรียนใ

ธีโอ อย่าดื้อสิลูกเดี๋ยวล้มเอานะ แทออน อย่าซนสิครับเดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกหรอก ต้าวสองฝาแฝดแสนซนอายุสิบสองขวบวิ่งไล่หยอกล้อกันไปมาภายในห้างหรู คนเป็นแม่อย่างขนมได้แต่ร้องห้ามปามคอยวิ่งไล่จับตัวต้าวสองแสบไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางแต่เพราะความซนและแสบบางครั้งขนมก็รับมือลูกๆ พร้อมกันไม่ไหว" ธีโอ ถ้าพูดไม่ฟังแม่จะเรียกพ่อลีโอให้มาทำโทษนะอย่าวิ่งครับ แทออนอย่าวิ่งไปทั่วแบบนั้นพ่อลีโอมาแล้ว " ขนมง้างมือจับไล่ตามแทบไม่ทันแต่พอพูดถึงชื่อพ่อลีโอทำให้เจ้าสองแสบถึงกับหยุดนิ่ง" พ่อ!!! " ต้าวสองแฝดหยุดวิ่งเพราะกลัวพ่อลีโอมาก ลีโอดุจริงและทำโทษจริงยิ่งใบหน้าที่ดูเข้มขรึมจริงจังด้วยแล้วทั้งธีโอและแทออนต่างรู้สึกกลัวจนแทบไม่กล้าซนธีโอ แฝดพี่ ซนแสบขรึมๆ ดูมีเล่ห์เหลี่ยมส่วน แฝดน้องแทออน ซนแบบร้ายๆ ดูเจ้าเล่ห์ขนมไม่กล้าวิ่งไล่เพราะตอนนี้กำลังท้องลูกคนที่สามจึงได้แต่ตะโกนเรียกและเอาชื่อพ่อมาขู่" เฮ้อ! หยุดวิ่งซนสักทีแม่เหนื่อยนะครับท้องอยู่เดี๋ยวน้องเวียนหัวเอานะถ้าพาแม่วิ่งซนไปทั่วแบบนี้ "ลูกคนที่สามของขนมเธอได้ลูกสาวกับหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาจนเห็นได้ชัด ขนมเป็นคนตั้งชื่อให้ลูกสาวเอง ชื่อน้องสายธาร ส่วน

ในช่วงสายของวันลีโอลุกขึ้นมาเก็บพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเอาใว้รอคนตัวเล็กตื่น ตั้งแต่ที่เขาและเธอทำกันเมื่อคืนกว่าขนมจะได้นอนก็ปาไปเกือบเช้าเขาจัดการเอาเธอซะหมดแรงน้ำเกือบหมดตัวลีโอมั่นใจมากครั้งนี้เขาเสกเด็กเข้าท้องขนมได้สำเร็จแน่ ในเมื่อจะเรียนจบแล้วในไม่กี่เดือนตั้งท้องตอนนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไร" อื้อ!!! "ขนมพลิกตัวร้องครางออกมาจนลีโอรีบลุกขึ้นไปดูดวงตาแป๋วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองหน้าคนรักก่อนจะมองค้อนเขาเบาๆ เพราะจัดการจัดหนักเธอจนแทบระบมไปทั้งตัว" ตื่นละหรอหิวหรือยัง "ลีโอยิ้มหวานรับแต่ขนมกับทำสีหน้ามองค้อนแล้วหันหลังให้ " ลุกได้ยังเพื่อนๆ เตรียมตัวจะกลับกันแล้ว " ลีโอก้มเข้าไปหอมแก้มนวลของเธอหนึ่งทีตบท้ายด้วยการจุ๊บหน้าผากเพื่อเรียกขวัญ " งอนหรอก็ขอรางวัลไปแล้วถูกใจมากเลยล่ะ "" หึ! คนบ้า "เสียงหวานยังคงงอนเง้าแต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปชำระร่างกายเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน การมาเที่ยวทะเลครั้งนี้จึงเป็นอะไรที่ลืมไม่ลงจริงๆตุ๊บ!กระเป๋าใบใหญ่ถูกโยนขึ้นไปยังเบาะหลังรถก่อนทีลีโอจะเดินกลับเข้ามาสมทบกับเพื่อนๆ ที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่" แม่งเมื่อคืนกูคงฝันว่าอยากจะกินส้มตำได้ยิน

จุ๊บจ๊วบ!! เสียงจูบดูดดื่มตั้งแต่หน้าประตูพร้อมกับร่างบางที่ถูกลีโออุ้มกะเตงจนพากันเดินมาถึงเตียงนอนนุ่มและถูกวางทาบทับจากร่างกำยำของลีโอ จ๊วบ!!! หลังจากจูบร้อนแรงได้จบลงมีเพียงเสียงลมหายใจกระเส่าที่ดังเสมออยู่ข้างหู " ขอบคุณนะลีโอที่ให้อภัยฉัน ขอบคุณที่ยังรอกัน และขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่มอบให้ "ขนมเสมอใบหน้าคลอเคลียแก้มไสเข้ากับเคราสากที่ตอนนี้เริ่มมีหนวดผุดขึ้นมาเป็นตอให้เห็นอยู่นิดหน่อย " ขอรางวัลหน่อยได้ไหมครับไหนสัญญาที่ว่า " พรึ่บ! ร่างบางพลิกกายขึ้นมาทาบทับก่อนจะเป็นผู้นำบรรเลงบทเพลงรักอันแสนเร้าร้อนฝ่ามือนุ่มค่อยๆ ลูบไล้ไปตามร่ากำยำปลุกปั่นอารมณ์ราคะในกายชายให้ตื่นขึ้นมาเธอใช้ริมฝีปากซูบซับไปตามกล้ามอกแน่นอย่างช้าๆ เนิบนาบเพล้งขึ้นมองสีหน้าคนรักเป็นระยะคล้ายกับกำลังหยอกล้อเพื่อดูอาการ " อ่าห์ ร้อนแรงจริงผมถูกใจรางวัลนี้นะ " คำพูดที่หวานหูถูกเอ่ยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนที่ขนมจะเป็นฝ่ายก้มใบหน้าเข้าหาอีกครั้งแล้วกดริมฝีปากปิดทับเพื่อเป็นตัวเปิดทาง ลิ้นร้อนสัมผัสแตะแผ่วเบาเข้าที่ริมฝีปากก่อนจะเริ่มเกี่ยวกระหวัดสอดแทรกส่งผ่านเข้าหากันในวินทีถัดมา "อืม " เสี

หนึ่งปีต่อมาซ่า ซ่าสายลมเอื่อยๆ เสียงคลื่นเสียงน้ำทะเลสาดซัดพื้นทรายดังเป็นระรอกในช่วงสายมันเหมือนเป็นตัวช่วยขัดเกลาความรู้สึกให้ผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี" วันนี้ครบรอบหนึ่งปีที่อยู่ด้วยกันมาชอบไหมอุตส่าห์พามาฮันนีมูนที่ทะเลบรรยากาศเป็นใจสะด้วยแดดไม่ค่อยแรงเท่าไหร่ " ลีโอโอบกอดเอวกิ่วจากทางด้านหลังใช้ริมฝีปากคลอเคลียซอกคอขาวด้วยความหลงไหล" อย่าสิลีโอ เราไม่ได้มาเที่ยวกันแค่สองคนนะเพื่อนๆ ก็มาด้วยเดี๋ยวมีใครมาเห็น " ขนมเขอะเขินมองซ้ายมองขวากลัวว่าการกระทำของลีโอจะโจ่งแจ้งจนเพื่อนๆ เดินมาเห็นเข้า" ไม่มีใครสนใจเราหรอกดูโน้นสิพวกมันลงไปเล่นน้ำทะเลกันหมดแล้ว " ลีโอชี้มือออกไปที่ด้านนอกตอนนี้พวกเพื่อนๆ พากันลงเล่นน้ำหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน" ฉันก็อยากเล่นน้ำเดี๋ยวไปเปลี่ยนชุดบ้างดีกว่า " ขนมเฉไฉพูดอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินหายเข้าไปในห้อง" เดี๋ยวนะ!จะเปลี่ยนเป็นชุดไหนอย่าบอกนะว่าชุดบิกินี่ที่เเอบเอามาด้วยฉันไม่ให้ใส่พวกมันก็ผู้ชาย "ลีโอเดินตามเข้าไปในห้องเถียงขนมอย่างเอาเป็นเอาตายพลางชี้มือออกไปด้านนอกที่มีพายุ คอปเตอร์ ปอเช่ กำลังเล่นน้ำกันอย่าสนุกสนาน" แอบเห็นอีกหรอทำไมล่ะ มันไม่ได้โป๊ขนาด

หลังจากที่ผ่านเรื่องราวร้ายๆ ต่างๆ มานานนับปีอิงดาวก็ไม่ได้มายุ่งวุ่นวายกับลีโออีกแต่มีข่าววงในบอกมาว่าหุ้นของบริษัทแม่อิงดาวร่วงหนักหลังจากที่ไม่มีที่เกาะเพราะถอนหมั้นกับตระกูลอัครวัฒนาครอบครัวเธอล้มละลายจนเกือบต้องขายบ้านและขายบริษัททิ้งแต่ดูเหมือนว่าจะได้เงินก้อนโตจากอิงดาวมาช่วยชุบชีวิตบริษัทให้ยืนขึ้นมาได้อีกครั้งแต่ไม่รู้เธอหามันมาจากไหนแถมรู้สึกจะมีคนตาดีเริ่มเห็นแม็คกับอิงดาวไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ไม่รู้ว่าคบกันจริงๆ หรือแค่คู่วันไนท์สเเตนกันแน่เพราะที่รู้ๆ กันอยู่แม็คเคลย์เขาคือเสือผู้หญิงเขารวยแต่ทำตัวยากจนเป็นยาจก คนที่พบเห็นจึงคิดว่าเขาเป็นขี้ยาและหาหลอกลวงผู้หญิงมั่วเซ็กส์ไปวันๆ" ทำไรกินแต่เช้า กลิ่นหอมโชยขึ้นไปถึงข้างบนบ้านเลยแต่ตอนนี้คิดว่าแก้มขาวๆ ของคนทำกับข้าวน่าจะหอมกว่า "ฟอด!!ริมฝีปากหยักกดเน้นๆ ลงไปยังแก้มนุ่มสองข้างสลับกันไปมาจนขนมต้องย่นคอหนีเพราะถูกก่อกวนจนเธอทำอะไรไม่สะดวก" อื้อ อย่ากวนสิเดี๋ยวจะทำกับข้าวไม่เสร็จถ้าทำไม่อร่อยขึ้นมานายกินคนเดียวหมดนี้เลยนะ "" อร่อยสิทำไมจะไม่อร่อยฝีมือทำกับข้าวของเมียอร่อยทุกอย่างกินได้ตลอดอยู่แล้ว แถมคนทำกับข้าวก็ยังอร่อ

สนามแข่งรถบรึ๊นๆๆ" พี่ลีโออิงขอคุยด้วยหน่อยสิค่ะ " เสียงตะโกนเรียกท่ามกลางเสียงรถที่ดังกระหึ่มและผู้คนมากมายที่รายล้อมเต็มสนามอิงดาวยังไม่ลดละที่จะเลิกยุ่งและถอนหมั้นกับลีโอ" จะคุยก็คุยตรงนี้ฉันไม่มีเวลาว่าง " เสียงราบเรียบเอ่ยบอกแต่สายตายังคงจ้องไปที่สนาม" ทำไมถึงเย็นชากับอิงจังเลยคะ เราเป็นคู่หมั้นกันนะ "" หึ! ฉันคงลืมบอกเธอไป ฉันไปจดทะเบียนสมรสกับขนมเรียบร้อยแล้วส่วนเรื่องงานหมั้นมันจะไม่มีทางเกิดขึ้น "" ไม่จริงอ่ะ อิงไม่เชื่อ "" แม่คงยังไม่ได้บอกเธอสินะ ฉันมีแค่ตัวเปล่าของทุกอย่างที่มีฉันคืนแม่ไปหมดแล้ว เธอคงไม่อยากมาลำบากกับฉันหรอกนะ " ลีโอหัวเราะพร้อมยิ้มเย้ยหยัน" พี่ว่าไงนะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ "อิงดาวสบทเหมือนทุกอย่างที่คิดใว้มันเละเทะไปหมดหลังจากนี้เธอจะหนีห่างจากเเม็คเคลย์ยังไงดี" แล้วก็อย่ามายุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงของฉันอีกหลังจากนี้ฉันจะไม่เตือน "ลีโอพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินห่างออกไปหาขนมที่ยืนโบกธงอยู่เบื้องล่างมันเป็นงานที่เธอบอกอยากทำถึงแม้ลีโอจะอยากให้เธออยู่เฉยๆ ก็ตามทีฟึ่บ!" มากับฉัน "แขนเรียวของอิงดาวถูกดึงกระชากอย่างแรง" อ๊ะ พะ พี่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ " อ