เมียที่ไม่มีวันได้เป็น

เมียที่ไม่มีวันได้เป็น

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-04-27
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
10
3 Peringkat. 3 Ulasan-ulasan
37Bab
7.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"เขามองเธอเป็นแค่ผู้หญิงต่ำต้อย ไร้ค่า ปากบอกว่าไม่ต้องการ แต่วันที่เธอหนีไป เขากลับทุรนทุรายเหมือนจะขาดใจ...ใครกันแน่ที่จะอยู่ไม่ได้?"

Lihat lebih banyak

Bab 1

นกน้อยในกรงทอง

“Bagaimana, apa kamu berhasil melacak posisinya?” Seorang wanita tengah berbicara dengan orang lain lewat earphone yang terpasang di belakang telinganya.

Wanita tersebut melakukan hal itu sembari berjongkok di depan lift khusus. Ia berpura-pura sedang membetulkan sepatunya karena saat ini sedang ada dua CCTV yang menyorot tepat ke arahnya.

“Aku belum bisa mendapatkannya. Sistem keamanan mereka sangat sulit ditembus,” ujar orang yang ada di dalam panggilan tersebut.

“Ayolah, seharusnya perhiasan seperti itu ada di ruang penyimpanan atau sejenisnya.”

“Vivian Marquis, apa kamu pikir meretas sebuah gedung sama tingkatannya dengan meretas ponsel mantan suami gilamu,” sahut orang yang ada di dalam panggilan tersebut.

“Ck, jangan mengungkitnya, dia itu bencana.”

Di sisi lain, saat ini terlihat dua orang laki-laki yang sedang berdiri tak jauh dari pintu lift. Mereka terus mengamati tingkah aneh Vivian selama beberapa saat.

“Ehem!” dehem salah satu dari kedua laki-laki tersebut karena sudah tak tahan melihat Vivian yang sedari tadi terus berjongkok sembari bergumam tak jelas.

‘Ah, ada orang. Kenapa aku tidak menyadarinya,’ batin Vivian sembari membetulkan kaca matanya.

Setelah itu ia dengan tenang mengangkat wajahnya sambil berkata, “Ah, maaf Tuan.”

Senyum hangat yang menyertai kalimat tersebut seketika pudar. Bahkan, suasana di sekitar ketiga orang tersebut berubah hening selama beberapa saat.

‘Sial!’ maki Vivian di dalam hati. Ia tak menyangka akan bertemu dengan dua laki-laki di depannya itu saat ini.

Sesaat kemudian ia dengan cepat berdiri dan memberikan senyum ramah pada kedua laki-laki yang saat ini masih memandanginya dengan aneh. “Selamat siang, Tuan. Maaf tadi saya kehilangan konsentrasi selama beberapa saat,” ujarnya.

“Ya,” sahut laki-laki lainnya dengan ekspresi dingin di wajahnya.

Vivian pun segera berbalik dan menekan tombol lift tersebut dengan jantung yang berdegup kencang.

‘Sudah lima tahun, dia seharusnya tidak mengenaliku lagi ‘kan? Ah, buang jauh-jauh pikiran konyol itu. Mana mungkin dia mengenalimu dalam penampilan seperti ini,’ batinnya yang terus mencoba untuk menenangkan hatinya saat ini.

Diam-diam ia melirik ke arah laki-laki bertubuh tinggi tegap tersebut. Mata yang tetap tajam, hidung yang sesuai dan bibir tipis yang dulu kerap membuatnya lupa diri itu terlihat tak berubah sedikit pun. Sungguh dulu dia benar-benar pernah terjebak dalam pesona laki-laki tampan itu

‘Apa dia ini contoh manusia abadi,’ komentarnya di dalam hati.

Vivian terus memikirkan wajah laki-laki yang pernah mengisi hatinya itu, hingga sesaat kemudian pintu lift pun terbuka. Ia dengan cepat memberi jalan pada kedua laki-laki tersebut sambil berkata, “Silakan Tuan.”

Tak diduga, kalimat ramah yang disertai dengan senyum profesional itu mendapatkan balasan dari laki-laki berwajah dingin tersebut.

“Terima kasih,” ujarnya dengan suara berat yang khas.

Seketika bulu kuduk Vivian meremang mendengar suara laki-laki tersebut. Reaksi tubuh yang sama seperti saat pertama kali mereka bertemu dulu. “Sa-sama sama-sama,” sahutnya tergagap.

‘Kenapa denganku? Ini sudah lima tahun, kenapa aku masih merasa seperti ini,’ geramnya di dalam hati. ‘Kamu tidak boleh kalah Vi! Jangan sampai perasaan sial ini membuatmu terjebak seperti dulu lagi!’ teriaknya di dalam hati.

Beberapa saat berlalu. Seperti yang seharusnya, setelah mereka semua masuk ke dalam lift, Vivian dengan tenang menanyakan pertanyaan wajibnya.

“Lantai berapa, Tuan?” tanyanya sembari menatap deretan tombol berhiaskan gambar angka-angka di depannya.

“Lantai 35.”

Kembali suara laki-laki itu memasuki gendang telinga Vivian dan membuatnya menggigit bibir berlapis lipstik berwarna mochanya.

‘Raven, kenapa kita harus bertemu lagi,’ ucapnya di dalam hati sembari mencari angka 35 di deretan tombol tersebut.

Namun sesaat kemudian, ia tiba-tiba saja menyadari sesuatu. ‘Tunggu, lantai 35 itu bukannya ruangan presdir? Jadi dia presdirnya? Ah, sial!’ teriaknya di dalam hati.

“Kenapa Nona, apa ada yang salah?” Pria yang tampak seperti asisten presdir tersebut kini ganti menegur Vivian, sementara Raven hanya diam.

Vivian pun segera berbalik dan menjawab dengan riang, “Ah, tidak Tuan. Saya hanya terkejut dan sekaligus merasa sangat bersyukur karena bisa bertemu dengan pemimpin perusahaan besar ini di hari pertama saya bekerja.”

“Iya-iya, memang kamu harus banyak bersyukur,” sahut si asisten sambil mengedipkan sebelah matanya.

Vivian pun tersenyum malu-malu untuk menanggapi godaan tersebut. “Iya, Tuan,” sahutnya sembari menundukkan pandangannya.

Setelah itu ia pun berbalik dan kemudian menekan tombol yang dimaksud. ‘Dasar Sean sialan,’ gerutunya di dalam hati, memaki si wakil presdir yang juga pernah ia kenal dulu.

Beberapa detik berlalu setelah lift itu bergerak. Saat ini Vivian terus mengawasi gerak-gerik dua laki-laki di belakangnya dari pantulan gambar di pintu lift yang ada di depannya

“Siapa nama kamu?” Tiba-tiba Raven kembali bertanya.

Seketika Vivian menelan ludah mendengar pertanyaan tersebut.

“Nama saya Heta, Tuan,” jawabnya tanpa menoleh ke belakang, tidak seperti saat ia berbicara dengan Sean tadi.

‘Dia tidak boleh mengenaliku,’ batin Vivian meneguhkan hati dan pikirannya agar tak menimbulkan tindakan yang salah dan membuat Raven curiga pada dirinya.

Sedangkan saat ini Raven tengah mengamati Vivian dari belakang. Ia dengan teliti menatap setiap inci tubuh Vivian, tak membiarkan satu garis pun terlewat. Hingga akhirnya ia sampai pada sebuah tato dengan bahasa Ibrani di pergelangan kaki Vivian. “Baraq, Shine?” gumamnya membaca dan mengartikan tulisan tersebut.

Vivian yang mendengar ucapan Raven tersebut pun langsung menunduk dan menatap pergelangan kakinya. ‘Ck, harusnya aku menutupi tato itu tadi,’ gerutunya di dalam hati karena kurang teliti dengan hal itu.

Tentu saja sebagai pencuri profesional, kecerobohan sekecil apa pun tak bisa dimaafkan karena bisa berdampak besar dalam eksekusi pekerjaannya.

Ia pun terus mencoba untuk tenang, hingga sesaat kemudian terdengar langkah kaki berbalut sepatu pantofel dari belakang Vivian mulai bergerak. Harum parfum yang pernah ia pilihkan untuk Raven ketika mereka bersama dulu membuat Vivian langsung mengangkat pandangannya.

‘Raven,’ batinnya dengan jantung yang berdegup kencang karena melihat gambaran Raven sedang berdiri tepat di belakang tubuhnya.

Perlahan Raven membungkukkan punggungnya agar wajahnya berada tepat di dekat telinga Vivian. Dan sesaat kemudian ia pun ikut mengangkat pandangannya, melihat ekspresi Vivian dari pantulan gambar yang ada di pintu lift.

“Apa kamu mengingatku?” bisiknya.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
อ่านจบทุกเรื่องแล้ว เขียนเพิ่มเถอะ พลีสส
2026-03-10 18:42:44
0
0
เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกมากกก ชอบแนวนี้อยู่แล้ว
2026-02-23 09:27:46
1
0
เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
เขียนดีมาก ร้องไห้ตามมมมม
2026-02-23 09:27:22
0
0
37 Bab
นกน้อยในกรงทอง
บ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวนกว้างขวางในเมืองหลวง เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของอำนาจและความมั่งคั่งของตระกูล "กฤษณะโยธิน" แต่สำหรับปานตะวัน ที่นี่ไม่ต่างอะไรจากกรงทอง เธอเติบโตที่นี่ตั้งแต่จำความได้ ในฐานะเด็กสาวที่ย่าของโลกันต์รับมาอุปถัมภ์ แต่ไม่มีวันถูกยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวโลกันต์ ชายหนุ่มผู้เป็นหลานคนโตของบ้าน เติบโตมาพร้อมความหยิ่งผยองในสายเลือด เขามองตัวเองเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง และมองปานตะวันเป็นเพียงเศษฝุ่นในชีวิตของเขา เขาไม่เคยยอมรับเธอ ไม่เคยเห็นคุณค่าของเธอ และใช้ทุกโอกาสในการตอกย้ำความแตกต่างระหว่างเขาและเธอ"ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่?" โลกันต์เคยถามเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาในเช้าวันหนึ่ง ตอนที่เขาเห็นเธอเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมถาดอาหาร"ปานทำตามคำสั่งของคุณย่าค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ดวงตาแสดงออกถึงความเจ็บปวดที่เธอพยายามซ่อนโลกันต์หัวเราะหยัน "คำสั่งของคุณย่าเหรอ? ฉันว่าคุณย่าแค่สงสารเธอมากกว่า สงสารที่ไม่มีบ้าน ไม่มีใครต้องการ"คำพูดนั้นเจ็บแปลบเหมือนมีดที่กรีดลงกลางหัวใจ ปานตะวันยืนนิ่ง น้ำตาแทบจะไหลออกมา แต่เธอรู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องไห้"ถ้า
Baca selengkapnya
สถานะที่ไม่คู่ควร
เช้าวันใหม่ในบ้านหลังใหญ่เริ่มต้นด้วยมื้ออาหารเช้าที่จัดขึ้นในห้องรับประทานอาหารหรูหรา โลกันต์นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาตามแบบฉบับของเขา ส่วนปานตะวันนั่งอยู่มุมโต๊ะเล็กๆ ใกล้กับบริเวณที่จัดไว้สำหรับพนักงาน ใบหน้าของเธอเรียบเฉย แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความอึดอัดคุณย่าพิมพ์ประไพ ผู้อาวุโสของบ้าน นั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะในชุดสวยสง่า เธอมองโลกันต์พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม"กันต์ วันนี้พาปานไปมหาวิทยาลัยด้วยนะ ย่าไม่อยากให้เธอขึ้นรถเมล์ มันไม่ปลอดภัย"เสียงของคุณย่าเรียกความสนใจจากทั้งสองคนทันที โลกันต์เลิกคิ้วก่อนจะยิ้มเย็นๆ"พาไป?" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเย้ยหยัน"ย่าอยากให้รถผมมีรอยขีดข่วนหรือไงครับ?"ปานตะวันนิ่งเงียบ มือของเธอที่ถือช้อนส้อมสั่นเล็กน้อย แต่เธอพยายามข่มใจไม่ให้แสดงความรู้สึกออกมา"กันต์!" คุณย่าเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงดุ พลางจ้องเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจ"ย่าไม่ได้ขอ แต่ย่าสั่งให้แกพาปานไปด้วย และดูแลเธอให้ดี"โลกันต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจ "ครับ... ถ้าย่าสั่ง ผมก็คงต้องทำ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ก่อ
Baca selengkapnya
คนแปลกหน้า
บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงพักกลางวันเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและความคึกคัก นักศึกษาหลายกลุ่มจับจองที่นั่งในโรงอาหาร ทานข้าวและพูดคุยกันด้วยความสนุกสนานปานตะวันนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ขณะจ้องมองอาหารตรงหน้า แต่แทบไม่แตะมันแม้แต่น้อย ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังโต๊ะอีกมุมหนึ่ง ที่โลกันต์นั่งอยู่พร้อมกับเพื่อนๆ ของเขาโลกันต์ดูสง่างามและโดดเด่น แม้ในยามนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขานั่งเอนตัวพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ หัวเราะกับคำพูดของเพื่อนสนิท ใบม่อน เพื่อนสาวหน้าสวยที่ดูสนิทกับโลกันต์จนเกินพอดี นั่งอยู่ข้างเขา เธอหัวเราะและเอื้อมมือไปแตะแขนของโลกันต์อย่างสนิทสนมยูโรและกรุงโรม เพื่อนชายอีกสองคนของเขานั่งอยู่ด้วย ทั้งสองคนต่างพูดคุยกันอย่างออกรส พลางหันไปมองรอบๆ โรงอาหาร"เชี้ย!" กรุงโรมพูดขึ้นพร้อมชี้ไปที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร "น้องคนนั้น...น่ารักโคตร ไปอยู่ไหนมาวะ ทำไมกูไม่เคยเห็น"สายตาของกรุงโรมจ้องตรงไปที่ปานตะวัน หญิงสาวหน้าหวานที่นั่งอยู่คนเดียวยูโรหันไปมองตาม ก่อนจะผิวปากเบาๆ "เออว่ะ โคตรน่ารัก แต่ดูเหมือนจะเงียบๆ ไม่ใช่แนวสาวเปรี้ยวของมึงนะโรม"โลกันต์เหลือบตามองไปยัง
Baca selengkapnya
ข้อห้ามที่ไม่มีสิทธิ์เลือก
บรรยากาศยามเย็นในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาบางคนกำลังเดินกลับบ้าน บางคนกำลังพูดคุยกับเพื่อน ๆ หลังเลิกเรียน แต่ในมุมหนึ่งของลานจอดรถ โลกันต์นั่งอยู่ในรถสุดหรูของเขา สายตาจับจ้องไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งมือถือเครื่องนี้ไม่ใช่เครื่องหลักของเขา แต่มันเป็นเครื่องที่เขาใช้ติดต่อกับปานตะวันโดยเฉพาะ เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอโลกันต์ :💬 “ลงมาที่ลานจอดรถหลังคณะ”ข้อความถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าเธอจะทำตามคำสั่งโดยไม่มีข้อโต้แย้งไม่นานนัก ร่างเล็กของปานตะวันก็ปรากฏขึ้น เธอเดินมาพร้อมกับพี่รหัส ชื่อ สงคราม"ให้พี่ไปส่งไหมปาน กลับบ้านคนเดียวอันตรายนะ""ไม่เป็นไรค่ะ ปานกลับเองได้ ขอบคุณนะคะพี่คราม""งั้นคืนนี้พี่โทรหานะ จะคุยเรื่องค่ายกิจกรรม""ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ"โลกันต์เห็นเธอเดินมากับผู้ชายหน้าตาดี ทันทีที่เธอเข้ามาในรถ เขาหาเรื่องทะเลาะทันที“ทำไมช้านัก?” โลกันต์เอ่ยทันที น้ำเสียงของเขาเย็นชาและแฝงความไม่พอใจ“ปานขอโทษค่ะ...มีงานกลุ่มที่ต้องส่งในวันมะรืน เลยประชุมกันหลังเลิกเรียนนิดหน่อย” เธอพูดเบา ๆ ไม่กล้าสบตาเขา“หึ งาน
Baca selengkapnya
เธอไม่คู่ควร
บรรยากาศในคาเฟ่ของมหาวิทยาลัยยังคงคึกคัก นักศึกษาทุกคนกำลังสนุกสนานกับการสนทนาและเสียงหัวเราะ ขณะเดียวกัน กรุงโรมยืนอยู่กับเพื่อนสนิทอย่างยูโรและใบม่อนที่มุมหนึ่งของร้าน พวกเขากำลังมองไปที่ปานตะวันที่นั่งอยู่คนเดียวและจิบกาแฟอย่างเงียบ ๆ“เฮ้ย นั่นมันน้องคนนั้นที่มึงสนใจนิ?” ยูโรถามขณะยิ้มให้กับกรุงโรม“กูเห็นแล้ว มองใกล้ๆแม่งน้องโคตรสวย” กรุงโรมตอบ ก่อนจะทำสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล“เข้าไปทักไหม? น้องเขานั่งคนเดียวพอดีเลย” ใบม่อนถามด้วยเสียงเชียร์"หรือมึงไม่กล้า?" ยูโร“ไม่รู้สิ กับคนนี้กูใจสั่นชิบหาย ไม่กล้าจู่โจม กลัวว่าจะทำให้น้องเขาอึดอัด” กรุงโรมตอบเสียงต่ำ หัวใจกล้าๆกลัวๆอย่างบอกไม่ถูก“แค่เข้าไปทักเอง ถามเรื่องเรียนหรือเรื่องทั่วไปก็ได้ ระดับมึงกลัวเป็นด้วยเหรอ” ยูโรแนะนำ“เออว่ะ มึงไม่เคยลังเลเลยไม่ใช่เหรอ คาสโนว่าอย่างมึงแค่นี้ กลัว?” ใบม่อนเสริม “ถ้าน้องเขาไม่สนใจล่ะ กูไม่หน้าแหกเลยเหรอ?” กรุงโรมได้แต่มองปานตะวัน ในใจเขายังลังเลไม่กล้าที่จะเข้าไปทัก“เอาน่า! ลองดู ไม่ลองก็ไม่รู้” ยูโรกระตุ้นอีกครั้ง ยิ่งเห็นกรุงโรมประหม่าเขายิ่งนึกสนุก "เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน"ในขณะที่ก
Baca selengkapnya
ก็แค่เด็กรับใช้ที่บ้าน
ในขณะที่กรุงโรมพยายามหว่านล้อมให้เธอยอมตกลงไปทานข้าวกับเขา แต่ดูเหมือนเธอจะกลัวเขาอยู่บ้าง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือนชีวิตเริ่มมีความท้าทาย ผู้หญิงคนแรกที่แสดงท่าทีลังเลที่จะไปกับเขา แตกต่างจากคนอื่นที่เขาเคยพบเจอ“ยังไงครับ ไปทานข้าวกับพี่สักมื้อได้ไหม?” กรุงโรมถามอีกครั้งด้วยความหวังในใจ“คือ...ปาน...” เธอพูดไม่ออก เมื่อรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับโลกันต์อาจทำให้เธอไม่สามารถตอบตกลงได้ และเขาก็เป็นคนแปลกหน้าที่พึ่งจะเข้ามา คงไม่ดีที่เธอจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวในช่วงเวลาที่กำลังลังเล ปานตะวันสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปเมื่อเขาคนที่เธอกำลังกลัวเดินเข้ามาใกล้“เกิดอะไรขึ้น?” โลกันต์ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจเมื่อเห็นกรุงโรมอยู่ใกล้ปานตะวันกรุงโรมหันไปมองโลกันต์ทันที “ไอ้กันต์ มึงมาก็ดีแล้ว กูกำลังจะ......”“มีอะไรให้คุยมากมายขนาดนั้น?” โลกันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ในตาของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัด ไม่รอให้กรุงโรมพูดจบเขา เขาหันไปมองปานตะวัน"คุณย่าโทรมาบอกให้เธอรีบกลับบ้าน"“แต่ปานยังไม่เสร็จ...”“กลับบ้าน!” โลกันต์พูดเสียงแข็ง เขาจับมือเธอไว้และดึงให้ลุกขึ้น“..ค่ะ” ปานตะวันต
Baca selengkapnya
อย่าไฝ่สูง
ปานตะวันเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรมากนัก แต่คำพูดของโลกันต์วันนี้กลับยิ่งย้ำเตือนถึงสถานะของเธอในสายตาของเขา เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ให้ได้ แต่เมื่อถึงบ้าน เธอก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาได้"เธอไม่ใช่คนหรือไงปานตะวัน ต่ำต้อยจนไม่สามารถยืนอยู่บนดินเหมือนพวกเขาได้เลยหรือ อึกๆ"เธอทรุดตัวลงนั่งที่หน้าประตู สายตาเหม่อลอยไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว หากเธอมีทางเลือก เธออยากจะไปให้ไกลจากที่นี่ แต่เธอกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยคำว่า "บุญคุณ" และความรักในอีกด้านหนึ่ง โลกันต์กลับมาถึงบ้านด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว เขาทิ้งตัวลงบนโซฟา พลางขบคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ แม้เขาจะบอกตัวเองว่าทุกอย่างที่เขาทำไปนั้นถูกต้อง แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดพลาดเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดความคิดของเขา เขาหยิบมันขึ้นมาดู ชื่อของ "กรุงโรม" ปรากฏอยู่บนหน้าจอ โลกันต์ถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะกดรับสาย"มึงมีอะไร?" โลกันต์พูดเสียงเรียบ"กูมีอะไรจะถามมึง" เสียงของกรุงโรมเต็มไปด้วยความจริงจัง "มึงคิดยังไงกับปานตะวันกันแน่วะ?"คำถามนั้นทำให้โลกันต์
Baca selengkapnya
ลูกจ้างบนเตียง
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาตั้งแต่คืนนั้น โลกันต์ก็ไม่เคยพูดหรือส่งข้อความหาปานตะวันอีกเลย เขาแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ลึกๆ ในใจของเขากลับรู้สึกไม่สงบเลยสักนิดโลกันต์เดินผ่านสวนที่จัดไว้อย่างเรียบหรู แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านต้นไม้สูงใหญ่ ทอดเงาลงบนทางเดินหินที่สะอาดสะอ้าน เขาก้าวเท้าหนักแน่นไปตามทาง ด้วยความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัวในจังหวะนั้นเอง เขาเห็นร่างของปานตะวันเดินมาในทิศทางตรงกันข้าม เธอสวมชุดเรียบง่าย มือถือถาดอาหารเอาไว้แน่น ใบหน้าของเธอดูอ่อนล้า แต่ก็ยังมีความเข้มแข็งที่พยายามปกปิดความเจ็บปวดเมื่อสายตาของทั้งคู่สบกัน โลกันต์กลับไม่ได้หยุดหรือแสดงท่าทีใดๆ เขาเพียงแค่ก้าวต่อไปอย่างเฉยชา ราวกับเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสำคัญปานตะวันหยุดเดินชั่วขณะ เธอมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวดในใจ แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธออีกครั้งความเย็นชาของโลกันต์ยังคงเหมือนเดิม เหมือนกำแพงหนาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นทุกอย่างจากเธอ และเธอก็รู้ดีว่ามันจะเป็นแบบนั้นตลอดไปหัวใจของปานตะวันเหมือนถูกบีบรัด เธอสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกในใจ ก่อนจะตัดสินใจ
Baca selengkapnya
เมียโลกันต์
ที่ลานคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยข่าวลือเรื่องการหมั้นหมายระหว่างโลกันต์และใบม่อนแพร่กระจายไปทั่ว เพื่อนๆ ในกลุ่มต่างพากันแซวเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาพร้อมกัน กรุงโรมและยูโร เพื่อนสนิทของโลกันต์ ไม่พลาดโอกาสแหย่“อ้าว! ท่านว่าที่เจ้าบ่าวมาแล้ว!” กรุงโรมพูดเสียงดัง พร้อมยกมือทำท่าคารวะ “โลกันต์ กฤษณะโยธิน ผู้ชายที่กำลังจะขายตัวเพื่อธุรกิจ!”"ขายตัวพ่อง!มึงดิ!"เสียงหัวเราะจากกลุ่มเพื่อนดังขึ้น ยูโรเสริมทันที “ใบม่อนนะ ใบม่อน! ทำไมมึงไม่บอกพวกกูว่ามึงจะกินคนใกล้ตัวขนาดนี้"ใบม่อนที่ยืนอยู่ข้างโลกันต์ ยิ้มเขินอย่างมีความสุข ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อจากคำแซวของเพื่อนๆ“พวกมึงก็แซวเกินไป” เธอตอบเสียงอ่อน ขณะเหลือบมองโลกันต์ที่ยืนนิ่งข้างๆ แต่แทนที่โลกันต์จะเล่นตามน้ำ เขากลับตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา“มันเป็นเรื่องของสองตระกูล หมั้นกันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงในทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของใบม่อนค่อยๆ จางหายไป เธอหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด“โลกันต์...” ใบม่อนพยายามพูดอะไรบางอย่าง แต่เขากลับไม่ได้สนใจเธอ“กูมีงานต้องไปทำก่อนเข้าเรียนบ่าย พวกมึงเล่นกันไปเถอะ” โลกันต์พูดตั
Baca selengkapnya
เชื่องอย่างหมา
@ห้องพยาบาลของคณะปานตะวันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา สายตาพร่ามัวเล็กน้อยก่อนจะมองเห็นภาพรอบตัวอย่างชัดเจน เธอพบว่าเธอกำลังนอนอยู่ในห้องพยาบาล มีโลกันต์ กรุงโรม และใบม่อนยืนอยู่ด้วย ใบม่อนยืนกอดอกด้วยสีหน้าไม่พอใจ ขณะที่กรุงโรมมีท่าทีเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็เกรงใจโลกันต์ ส่วนโลกันต์ยืนอยู่ข้างเตียง จ้องมองปานตะวันด้วยสายตาเย็นชา"ปาน...เป็นอะไรไปคะ?" ปานตะวันพูดเสียงแผ่วโลกันต์ขยับเข้ามาใกล้ มองเธอด้วยสายตาดุๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและประชดประชัน"ก็เป็นลมน่ะสิ จะอะไรอีก เธอมันโง่ที่ไปทำตามคำสั่งของคนอื่นง่ายๆ รู้ว่าแดดมันร้อนก็ยังจะทำ รู้ว่าหนักก็ยังจะยอม คนอื่นพูดอะไรมาก็เชื่อไปหมด ใครใช้ให้เธอเชื่องขนาดนั้นฮะ? หรือเธอเกิดมาเพื่อเชื่องแบบหมาอยู่แล้ว?" โลกันต์พูดด้วยน้ำเสียงดุดันในใจโมโหไม่น้อยคำพูดของโลกันต์เหมือนกรีดหัวใจปานตะวัน เธอมองเขาด้วยความเจ็บปวด แต่ก็พยายามพูดอย่างใจเย็น"ปานแค่ไม่อยากให้ใครมาว่า...หาว่าปานไม่รู้จักสถานะของตัวเอง และไม่อยากให้เสียถึงคุณกันต์ " ปานตะวันตอบด้วยเสียงอ่อน"ไม่อยากให้ใครว่า? แล้วคิดว่าใครเขาสนใจเธอนักหนา? คนที่โดนสั่งให้ทำอะไรโง่ๆ แล้วทำตามนี่แ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status