Share

บทที่ 4

last update Tanggal publikasi: 2025-04-28 20:00:15

"ทำไมพวกนายไม่คบกันซะที?"

คำถามของเพื่อนสาวมีพลังอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดนิวเคลียร์ ที่ยิงเข้ากลางเบ้าหน้าสองหนุ่มที่เป็นประเด็น

น้ำมนต์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งจากปลายเท้าขึ้นมาบนศีรษะ ผิวกายของเขากลายเป็นสีแดงไม่ต่างจากคนไข้ขึ้นสูง ใจหนึ่งเขาอยากจะปฏิเสธสิ่งที่หลินซีเอ่ยถาม แต่ลึกๆ ในใจ เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าคุณใสจะตอบคำถามนี้อย่างไร

ครั้งนี้น้ำมนต์จึงเลือกที่จะอยู่เงียบๆ รอให้คุณใสเป็นคนตอบคำถาม

คุณใสเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดไม่ปฏิเสธคำถามนั้นถึงกับไปไม่ถูก เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของเพื่อนทุกคนที่จับจ้องสร้างแรงกดดันมหาศาล

อ้อมกอดของคุณใสคายออก น้ำมนต์ชะงัก ในความเป็นจริงร่างเล็กควรจะดีใจ ที่ในที่สุดคุณใสก็ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ แต่การปล่อยมือในครั้งนี้ มันกลับทำให้น้ำมนต์รู้สึกเหมือนกำลังจะถูกทอดทิ้งเสียมากกว่า

"เธอนี่พูดมากจริง อยู่เงียบๆ ไม่เป็นหรือไง?" คุณใสทำเป็นเปลี่ยนเรื่องและหันไปแว้งกัดหลินซีแทน

คุณใสไม่ทันได้สังเกตเลยว่าการกระทำของตนทำให้น้ำมนต์รู้สึกแย่

คนตัวเล็กส่ายหน้า พยายามไม่คิดมาก

พวกเราเป็นเพื่อนกัน แล้วฉันมีสิทธิ์อะไรไปโกรธกับเรื่องนั้นกันล่ะ

เมื่อคิดได้ น้ำมนต์ก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง ร่างเล็กโผไปดึงแขนคุณใสเอาไว้ก่อนที่คนตัวโตจะมีปากเสียงกับเพื่อนสาว

"หลินซีก็พูดเล่นเหมือนทุกที อย่าโกรธเธอเลยนะ"

แววตาของคุณใสที่มองน้ำมนต์แลดูสั่นไหว น้ำมนต์รู้สึกได้ถึงความประหม่า ซึ่งไม่คิดว่าจะได้พบจากคนอย่างคุณใส

เพียงแค่ครู่เดียวสีหน้านั้นก็แปรเปลี่ยน คุณใสกลับมาทำหน้าก่อกวนอีกครั้ง ราวกับต้องการซ่อนความหวั่นไหวก่อนหน้านี้เอาไว้

"ฉันไม่ได้โกรธ" คุณใสหยิกแก้มนุ่มนิ่มของน้ำมนต์อย่างมันเขี้ยว "ฉันแค่ไม่ชอบให้ยัยนั่นมายุ่งเรื่องของเรา"

หลินซีที่ถูกกล่าวหาได้แต่ส่ายหน้า เธอรู้ได้ทันทีว่าหากไม่มีต้นหนเรือนำทางอย่างเธอ เพื่อนทั้งสองคนนี้คงไม่พูดความรู้สึกจริงๆ ของตนออกมาเป็นแน่

บทสนทนาของพวกเขาถูกหยุดด้วยการมาถึงของอาจารย์หนุ่ม ชายร่างท้วมเดินอาดๆ เข้ามา เมื่อเห็นนักศึกษาสี่คนนั่งหัวโด่อยู่แถวหน้าของห้องจึงก้มลงมองนาฬิกา ก่อนจะพยักหน้า

"มาเร็วดีนี่"

แม้ตอนนี้จะเลยมากว่ายี่สิบนาทีแล้วก็ตาม

คาบเรียนเริ่มต้นขึ้นหลังจากเพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ เริ่มทยอยเดินเข้าห้องเรียน

ระหว่างที่อาจารย์เริ่มบรรยาย คุณใสจะชอบเอาปากกามาจิ้มหลังมือของน้ำมนต์เป็นพักๆ ราวกับต้องการให้คนตัวเล็กสนใจการมีอยู่ของตน

น้ำมนต์พยายามตั้งสมาธิจดตามที่อาจารย์สอน แม้จะถูกก่อกวนตลอดทั้งชั่วโมงก็ตาม

ทันทีที่คาบเรียนจบลง ทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกลับบ้าน

"ฉันจะยกของไปคืนอาจารย์ พวกนายกลับไปก่อนเลยก็ได้นะ" หลินซีกล่าวขณะช่วยเก็บอุปกรณ์การสอนของอาจารย์

"เดี๋ยวฉันรอ" น้ำมนต์เอ่ย

เขารู้สึกไม่ดีที่จะทิ้งให้เพื่อนทำงานที่ถูกอาจารย์เรียกใช้อยู่คนเดียว หลายต่อหลายครั้งที่เขาพยายามเสนอตัวช่วยเหลือ แต่หลินซีก็จะมีเหตุผลมาอ้างเพื่อไม่ให้น้ำมนต์ต้องมาลำบากเพื่อเธออยู่เสมอ

"ทำไมต้องรอด้วยเล่า!" คุณใสงอแง "พวกนายไม่ได้กลับบ้านทางเดียวกันซะหน่อย"

"งั้นนายกลับไปก่อนก็ได้" น้ำมนต์ยังคงยืนยันคำเดิม

"นั่นยิ่งแล้วใหญ่ บ้านของเราอยู่ติดกัน นายก็ต้องกลับบ้านกับฉันสิ!...จะกลับคนเดียวได้ยังไง!"

"ฉันไม่ใช่เด็กนะ กลับบ้านเองได้"

"แต่ฉันเป็นเด็ก กลับเองไม่ได้!" คุณใสพูดอย่างหน้าไม่อาย

เด็กอะไรตัวโตขนาดนี้

หลินซีรู้ดีว่าสองคนนี้ดื้อขนาดไหน แม้เธอจะหาทางบ่ายเบี่ยงไม่ให้เพื่อนต้องมารับภาระ แต่เธอก็คงปฏิเสธได้ไม่ตลอด

"งั้นฉันจะรีบกลับมาแล้วกัน" หลินซีด่วนสรุปและรีบวิ่งตามหลังอาจารย์ไปติดๆ

"นอกใจอีกแล้ว!" คุณใสตัดพ้อ

แม้ปากจะบ่น แต่คุณใสก็ยังคงยืนรอเป็นเพื่อนน้ำมนต์ คุณใสเป็นเช่นนั้นเสมอมา ชอบทำเป็นบ่นอิดออด และหาเรื่องเพื่อนสาวอยู่เสมอ ถึงกระนั้น น้ำมนต์รู้ดีว่าลึกๆ แล้วคุณใสเองก็เป็นห่วงหลินซีเช่นกัน เรียกได้ว่าการเถียงกันของสองคนนี้ช่วยสร้างสีสันให้กลุ่มของพวกเขาก็ว่าได้

"ขอบคุณที่รอนะ" น้ำมนต์เอ่ย

รอยยิ้มของคนตัวเล็กมีดาเมจรุนแรงยิ่งกว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของหลินซีเสียอีก คุณใสพยายามมองไปทางอื่น ทว่าก็ยังคงถูกนัยน์ตาเป็นประกายคู่นั้นดึงดูดให้หันกลับไปมอง ราวกับต้องมนต์สะกด

เพราะกลัวว่าจะควบคุมความรู้สึกเอาไว้ไม่อยู่คุณใสจึงต้องหาวิธีทำให้รอยยิ้มนั้นหายไป

คุณใสใช้มือทั้งสองข้างดึงแก้มนุ่มนิ่มของน้ำมนต์

"อย่ายิ้มน่าเกลียดได้มั้ย"

น้ำมนต์ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อคุณใสปล่อยมือ คนตัวเล็กจับแก้มตัวเองราวกับจะทบทวนว่าตนน่าเกลียดจริงๆ หรือ

ภาพนั้นยิ่งทำให้คุณใสแทบจะเป็นบ้า

เขาอยากจะวิ่งไปที่น้ำพุหน้ามหาวิทยาลัย พร้อมตะโกนว่า น่ารักโว้ยยยย!ดังๆ

"พวกนายสองคนอยู่บ้านติดกันงั้นเหรอ?"

คำถามของยูเรทำให้น้ำมนต์ได้สติ

"อื้ม เพราะงั้นก็เลย..."

"โธ่ น่าเสียดายแฮะ" ยูเรพูดแทรกขณะที่น้ำมนต์พยายามจะอธิบาย "แบบนี้คุณใสคงแวะไปส่งฉันเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วสิ"

"ไปส่งเหรอ?" น้ำมนต์หันมองคุณใส

"อ้อใช่ เมื่อก่อนตอนไปเยี่ยมบ้านฝั่งนั้น ฉันเป็นคนไปรับหมอนี้ตอนเรียนพิเศษน่ะสิ" คุณใสเขกหัวยูเรไปทีหนึ่ง "นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่ใช่กลับเองไม่ได้"

"เฮอะ! เมื่อครู่ใครกันบอกว่าตัวเองเป็นเด็ก" ยูเรยอกย้อนทำเอาคุณใสเถียงไม่ออก "คอนโดฉันอยู่ตรงข้ามทางออกมหาลัยนี่เอง...เดินไปส่งหน่อยไม่ได้หรือไง?"

น้ำมนต์สัมผัสได้ถึงความกดดันจากคำพูดนั้น เขาไม่รู้จักยูเรดีพอที่จะตัดสินนิสัยของเพื่อนใหม่คนนี้ ทว่าหลายครั้งที่น้ำมนต์รู้สึกเหมือนยูเรพยายามแสดงให้น้ำมนต์เห็นว่าตนเองก็รู้จักคุณใสดีมากไม่แพ้กัน

คุณใสทำหน้าเจื่อน ลำบากใจที่จะปฏิเสธ นั่นทำให้น้ำมนต์เผลอดึงแขนคุณใสเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

"อะไรเหรอ?" คุณใสหันมาถาม

"เอ่อคือ เอ่อ..." น้ำมนต์คิดหาข้อแก้ตัวไม่ทัน ได้แต่ส่งเสียงเงอะงะเพราะกำลังสติแตก

"ฉันกับพี่อยู่คอนโดนั้นเหมือนกัน เดี๋ยวฉันไปกับนายเอง"

เสียงสวรรค์ของหลินซีช่วยทำให้บรรยากาศตึงเครียดกระจายหายไป แม่หญิงแห่งกลุ่มชายฉกรรจ์กลับมาแล้ว!!

"โอ้! บังเอิญจัง เอาแบบนั้นก็ได้" ยูเรเอ่ยและเดินตามหลินซีไป

น้ำมนต์ยังคงจับแขนเสื้อของคุณใสเอาไว้แน่น

"มีอะไรอยากพูดกับฉันใช่หรือเปล่า?" คุณใสกระซิบ

หากเป็นเวลาปกติน้ำมนต์คงทำเฉไฉไม่ตอบคำถามของคุณใส ทว่าในครั้งนี้เขารู้สึกว่าหากไม่พูดให้ชัดเจน จะต้องมานั่งเสียใจทีหลังอย่างแน่นอน

น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นและกระซิบตอบคุณใส

"กลับบ้านด้วยกันเถอะนะ"

เสียงกระซิบสั่นเครือของคนตรงหน้าทำเอาหน้าอกของคุณใสหนักอึ้ง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่บ่อยที่คนตัวเล็กจะเป็นฝ่ายรุกเข้าหาก่อน นั่นยิ่งทำให้ความคิดแผลงๆ ของคุณใสทำงาน

"นี่เป็นคำขอร้องเหรอ?" คุณใสแกล้งเอียงคอถาม "นายรู้ใช่ไหมว่าถ้านายจะขอร้องฉันต้องทำยังไง"

คุณใสแตะปลายนิ้วชี้ที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายเพื่อเตือนถึงผลตอบแทนที่เขาควรได้รับ

แก้มของน้ำมนต์แดงเรื่อ ถึงกระนั้นก็ยังคงพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น

"เข้าใจแล้ว ไว้กลับบ้านแล้วค่อย...ค่อย..." น้ำมนต์อายเกินกว่าจะพูดมันออกมา

ภูเขาไฟแห่งตัณหาในสมองของคุณใสระเบิดบึ้ม เขาคว้ามือน้ำมนต์และรีบบึ่งเดินนำหน้าเพื่อนสองคนไปอย่างไว

"รีบไปไหนเนี่ย" หลินซีบ่นอุบอิบเมื่อโดนแซง

"กลับบ้านสิ!"

คุณใสตะโกนตอบ สับขาเดินเร็วกว่าเดิม แผนที่ทางกลับบ้านที่เร็วที่สุดปรากฏในหัว เกรงว่านี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาอยากกลับถึงบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 48

    หลังจากวันนั้น ชายไร้หน้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ใจจริงน้ำมนต์อยากเอ่ยขอบคุณสักครั้ง ที่ผ่านมาเขาเข้าใจวิญญาณตนนั้นผิดมาตลอด แม้เมื่อก่อนจะหวาดกลัวและอยากให้ชายคนนั้นหายไป มาบัดนี้ พอเขาหายไปจริงๆ น้ำมนต์กลับรู้สึกโหวงๆ อย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าสูญเสียคนในครอบครัวไปอย่างไรอย่างนั้น“ทำอะไรอยู่ลูกชายแม

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 47

    “หลิน! ฟังก่อนได้ไหม เพราะเธอเอาแต่ปฏิเสธฉันแบบนี้ไงฉันถึงได้ไปมีคนอื่น”คำพูดของคนหน้าด้านหน้าทนทำให้หลินซีเดือดปุดๆทีแรกก็ว่าจะรวมพลังไปหาถึงที่ ใครจะคิดว่าแค่ส่งข้อความพร้อมคลิปหลักฐานไป หมอนี่ก็โผล่มาทันที แล้วยังเอาแต่พ่นคำแก้ตัวปัญญาอ่อนนี่ต่อหน้าเธอไม่หยุด“ได้ งั้นในเมื่อเป็นแบบนี้ก็จบกัน แ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 46

    “คิดว่าผู้หญิงคนนั้น จะยังอยากมองหน้าพวกนายต่องั้นเหรอ หลังจากที่โดนคนประเภทนั้นแย่งคนรักไป”“แน่นอน” คุณใสพูดอย่างมั่นใจ “ถึงยัยนั่นจะน่าหงุดหงิดไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดที่แยกแยะไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร ถ้านายคิดว่าตัวเองยั่วยุให้ยัยนั่นแตกคอกับพวกเราได้สำเร็จแล้วละก็...หึ นายคิดผิดถนัด”นิ้วมือแล

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 45

    “เธอคือแม่ของนาย...ใช่หรือเปล่า?” คุณใสชูภาพให้ยูเรเห็นชัดๆ “ผู้หญิงคนนั้นที่น้ำมนต์เห็น คือแม่ของนายใช่มั้ย?”“นี่นายสงสัยฉันงั้นเหรอ เอาจริงดิคุณใส”“ฉันไม่ได้สงสัย แต่มั่นใจว่าเป็นนายเลยต่างหาก”น้ำเสียงดุดันของร่างสูงทำให้ยูเรเริ่มเผยพิรุธ“นายเชื่อเรื่องโกหกของหมอนั่นจริงๆ งั้นเหรอ นายเคยเห็นผู

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 44

    คลิปวิดีโอของชายหนุ่มสองคนที่กำลังกอดจูบลูบคลำกันใต้แสงไฟสลัวในสถานเริงรมย์ ทำเอาใบหน้าของหญิงสาวที่ปกติแทบไม่แสดงอารมณ์ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวเพราะความเศร้าโศกเสียใจเหตุเพราะยูเรเลือกที่จะเปิดคลิปที่เขาบังเอิญเจอธีร์กำลังมีสัมพันธ์กับชายอื่น ซึ่งเป็นการนอกใจ และนอกกายอย่างไม่น่าให้อภัย“ขอโทษนะหลิน ไ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 43

    “ขอโทษที่ทำให้บรรยากาศเสียนะ เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง” น้ำมนต์บอกลาเพื่อนทั้งสอง แล้วฉวยเอาใบสั่งอาหารตรงไปยังจุดชำระเงินพร้อมกับคุณใสยูเรพ่นลมหายใจแรงอย่างหัวเสีย ก่อนหันไปหาเพื่อนสาว“เธอเชื่อที่เขาพูดเหรอ เรื่องไร้สาระแบบนั้น...”“มันก็ไม่มีเหตุผลให้ไม่เชื่อนี่” หลินซีกล่าวเสียงเรียบ “ฉันเคารพค

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 10

    ภายในห้องนอนเล็กๆน้ำมนต์กำลังก้มเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง เขาตรวจสอบสิ่งของที่ต้องนำไปต่างจังหวัด แม้วัตถุประสงค์หลักของพวกเขาคือการไปถ่ายภาพวิถีชีวิต ซึ่งเป็นหัวข้อในการทำงานกลุ่ม แต่หลินซีก็ยังยืนยันว่าเธออยากให้การเดินทางในครั้งนี้เป็นโอกาสในการท่องเที่ยวร่วมกันที่ผ่านมา นอกจากคุณใส น้ำมนต์

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 9

    ความหงุดหงิดของคุณใสพุ่งปรี๊ดเมื่อซีซวนหันมาจับหัวไหล่ของเขาและเริ่มพ่นคำพูดแปลกๆ"นี่สิ ร่างกายกำยำสมส่วน" ซีซวนกดกล้ามแขนของคุณใสที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดที่กำลังเดือดปุดๆ "แขนก็แข็งแรงมากด้วย...""ใจเย็นก่อนคุณใส"ยูเรที่เข้ามาห้ามก็ถูกซีซวนฉวยเอามือไปสำรวจอีกคน"อืม...มือผู้ชายต้องแบบนี้สิ ถึงจะตัว

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 8

    หลินซีคิดเสมอ ว่าหากเธอสามารถทำหน้าที่ต้นหนที่ดี ผลักดันให้เรือรักของเพื่อนทั้งสองไปถึงฝั่งฝันได้ เธอคงไม่ต้องคอยรับมือกับอาการพาลและเลือดร้อนของคุณใสอีก แต่ดูเหมือนเธอจะคิดผิด...เช้านี้หลินซีตื่นขึ้นเพราะเสียงข้อความที่เด้งรัวๆ ราวกับมีเหตุด่วนเหตุร้าย ไม่ก็มีใครเสียชีวิตทว่าเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้น

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 7

    "ทะเลาะกันเหรอ?"หลินซีเอ่ยถามขึ้นในที่สุด หลังจากที่เธอนั่งสังเกตพฤติกรรมน่าอึดอัดของเพื่อนทั้งสองมาสักพักเวลาได้ล่วงเลยมากว่าหนึ่งอาทิตย์ วันนี้พวกเขามารวมตัวกันเพื่อทำงานกลุ่มที่ได้รับมอบหมาย ทว่าทั้งคุณใสและน้ำมนต์เหมือนจะพูดคุยกันน้อยกว่าปกติ อีกทั้งไม่แผ่รังสีความรักสีชมพูเหมือนทุกที ที่ผิดสั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status