เกมรักโคตรร้าย วิศวะโคตรเลว

คอนโดxx ห้องxหญิงสาวลืมไปแล้วว่าตัวเองเดินตามวินเนอร์ขึ้นมาทำไม แต่ที่แน่ ๆ วินเนอร์เป็นคนอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวแล้วพาขึ้นลิฟต์มาเอง ระหว่างนั้นร่างสูงก็เอาแต่คลอเคลียนัวเนียอ้อนจูบไม่หยุด หากเธอสะบัดหน้าหนีเขาก็จะเปลี่ยนจากการวอนขอเป็นการบังคับจุมพิต“อืม ลูกพีช”“วิน”“เรียกวินเนอร์”“วินเนอร์”เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่ม มวลอากาศเย็นจากลมแอร์ไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิร่างกายที่เสียดสีกันลดลงสักเท่าไร ลูกพีชที่กล่อมตัวเองว่าเมาเต็มที่หลอมเหลวคาอ้อมกอดอุ่น ยินยอมทั้งหมดไม่ว่าวินเนอร์จะทำอะไรหากถามถึงเหตุผล เธอก็คงจะตอบชัด ๆ ไม่ได้ แต่เธอคิดมาสักพักแล้ว ว่าต่อให้วินเนอร์จะแกล้งเธอขนาดไหน แต่ก็ไม่เคยทำร้าย ซ้ำยังปกป้องเธอจากคนอื่น ตลอดเดือนที่ผ่านมาตอนอยู่ด้วยกันสองคน วินเนอร์ทำเหมือนเราเป็นแฟนกัน ตอนนี้เธอจึงปลอดภัยในอ้อมแขนเขา“อ๊ะ เจ็บ เจ็บจัง”"ผ่านมากี่คนแล้ว" ร่างสูงคนด้านล่าง ที่กำลังยกขาพาดไหล่ตัวเอง"หลายคนแล้ว นายจะอยากรู้ไปทำไม"“ทำไมมัน อึก เข้ายากจังวะ”สวบ!“กรี้ดดดดด วิน อือ เจ็บ!”“แม่ง อะไรวะเนี่ย อย่าบอกนะว่ามึง…”วินเนอร์ยืดตัวตรง ตกตะลึงเมื่อเห็นเลือดไหลอาบขาเรียวหยดลงที่นอน แ

มหา’ ลัย วันจันทร์‘ไม่ได้เป็นห่วงสักนิด’คนที่เคยคิดไว้แบบนั้นกลับพุ่งตรงไปหาเพื่อนใครบางคนทันทีที่เจอหน้า วินเนอร์อดทนไม่ติดต่อเธอตลอดทั้งเสาร์อาทิตย์ แต่นี่วันจันทร์แล้วและวันนี้เขาต้องได้เห็นหน้ายัยนั่นเท่านั้น“อาชิ เพื่อนมึงอยู่ไหน”“นี่ไง เพื่อนกู” คนตัวขาวชี้ไปยังที่นั่งตรงข้ามที่มีแซ็คนั่งเคี้ยวขนมอยู่“อย่ากวนตีน กูถามถึงลูกพีช”“อ๋อ ไม่รู้”“กูเตือนมึงแล้วนะว่าอย่ากวนตีน” วินเนอร์กัดฟันพูดด้วยความหงุดหงิด“เห้อออ เออ กูบอกก็ได้ เดินไปซื้อของที่ร้านค้า ตึกนู้น” นิ้วเรียวชี้โด่ชี้เด่ไปอีกทาง “น่าจะใกล้กลับมาแล้ว จะนั่งรอก็เชิญ”วินเนอร์ไม่เอ่ยอะไรเพิ่มเติม และไม่คิดจะนั่งรอด้วย เขาทำเพียงก้าวยาว ๆ ไปทางนั้นทันที แต่ในจังหวะเลี้ยวพ้นมุมตึก ภาพที่เห็นก็ทำเอาเส้นเลือดบนขมับเต้นตุบแว่นเชย ๆ อันเป็นเอกลักษณ์กับทรงผมมัดรวบหลวม ๆ ทำให้วินเนอร์จำเธอได้ทันที แต่อีกคนที่ยืนคุยกับยัยนั่นน่ะเขาไม่รู้จัก และไม่อยากรู้จักด้วย แล้วมันกล้าดียังไงมาแตะต้องตัวยัยนั่นวะ!!“ขอบคุณนะคะรุ่นพี่”“เดินระวังหน่อยสิครับ น้องเจ็บตรงไหนไหม?”“ไม่ค่…” ทว่าไม่ทันที่ลูกพีช จะตอบกลับคนที่ช่วยประคองตัวเองไว

ลูกพีชชำเลืองมองใบหน้าหวานสวยของอีกฝ่าย ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะฝืนสร้างรอยยิ้มตอบกลับเพื่อนไป หวังให้พวกเขาคลายความกังวล“ไม่มีอะไร ก็แค่งานหนักเฉย ๆ น่ะ”“แค่งานเหรอ”“อืม ช่วงนี้มีหน้าใหม่มาเยอะ เลยให้ลูกน้องเช็กเข้มหน่อยกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า”อาชิหันไปหาแซ็ค ประสานตาราวกับกำลังพูดคุยกันผ่านสะท้อนนัยน์ตาที่จ้องมองกัน ก่อนที่อาชิจะเป็นฝ่ายเริ่มถามเปิดประเด็นที่ตัวเขาต้องการจะแน่ใจเหี่ยวกับอาการแปลก ๆ ของเพื่อนรักอีกครั้ง“จะว่าไปช่วงนี้ไอ้หมาบ้านั่นไม่มาแกล้งมึงเลยนี่ยัยพีช หรือหมอนั่นมีเป้าหมายใหม่แล้ว” คำถามของเธอทำเอาลูกพีชชะงักมือที่เขี่ยเล่นบน้ำแข็งในแก้วหยุดเพียงครู่ ก่อนจะตอบกลับคำถามน้ำเสียงแน่นิ่ง“ไม่รู้สิ”“มึงไม่มีอะไรปิดบังพวกกูใช่มั้ยลูกพีช”“ไม่มี พวกมึงลืมไปแล้วหรือยังไงว่าที่มันเข้าหากูก็เพราะแค่…ต้องการเล่นแก้เบื่อเท่านั้น พอสมใจอยากแล้วก็คงคิดอยากจะทิ้งกูไปตามธรรมชาติของพวกผู้ชายแบบนั้นมันนั่นแหละ”นิ้วเรียวดันแว่นกรอบหนาให้เข้าที่ ถอนหายใจเพื่อหวังจะให้สิ่งที่ยุ่งเหยิงในหัวหายไป แต่ยังไม่ทันจะหายใจได้โล่งคอ สายตาเธอก็เหลือบเห็นกลุ่มนักศึกษาชายเสื้อช็อปสีแดงเดินเรีย

วินเนอร์หันขวับมองตามด้วยแววตากรุ่นโกรธ มันคมกริบราวกับจะเฉือนเนื้อใครบางคนให้แหลกเป็นชิ้น ๆ แต่ลูกพีชก็ไม่ได้สนใจไยดีแม้ว่าชายหนุ่มแทบจะคลั่งราวกับสัตว์ป่าแล้วก็ตามลูกพีชแสยะยิ้มมุมปาก มองใครบางคนอย่างสมเพชก่อนจะเดินไปจูงมือบอสให้ตามมาขึ้นรถของตัวเอง“ลูกพีช!”เสียงเรียกที่ดังเข้าขั้นตะคอกทำให้ผู้คนรอบ ๆ สนามเบนสายตามามองเขาอย่างสนใจ แต่เจ้าของชื่อกลับไม่สนใจหมาบ้าตัวนั้น ทำเพียงเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วเอ่ยสั่งคนที่ยืนเก้กัง“ขึ้นรถสิ”บอสอึกอัก เขาหันไปมองรุ่นพี่ของตัวเองแล้วหันกลับมามองใบหน้าสวยอีกที “เออ พี่ครับ ผมว่า...”“ฉันบอกให้ขึ้นรถ” น้ำเสียงเรียบนิ่งไร้โทน แต่แฝงไว้ด้วยความกดดันเต็มเปี่ยม “เดี๋ยวนี้”สิ้นไร้ทางเลือก เหยื่ออารมณ์ของวันนี้จำต้องแทรกกายเข้าไปนั่งในรถหรูของหญิงสาวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ประตูอีกฝั่งถูกปิดลงดังสนั่นจนบอสเผลอสะดุ้งสุดตัวในจังหวะนั้นเองร่างสูงของใครคนหนึ่งก็พุ่งตรงมา ข้างกายมีสาวน้อยในชุดแสนยั่วยวนติดสอยห้อยตามมาด้วย ตากลมเหลือบมองมือหนาที่กำลังจะกระชากประตูรถตัวเอง ลูกพีชจึงสตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่งจนล้อยางหมุนเบียดครูดพื้นผิวสนาม ควันขาวลอยคลุ้งอยู