Partager

บทที่ 3

last update Date de publication: 2025-04-27 20:02:41

"ฉันจะเตือนอีกครั้งนะ พวกนายไม่ควรทำแบบนั้นที่มหาวิทยาลัย"

หลินซีเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ "โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องเรียน"

"ทำไม?" คุณใสวางช้อนในมือเสียงดังตึง "ที่หน้าห้องก็ไม่เห็นมีติดว่าห้ามจูบกันซะหน่อย กล้องวงจรปิดอะไรนั่นก็ใช้ได้แค่ตรงทางเดินเท่านั้นแหละ แล้วพวกฉันก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนด้วย..."

ฉันไงคนเดือดร้อนดูต้นทางให้

ใบหน้าราบเรียบของหลินซีเหมือนจะสื่อเช่นนั้น

"อย่างน้อย นายก็ควรถามความรู้สึกของน้ำมนต์บ้างไม่ใช่หรือไง?"

"น้ำมนต์ทำไม?" คุณใสดึงคนตัวเล็กที่ถูกกล่าวถึงมาไว้ในอ้อมกอดโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง "เจ้าตัวเล็กนี่ต้องให้ฉันคอยช่วย แตะนิดแตะหน่อยทำไมจะไม่ได้"

"คุกคามทางเพศ" หลินซีสรุป

ใช่...น้ำมนต์เห็นด้วย

"คุกคงคุกคามอะไร คงไม่คิดว่าฉันคุกคามนายอย่างที่ยัยนั่นพูดจริงๆ หรอกใช่ไหมหืม...?"

คุณใสบีบแก้มของน้ำมนต์เพื่อรีดเค้นเอาคำตอบ

"นอกจากคุกคามแล้วยังข่มขู่ด้วย"

ในขณะที่เพื่อนทั้งสองเขม่นใส่กันตาแทบถลน น้ำมนต์กลับต้องใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะดิ้นให้หลุดจากมือปลาหมึกของคุณใส

เป็นเวลากว่าครึ่งปีแล้วที่น้ำมนต์กับคุณใสทำข้อตกลงดังกล่าว แม้มันจะดูแปลกไปบ้าง แต่น้ำมนต์ก็พยายามจะคิดว่ามันเป็นเพียงหนึ่งในวิธีกลั่นแกล้งของคุณใส ถ้าถามว่าทำไมน้ำมนต์ไม่รู้จักขัดขืนหรือปฏิเสธ นั่นเพราะคุณใสเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเขา ทั้งสองสนิทกันไม่ต่างจากคนในครอบครัว

"ยังไง?" คุณใสจับใบหน้าของน้ำมนต์ให้หันมาสบตา

"ยังไงอะไรเหรอ?"

"นายยังไม่ตอบเลย" คุณใสทวนคำถาม "ฉันไม่ได้คุกคามนายใช่ไหม?"

สายตาคาดคั้นของเพื่อนทั้งสองทำให้คนที่อยู่ตรงกลางถึงกับเหงื่อตก

"เออ...บางทีนายก็ดูคุกคามอยู่บ้าง" น้ำมนต์พูดตะกุกตะกัก

โดยเฉพาะเวลาที่คุณใสสอดลิ้นเข้ามา และลูบคลำไปทั่วโดยไม่จำเป็น

หลินซียิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ส่วนคุณใสก็ช็อกจนตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นปูนปั้นไปเลย

ชายขี้งอนหันไปนั่งกอดเข่า ทำปากขมุบขมิบพึมพำตัดพ้ออยู่คนเดียว ท้ายที่สุดก็จบที่น้ำมนต์ต้องเอาอาหารไปง้อเหมือนทุกที

ในตอนนั้นเอง ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร

"ทำไมทำหน้ายู่แบบนั้นล่ะ"

ชายผู้มาใหม่พูดกับคนที่กำลังงอน เขาสวมเสื้อคณะศิลปศาสตร์ เส้นผมสั้นเรียบตรงสีดำสนิท ทั้งดวงตา สันจมูกและริมฝีปาก ช่วยทำให้ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กมัธยม ต้น ท่าทางและการแต่งตัวเรียบร้อยทุกระเบียบนิ้ว ทำเอาน้ำมนต์ต้องก้มลงจัดเสื้อผ้าตัวเองที่ยับยู่ยี่หลังจากถูกคุณใสกอดรัดฟัดเหวี่ยง

ดวงตาของคุณใสเบิกกว้าง

"เอ้า!...ไอ้ยู! ไหนบอกลงเรียนภาควันอาทิตย์ไง?"

"อืม ตอนแรกก็คิดว่าเรียนแค่วันอาทิตย์มันจะดีอะนะ วันที่เหลือจะได้มีเวลาทำงาน สุดท้ายถึงได้รู้ว่าระยะเวลาเรียนแต่ละวิชาค่อนข้างเร็ว แป๊บๆ ก็สอบ คนหัวช้าอย่างฉันตามไม่ทัน...ก็เลยต้องขอย้ายกลับมาเรียนภาคปกติน่ะ"

"เฮ้ย! ดีเลย งั้นก็รวมกลุ่มกับพวกเราดิ แบบนี้ฉันจะได้มีพวกเพิ่มขึ้นหน่อย" คุณใสรีบดึงเพื่อนใหม่ให้นั่งลงข้างๆ ก่อนหันไปเขม่นใส่หลินซี

น้ำมนต์ได้แต่นั่งมองความสนิทสนมของเพื่อนสองคน แวบหนึ่งเขาเกือบจะรู้สึกว่าตนเองเป็นคนนอกไปเสียแล้ว

"เอ่อ..." น้ำมนต์ดึงแขนเสื้อคุณใส "คนนี้คือ?"

"อ้อ ญาติฝั่งแม่ฉันน่ะ เป็นลูกชายของป้าฉันเอง ชื่อยูเร...เรียกไอ้ยูก็ได้"

ยูเรตีแขนคุณใสดังเพี้ยะ

"ยูก็พอไหม!...ไม่ต้องเติม ไอ้ มาด้วย!"

คุณใสหัวเราะชอบใจ

ที่ผ่านมาคุณใสไม่เคยพูดถึงยูเรมาก่อน น้ำมนต์จึงค่อนข้างประหลาดใจเมื่อชายคนนี้ปรากฏตัว

หลังจากแนะนำตัวเพื่อนใหม่เรียบร้อยน้ำมนต์ก็สังเกตเห็นว่ากำลังจะหมดเวลาพักแล้ว

"เรารีบกินกันเถอะ จะได้รีบขึ้นเรียน"

ทุกคนพยักหน้ารับและสวาปามอาหารตรงหน้า มีเพียงคุณใสที่ยังคงนั่งกอดอกและทำเสียงฮึดฮัดออกหน้าออกตาราวกับต้องการให้คู่กรณีรับรู้ว่าตนกำลังไม่พอใจ

"รู้แล้วๆ นายเองก็รีบกินเถอะนะ" น้ำมนต์ตักข้าวป้อนคนขี้งอน ซึ่งคุณใสก็อ้าปากกินข้าวและเคี้ยวตุ้ยๆ พออกพอใจ

ยูเรที่เห็นพฤติกรรมของญาติถึงกับนั่งอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง

"เรื่องปกติของสองคนนี้แหละ" หลินซีอธิบาย "อยู่ๆ ไปเดี๋ยวก็ชินเอง"

ยูเรพยักหน้า ทว่าสายตายังคงจับจ้องน้ำมนต์และคุณใสที่ทำตัวแนบชิดติดกันจนแทบจะเกินสถานะเพื่อน

คาบเรียนเลคเชอร์เริ่มขึ้น

โชคดีของพวกเขา ที่น้ำมนต์สามารถยัดอาหารกลางวันเข้าปากคุณใสได้ทันเวลาพอดิบพอดี กลุ่มเพื่อนสี่คนจึงขึ้นห้องเรียนได้ตรงเวลา

พวกเขาพากันนั่งหืดหอบในห้องที่ว่างเปล่า มีเพียงเก้าอี้นั่งที่วางกระจัดกระจาย หน้าจอโปรเจคเตอร์ที่เปิดค้างเอาไว้และอุปกรณ์การสอนของอาจารย์ ทว่าไร้ซึ่งมนุษย์คนอื่นภายในห้อง

"นี่ ยัยคนฉลาด! ไหนเธอบอกว่าเราสายแล้วไง" คุณใสโวยวายเมื่อรู้ว่าถูกหลอก "ยังไม่เห็นมีใครมาเลยสักคน!"

"อาจารย์ก็มาแล้วไง เห็นไหม โปรเจคเตอร์เปิดอยู่"

คุณใสทำท่าเหมือนจะพุ่งไปหยุมหัวเพื่อนสาว น้ำมนต์จึงต้องห้ามศึกเอาไว้

"เอาเถอะๆ มาถึงก่อนก็ดีแล้วนะ"

คุณใสทำเสียงชิชะ ถึงกระนั้นก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี

สายตาของยูเรจ้องมองมายังน้ำมนต์และคุณใสอย่างสนอกสนใจ

"พวกนายสองคน ดูสนิทกันจังเลยนะ" ยูเรทักขึ้น ทำเอาสองคนที่ถูกพูดถึงหยุดชะงัก

คำพูดนั้นโดนใจคุณใสเป็นที่สุด เขาวาดแขนไปโอบรอบตัวน้ำมนต์ และดึงคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอดพร้อมฉีกยิ้มร่า

"ฉันกับหมอนี่มันเกินคำว่าสนิทไปแล้ว"

ถ้าไม่บังเอิญว่ากล้ามเนื้อแสดงความรู้สึกบนใบหน้าของหลินซีมันตายด้าน เธอคงได้เบะปากมองบนกับคำพูดของคุณใสไปแล้ว อย่าว่าแต่สนิทเลย การแสดงความรักแบบไม่อายฟ้าอายดินของสองคนนี้มักจะทำให้เธอกุมขมับอยู่เสมอ

น้ำมนต์พยายามดิ้นหนีจากแขนแกร่งของคุณใส ส่วนเจ้ามนุษย์ปลาหมึกก็เอาแต่หัวเราะชอบใจ

หลินซีอยู่กับสองคนนี้มาครึ่งปี เธอคุ้นชินกับการแสดงออกของเพื่อนทั้งสอง แต่เธอไม่คิดว่าคนมาใหม่อย่างยูเรจะรับพฤติกรรมเหล่านี้ได้ เธอจึงพยายามช่วยอธิบาย

ทว่าเมื่อหญิงสาวหันไป เธอกลับได้พบใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มอ่อนๆ ของยูเร

"อย่างนี้นี่เอง..." ยูเรดูเหมือนจะเข้าใจความสัมพันธ์ของเพื่อนสอนคนได้อย่างรวดเร็ว

หลินซีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอตบบ่าเพื่อนใหม่ เพราะรู้ว่าหลังจากนี้เขาจะต้องเป็นหนึ่งในพยานรักของสองคนนั้นไม่ต่างจากเธอแล้ว

ความรู้สึกของเพื่อนทั้งสองค่อนข้างที่จะชัดเจน ในสายตาของหลินซี แม้คุณใสจะชอบกลั่นแกล้งน้ำมนต์ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ และความต้องการที่จะปกป้องของเขา ส่วนน้ำมนต์เองถึงแม้จะโดนแกล้ง แต่เขาไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจ กลับกันความเขินอายที่แสดงออกบนใบหน้านั้น ต่อให้มองลงมาจากชั้นบนสุดของตึกเรียน ก็ยังดูออกว่าพวกเขาสองคนมีความรู้สึกที่พิเศษต่อกัน

ไม่นานมานี้ น้ำมนต์เปิดใจเล่าเรื่องความสามารถพิเศษในการมองเห็นสิ่งเหนือธรรมชาติของเขาให้เธอฟัง หลินซีไม่ค่อยเข้าใจปัญหาของน้ำมนต์เนื่องจากเธอไม่ได้ประสบพบเจอด้วยตัวเอง ถึงกระนั้นเธอก็ไม่คิดว่าเพื่อนของเธอโกหก เพราะทุกครั้งที่น้ำมนต์พบเจอสิ่งเหล่านั้น เขาจะแสดงอาการอย่างชัดเจน และคนเดียวที่สามารถช่วยเขาได้ก็คือคุณใส

ในเมื่อทั้งสองต่างต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน มันก็เกิดคำถามขึ้นในหัวของเพื่อนสาวที่รู้เห็นทุกอย่างในมุมมองของบุคคลที่สามอย่างเธอว่า

"ทำไมพวกนายไม่คบกันซะทีนะ?"
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 48

    หลังจากวันนั้น ชายไร้หน้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ใจจริงน้ำมนต์อยากเอ่ยขอบคุณสักครั้ง ที่ผ่านมาเขาเข้าใจวิญญาณตนนั้นผิดมาตลอด แม้เมื่อก่อนจะหวาดกลัวและอยากให้ชายคนนั้นหายไป มาบัดนี้ พอเขาหายไปจริงๆ น้ำมนต์กลับรู้สึกโหวงๆ อย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าสูญเสียคนในครอบครัวไปอย่างไรอย่างนั้น“ทำอะไรอยู่ลูกชายแม

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 47

    “หลิน! ฟังก่อนได้ไหม เพราะเธอเอาแต่ปฏิเสธฉันแบบนี้ไงฉันถึงได้ไปมีคนอื่น”คำพูดของคนหน้าด้านหน้าทนทำให้หลินซีเดือดปุดๆทีแรกก็ว่าจะรวมพลังไปหาถึงที่ ใครจะคิดว่าแค่ส่งข้อความพร้อมคลิปหลักฐานไป หมอนี่ก็โผล่มาทันที แล้วยังเอาแต่พ่นคำแก้ตัวปัญญาอ่อนนี่ต่อหน้าเธอไม่หยุด“ได้ งั้นในเมื่อเป็นแบบนี้ก็จบกัน แ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 46

    “คิดว่าผู้หญิงคนนั้น จะยังอยากมองหน้าพวกนายต่องั้นเหรอ หลังจากที่โดนคนประเภทนั้นแย่งคนรักไป”“แน่นอน” คุณใสพูดอย่างมั่นใจ “ถึงยัยนั่นจะน่าหงุดหงิดไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดที่แยกแยะไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร ถ้านายคิดว่าตัวเองยั่วยุให้ยัยนั่นแตกคอกับพวกเราได้สำเร็จแล้วละก็...หึ นายคิดผิดถนัด”นิ้วมือแล

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 45

    “เธอคือแม่ของนาย...ใช่หรือเปล่า?” คุณใสชูภาพให้ยูเรเห็นชัดๆ “ผู้หญิงคนนั้นที่น้ำมนต์เห็น คือแม่ของนายใช่มั้ย?”“นี่นายสงสัยฉันงั้นเหรอ เอาจริงดิคุณใส”“ฉันไม่ได้สงสัย แต่มั่นใจว่าเป็นนายเลยต่างหาก”น้ำเสียงดุดันของร่างสูงทำให้ยูเรเริ่มเผยพิรุธ“นายเชื่อเรื่องโกหกของหมอนั่นจริงๆ งั้นเหรอ นายเคยเห็นผู

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 44

    คลิปวิดีโอของชายหนุ่มสองคนที่กำลังกอดจูบลูบคลำกันใต้แสงไฟสลัวในสถานเริงรมย์ ทำเอาใบหน้าของหญิงสาวที่ปกติแทบไม่แสดงอารมณ์ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวเพราะความเศร้าโศกเสียใจเหตุเพราะยูเรเลือกที่จะเปิดคลิปที่เขาบังเอิญเจอธีร์กำลังมีสัมพันธ์กับชายอื่น ซึ่งเป็นการนอกใจ และนอกกายอย่างไม่น่าให้อภัย“ขอโทษนะหลิน ไ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 43

    “ขอโทษที่ทำให้บรรยากาศเสียนะ เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง” น้ำมนต์บอกลาเพื่อนทั้งสอง แล้วฉวยเอาใบสั่งอาหารตรงไปยังจุดชำระเงินพร้อมกับคุณใสยูเรพ่นลมหายใจแรงอย่างหัวเสีย ก่อนหันไปหาเพื่อนสาว“เธอเชื่อที่เขาพูดเหรอ เรื่องไร้สาระแบบนั้น...”“มันก็ไม่มีเหตุผลให้ไม่เชื่อนี่” หลินซีกล่าวเสียงเรียบ “ฉันเคารพค

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 10

    ภายในห้องนอนเล็กๆน้ำมนต์กำลังก้มเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง เขาตรวจสอบสิ่งของที่ต้องนำไปต่างจังหวัด แม้วัตถุประสงค์หลักของพวกเขาคือการไปถ่ายภาพวิถีชีวิต ซึ่งเป็นหัวข้อในการทำงานกลุ่ม แต่หลินซีก็ยังยืนยันว่าเธออยากให้การเดินทางในครั้งนี้เป็นโอกาสในการท่องเที่ยวร่วมกันที่ผ่านมา นอกจากคุณใส น้ำมนต์

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 9

    ความหงุดหงิดของคุณใสพุ่งปรี๊ดเมื่อซีซวนหันมาจับหัวไหล่ของเขาและเริ่มพ่นคำพูดแปลกๆ"นี่สิ ร่างกายกำยำสมส่วน" ซีซวนกดกล้ามแขนของคุณใสที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดที่กำลังเดือดปุดๆ "แขนก็แข็งแรงมากด้วย...""ใจเย็นก่อนคุณใส"ยูเรที่เข้ามาห้ามก็ถูกซีซวนฉวยเอามือไปสำรวจอีกคน"อืม...มือผู้ชายต้องแบบนี้สิ ถึงจะตัว

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 8

    หลินซีคิดเสมอ ว่าหากเธอสามารถทำหน้าที่ต้นหนที่ดี ผลักดันให้เรือรักของเพื่อนทั้งสองไปถึงฝั่งฝันได้ เธอคงไม่ต้องคอยรับมือกับอาการพาลและเลือดร้อนของคุณใสอีก แต่ดูเหมือนเธอจะคิดผิด...เช้านี้หลินซีตื่นขึ้นเพราะเสียงข้อความที่เด้งรัวๆ ราวกับมีเหตุด่วนเหตุร้าย ไม่ก็มีใครเสียชีวิตทว่าเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้น

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 7

    "ทะเลาะกันเหรอ?"หลินซีเอ่ยถามขึ้นในที่สุด หลังจากที่เธอนั่งสังเกตพฤติกรรมน่าอึดอัดของเพื่อนทั้งสองมาสักพักเวลาได้ล่วงเลยมากว่าหนึ่งอาทิตย์ วันนี้พวกเขามารวมตัวกันเพื่อทำงานกลุ่มที่ได้รับมอบหมาย ทว่าทั้งคุณใสและน้ำมนต์เหมือนจะพูดคุยกันน้อยกว่าปกติ อีกทั้งไม่แผ่รังสีความรักสีชมพูเหมือนทุกที ที่ผิดสั

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status