Partager

บทที่ 5

last update Date de publication: 2025-04-29 20:00:35

"วันนี้กลับเร็วจังนะเด็กๆ"

เป็นโชคดีของน้ำมนต์ ทันทีที่พวกเขาลงจากรถรับจ้าง คุณใสก็ตรงดิ่งมาทางบ้านของน้ำมนต์อย่างไม่ลังเล

ทว่าความจริงช่างโหดร้ายยิ่งกว่าในละคร เมื่อคุณใสพบว่าคุณแม่ของน้ำมนต์ยังคงอยู่ที่บ้าน

โดยปกติแล้วคุณแม่ของน้ำมนต์ต้องออกไปทำงานต่างที่ต่างถิ่น เดินทางไกลบ่อยครั้ง ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะแจ็คพอต

คุณใสพยายามไม่แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้า เขากล่าวทักทายคุณแม่ของน้ำมนต์อย่างสุภาพ

คนตัวเล็กวิ่งโผเข้าไปกอดแม่ของตน รู้สึกดีใจที่เธอกลับมาพอดิบพอดี หากไม่มีผู้ใหญ่อยู่บ้าน มีหวังน้ำมนต์คงโดนคุณใสเอารัดเอาเปรียบอีกเป็นแน่ แค่มองสายตาหื่นกระหายคู่นั้นของคุณใสก็ทำเอาน้ำมนต์ขนลุกขนพองไปทั้งตัว

ภายใต้รอยยิ้มการค้าของคุณใส น้ำมนต์สัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ภายใน หาทางระเบิดออกมา

"แม่จะนอนที่บ้านใช่ไหมครับ" น้ำมนต์ผละออกจากอ้อมกอดของแม่

"ขอโทษด้วยนะลูก วันนี้แม่แค่แวะมาเอาเอกสารที่ลืมเอาไว้ เดี๋ยวแม่ก็ต้องไปขึ้นรถที่บริษัทแล้วล่ะ" แม่หันไปหยิบกระเป๋าเอกสารมาสะพาย

ราวกับฟ้าผ่า ใบหน้าเปื้อนยิ้มของน้ำมนต์พลันหายวับ กลับกันรอยยิ้มหงุดหงิดของคุณใส แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแห่งความปีติยินดี

"เดินทางปลอดภัยนะครับคุณน้า" คุณใสรีบเอ่ยและเดินไปส่งแม่ของน้ำมนต์ที่หน้าบ้าน "เดี๋ยวผมดูแลน้ำมนต์ให้เอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ"

ไม่นานรถรับจ้างก็ขับมารับแม่ผู้เป็นที่พึ่งสุดท้ายของน้ำมนต์จากไป

คุณใสหันกลับมาราวกับภาพสโลว์โมชั่นในหนังสยองขวัญพร้อมรอยยิ้มผู้ล่าที่เตรียมจะกระโจนใส่เหยื่ออันแสนโอชะ

เวรกรรม...

น้ำมนต์ไม่รอช้าหันหลังแล้วสับขาวิ่งไม่คิดชีวิต

ชายร่างเล็กอยากจะวิ่งเข้าห้อง ปิดล็อกประตูหน้าต่างทุกบานเพื่อหนีสัตว์ร้ายกระหายเลือดที่พร้อมจะเอาเปรียบร่างกายของเขา แม้มันจะทำให้น้ำมนต์ต้องกลายเป็นคนไม่รักษาสัจจะ แต่มันก็ดีกว่าโดน (อะไรที่เหนือคำบรรยาย) จากคุณใสแล้วกัน

ถึงคิดหาทางหนีไว้เสียดิบดี สุดท้ายน้ำมนต์ก็ดันมาตกม้าตายด้วยสภาพร่างกายไม่เอาไหนของตนเอง คนที่วิ่งด้วยความเร็วเท่าหอยทากอย่างเขา มีหรือจะรอดพ้นอินทรีบ้าเลือดอย่างคุณใส สุดท้ายหอยทากตัวน้อยก็ถูกโฉบไปกินจนได้

วงแขนกำยำของคุณใสคว้าคนตัวเล็กลอยจากพื้น

"พยายามจะหนีหรือครับน้องน้ำมนต์" คุณใสกระซิบที่ข้างหูคนในอ้อมกอด

...โปรดหยุดอ่าน 3 วินาที เพื่อไว้อาลัยแด่หอยทากน้อยผู้น่าสงสาร...

บทลงโทษแรกที่คุณใสมอบให้คือการจั๊กจี้เอวของน้ำมนต์อย่างต่อเนื่อง ทำเอาร่างเล็กหมดแรงดิ้นหนีและยอมจำนนในที่สุด

ผู้ชนะฉีกยิ้มอย่างพอใจ เขาปิดประตู หิ้วร่างผอมบางราวกับตุ๊กตายัดนุ่นขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน

ด้วยความที่ทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก คุณใสจึงมักถือวิสาสะเข้าห้องนอนของน้ำมนต์โดยไม่ได้รับอนุญาตอยู่บ่อยครั้ง

ปึง!!

คุณใสใช้เท้าเตะประตูห้องนอนของน้ำมนต์ให้เปิดออก เขาวางร่างของน้ำมนต์ลงบนขอบเตียงอย่างทะนุถนอม แล้วจึงย่อตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้าอีกฝ่าย

"ได้เวลาจ่ายค่าแรงฉันหรือยัง?"

ใบหูของน้ำมนต์เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ร่างเล็กเบือนหน้าหนีเมื่ออีกฝ่ายรุดเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของทั้งสองเสียดสีกัน

น้ำมนต์หลับตาปี๋ สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุที่รดแก้มของตน

ในที่สุดริมฝีปากของทั้งสองก็ประกบกัน แม้เวลาปกติคุณใสจะชอบทำตัวโผงผาง แต่ทุกครั้งที่เขาสัมผัสน้ำมนต์ เขาจะอ่อนโยนเป็นพิเศษ

คุณใสรู้ดีว่าน้ำมนต์เป็นคนคิดมาก ขี้กังวล และรู้สึกผิดง่าย เพราะงั้นเขาจึงใช้ประโยชน์จากนิสัยส่วนนั้นของน้ำมนต์ เป็นข้ออ้างเพื่อให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันนานยิ่งขึ้น ครั้งนี้ก็เช่นกัน คุณใสมั่นใจมากว่าน้ำมนต์ไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดเริ่มให้ความร่วมมือ อินทรีนักล่าตัณหากลับอย่างคุณใสก็ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่

ร่างสูงโถมตัวเข้าหาน้ำมนต์มากขึ้น แรงกดที่หน้าอกทำให้คนตัวเล็กล้มตัวลงกับเตียงนอนอย่างช่วยไม่ได้

ทว่าก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านั้นเสียงโทรศัพท์ของคุณใสก็ดังขึ้น

"มะ มือถือของนาย..." น้ำมนต์เอ่ยทักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะสนใจเสียงเรียกเข้า

คุณใสโยนโทรศัพท์ของตนออกไปห่างๆ

"ช่างมัน" คุณใสลูบคลำร่างกายผอมบางของน้ำมนต์อย่างสะเปะสะปะ

"ดะ เดี๋ยวสิ" น้ำมนต์ออกแรงดันอกคุณใสออกไป แต่คนตัวใหญ่ไม่แม้แต่จะขยับ

"มีสมาธิหน่อย"

ฝ่ามือหนาของคุณใสจับกรามของน้ำมนต์ล็อกเอาไว้เพื่อไม่ให้สามารถหันหน้าหนีได้

ลมหายใจของทั้งสองผสมปนเปกันยุ่งเหยิง สติสัมปชัญญะกลับถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบที่ยากจะควบคุม

คุณใสปีนขึ้นมาบนเตียง พร้อมทั้งใช้แขนข้างหนึ่งช้อนใต้เอวของคนตัวเล็กให้ขยับขึ้นมาอยู่กลางเตียง

ใบหน้าของคุณใสซุกลงกับต้นคอขาวนวล ก่อนจะสูดดมกลิ่นกายเย้ายวนของอีกฝ่าย

"หอมดีจัง" คุณใสพึมพำ

คนถูกชมรู้สึกจั๊กจี้ ได้แต่นอนตัวแข็งทื่อ ไม่รู้ว่าควรแสดงออกเช่นไร

กลิ่นหอมจากตัวของน้ำมนต์ราวกับยาเสน่ห์ที่ทำให้คุณใสเคลิบเคลิ้มและเสียการควบคุม

ท่ามกลางเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่ถูกเขวี้ยงทิ้ง และลมหายใจสั่นระรัวของชายทั้งสอง เสียงตึงตัง โครมครามดังกระหึ่มมาจากผนังห้องซึ่งติดกับบ้านของคุณใส

"ไอ้ลูกเวร! รู้นะโว้ยว่าอยู่บ้านนั้น แกกล้าไม่รับโทรศัพท์ของพ่อแกเรอะ!"

เสียงเอะอะโวยวายของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อขาวประหนึ่งคนปฏิบัติธรรมดังมาจากระเบียงบ้านที่ติดกัน

คิ้วของคุณใสกระตุกด้วยความหงุดหงิด ชายหนุ่มพยายามทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของผู้เป็นพ่อ หันกลับมาสนใจต้นคอขาวที่น่าฝากรอยแดงทิ้งไว้อีกครั้ง

"แกจะแกล้งมนต์อีกแล้วใช่ไหมไอ้เด็กนิสัยไม่ดี ฉันรู้นะเว้ย!"

ช่วยด้วยครับคุณลุง!

น้ำมนต์อยากร้องขอความช่วยเหลือใจจะขาด แต่หากเขาเผลออ้าปากตอนนี้ เสียงที่เปล่งออกมา คงเป็นเสียงครวญครางที่ชวนให้เข้าใจผิดเป็นแน่

ถ้าต้องให้คุณลุงมาเห็นสิ่งที่ลูกชายของท่านกำลังทำ น้ำมนต์ยอมถูกกลั่นแกล้งโดยไม่ปริปากร้องเสียยังดีกว่า

“ออกมานะไอ้ลูกหมา!”

คุณใสเริ่มหมดความอดทน เขาปิดหูน้ำมนต์เอาไว้เพื่อไม่ให้ได้ยินคำหยาบคายที่เขากำลังจะพูด

"เงียบไปเลยตาแก่ จะแหกปากเสียงดังทำไม หนวกหูเฟ้ย!" คุณใสตะโกนโต้ตอบ

"กล้าสวนฉันเหรอไอ้ลูกไม่รักดี! แกไปบ้านนั้นเพราะจะไปแกล้งอะไรมนต์อีกใช่ไหม ไสก้นกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ!...ได้ยินไหมไอ้ใส"

"บ้านที่มีแต่ตาแก่ชุดขาวเดินเพ่นพ่านใครมันจะไปอยากกลับ!"

สองพ่อลูกยังคงตะโกนโต้เถียงกันโดยไม่มีฝ่ายใดยอมถอย

"นี่แกด่าพ่อตัวเองงั้นเหรอ ไอ้ ไอ้...!"

"ทำไม! ที่ป๊ายังหาเรื่องทะเลาะทุกวัน แถมฝีมือทำอาหารก็ห่วยแตก บ้านแบบนั้นฉันไม่อยากอยู่หรอก!"

"ดี! งั้นคืนนี้แกไม่ต้องเข้าบ้านเลยนะไอ้ลูกเป็ด!"

สิ้นคำพูดของคนเป็นพ่อ ห่อผ้าเน่าๆ ที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อ ชุด ชั้นใน และของใช้ส่วนตัวก็ถูกโยนมายังระเบียงห้องของน้ำมนต์

"จะไปไหนก็ไปไอ้เด็กแก่แดด!"

คนเป็นพ่อตะโกนทิ้งท้าย ซึ่งคุณใสหาได้สะทกสะท้านที่ถูกไล่ออกจากบ้าน กลับกัน เขาก้มลงมองน้ำมนต์ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"ถูกไล่ออกจากบ้านซะแล้วแฮะ ทำไงดีน้า~"

แววตาระยิบระยับที่แฝงไปด้วยความกดดันมหาศาลถูกเพ่งเล็งมาที่น้ำมนต์ราวกับปืนเลเซอร์ บีบบังคับให้ร่างเล็กยอมเอ่ยคำอนุญาตออกมา

"กะ ก็ได้ นายอยู่ที่นี่..."

"โอ้! อะไรนะ นายให้ฉันค้างด้วยเหรอ ใจดีจุงเบย ไม่เหมือนตาแก่บางคนไล่ลูกชายตัวเองออกจากบ้าน!"

คุณใสพูดกึ่งตะโกน จงใจให้พ่อของตนได้ยิน

ทันใดนั้นเสียงสับขาวิ่งขึ้นบันไดจากบ้านข้างๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยเสียงทุบกำแพงอย่างหัวเสียของชายชุดขาว

"ฉันถอนคำพูด! แกกลับมาเดี๋ยวนี้!"

เหมือนตอนนี้คนเป็นพ่อจะรู้ตัวแล้วว่าตนถูกลูกชายตัวดีหลอกใช้ เพื่อที่คุณใสจะได้มีโอกาสอยู่กับน้ำมนต์มากยิ่งขึ้น

"ได้ไงกัน...อันที่จริงฉันก็เป็นลูกเลวอย่างที่ป๊าว่า เมื่อครู่ยังพูดจาหยาบคายใส่ป๊าอีก ใช้ไม่ได้ๆ ป๊าไม่ต้องห่วง เดี๋ยวลูกป๊าจะสำนึกผิดอยู่บ้านข้างๆ นี่อย่างดีเลย"

"แกวางแผนไว้แล้วสินะ!!!"

หลังจากนั้นคุณใสก็แทบไม่สนใจผู้เป็นพ่อที่ตะกุยกำแพงบ้านอย่างเอาเป็นเอาตายอีกเลย คุณใสล้มตัวลงนอนทับร่างเล็กพลางยกมือขึ้นเท้าคางอย่างใจเย็น

"คืนนี้ เค้าขอนอนด้วยคนนะครับ"

น้ำมนต์อยากจะบ้าตาย..
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 48

    หลังจากวันนั้น ชายไร้หน้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ใจจริงน้ำมนต์อยากเอ่ยขอบคุณสักครั้ง ที่ผ่านมาเขาเข้าใจวิญญาณตนนั้นผิดมาตลอด แม้เมื่อก่อนจะหวาดกลัวและอยากให้ชายคนนั้นหายไป มาบัดนี้ พอเขาหายไปจริงๆ น้ำมนต์กลับรู้สึกโหวงๆ อย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าสูญเสียคนในครอบครัวไปอย่างไรอย่างนั้น“ทำอะไรอยู่ลูกชายแม

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 47

    “หลิน! ฟังก่อนได้ไหม เพราะเธอเอาแต่ปฏิเสธฉันแบบนี้ไงฉันถึงได้ไปมีคนอื่น”คำพูดของคนหน้าด้านหน้าทนทำให้หลินซีเดือดปุดๆทีแรกก็ว่าจะรวมพลังไปหาถึงที่ ใครจะคิดว่าแค่ส่งข้อความพร้อมคลิปหลักฐานไป หมอนี่ก็โผล่มาทันที แล้วยังเอาแต่พ่นคำแก้ตัวปัญญาอ่อนนี่ต่อหน้าเธอไม่หยุด“ได้ งั้นในเมื่อเป็นแบบนี้ก็จบกัน แ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 46

    “คิดว่าผู้หญิงคนนั้น จะยังอยากมองหน้าพวกนายต่องั้นเหรอ หลังจากที่โดนคนประเภทนั้นแย่งคนรักไป”“แน่นอน” คุณใสพูดอย่างมั่นใจ “ถึงยัยนั่นจะน่าหงุดหงิดไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดที่แยกแยะไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร ถ้านายคิดว่าตัวเองยั่วยุให้ยัยนั่นแตกคอกับพวกเราได้สำเร็จแล้วละก็...หึ นายคิดผิดถนัด”นิ้วมือแล

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 45

    “เธอคือแม่ของนาย...ใช่หรือเปล่า?” คุณใสชูภาพให้ยูเรเห็นชัดๆ “ผู้หญิงคนนั้นที่น้ำมนต์เห็น คือแม่ของนายใช่มั้ย?”“นี่นายสงสัยฉันงั้นเหรอ เอาจริงดิคุณใส”“ฉันไม่ได้สงสัย แต่มั่นใจว่าเป็นนายเลยต่างหาก”น้ำเสียงดุดันของร่างสูงทำให้ยูเรเริ่มเผยพิรุธ“นายเชื่อเรื่องโกหกของหมอนั่นจริงๆ งั้นเหรอ นายเคยเห็นผู

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 44

    คลิปวิดีโอของชายหนุ่มสองคนที่กำลังกอดจูบลูบคลำกันใต้แสงไฟสลัวในสถานเริงรมย์ ทำเอาใบหน้าของหญิงสาวที่ปกติแทบไม่แสดงอารมณ์ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวเพราะความเศร้าโศกเสียใจเหตุเพราะยูเรเลือกที่จะเปิดคลิปที่เขาบังเอิญเจอธีร์กำลังมีสัมพันธ์กับชายอื่น ซึ่งเป็นการนอกใจ และนอกกายอย่างไม่น่าให้อภัย“ขอโทษนะหลิน ไ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 43

    “ขอโทษที่ทำให้บรรยากาศเสียนะ เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง” น้ำมนต์บอกลาเพื่อนทั้งสอง แล้วฉวยเอาใบสั่งอาหารตรงไปยังจุดชำระเงินพร้อมกับคุณใสยูเรพ่นลมหายใจแรงอย่างหัวเสีย ก่อนหันไปหาเพื่อนสาว“เธอเชื่อที่เขาพูดเหรอ เรื่องไร้สาระแบบนั้น...”“มันก็ไม่มีเหตุผลให้ไม่เชื่อนี่” หลินซีกล่าวเสียงเรียบ “ฉันเคารพค

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 6

    มื้อเย็นของวันนั้น น้ำมนต์ทำอาหารง่ายๆทั้งสองทานอาหารไปพลางดูโทรทัศน์ไปพลางอย่างสบายใจ อากาศข้างนอกย่ำแย่ลงเรื่อยๆ น้ำมนต์ไม่ชอบสภาพอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนเช่นนี้เลย เพราะทุกครั้งที่ห่าฝนเทลงมา ท้องฟ้าจะถูกปกคลุมไปด้วยเมฆทะมึนบดบังแสงสว่าง ซึ่งน้ำมนต์เกลียดความมืดเป็นที่สุดก่อนหน้านี้ น้ำมนต์ใช้เวลาก

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 4

    "ทำไมพวกนายไม่คบกันซะที?"คำถามของเพื่อนสาวมีพลังอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดนิวเคลียร์ ที่ยิงเข้ากลางเบ้าหน้าสองหนุ่มที่เป็นประเด็นน้ำมนต์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งจากปลายเท้าขึ้นมาบนศีรษะ ผิวกายของเขากลายเป็นสีแดงไม่ต่างจากคนไข้ขึ้นสูง ใจหนึ่งเขาอยากจะปฏิเสธสิ่งที่หลินซีเอ่ยถาม แต่ลึกๆ ใ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 3

    "ฉันจะเตือนอีกครั้งนะ พวกนายไม่ควรทำแบบนั้นที่มหาวิทยาลัย"หลินซีเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ "โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องเรียน""ทำไม?" คุณใสวางช้อนในมือเสียงดังตึง "ที่หน้าห้องก็ไม่เห็นมีติดว่าห้ามจูบกันซะหน่อย กล้องวงจรปิดอะไรนั่นก็ใช้ได้แค่ตรงทางเดินเท่านั้นแหละ แล้วพวกฉันก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนด้วย..."

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 2

    น้ำมนต์ไม่กล้าเงยหน้า ขาทั้งสองข้างของเขาสั่น ไร้เรี่ยวแรงจนไม่อาจวิ่งหนีได้คุณใสเคยบอกว่าอย่าทำตัวให้พวกผีรู้ว่าเรามองเห็น มองข้ามได้ก็มองข้าม ทำเหมือนพวกมันเป็นธาตุอากาศที่มีรูปร่าง ยิ่งเราให้ค่ากับมัน สิ่งนั้นจะยิ่งมีพลังและเข้าหาเรามากขึ้น ดังนั้นจงเมินสับปะรดพวกนั้นซะ!! (น้ำมนต์เกลียดสับปะรดที

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status