Chapter 3

Diego's POV

"Bro! Happy birthday!”

Bati sa akin ni Niel na may kasamang mga chiks.

“Thanks, bro.”

Sabay kaming nag–fist bump. Pagkatapos, iniladlad ko ang palad ko sa harap niya.

“What is that?”

Takang sabi niya, sabay maang-maangan.

“Bro, nasaan na yung regalo mo sa akin?”

Bigla siyang tumawa at kumuha ng alak.

“Bro, putek! Ang yaman mo na. Hindi mo na kailangan ng regalo!”

Ah, gano’n? Ang yaman-yaman, walang regalo.

Kinuha ko ang alak na hawak niya bago pa niya mainom.

“Puta, ang bastos mo, bro!”

Natatawa niyang sabi.

“Eto na nga regalo mo, gago ka!”

Inabot niya sa akin ang susi ng kotse.

Alam naman niya kung ano ang gusto kong regalo.

Maya-maya, sabay dumating sina Vince at Luc.

“Happy birthday, bro.”

Sabi ni Vince sabay abot sa akin ng regalo.

Puta, lupet—Rolex at isa pang susi ng kotse.

“Happy birthday, Playboy!”

Nanunuyang sabi ni Luc.

“Nasa account mo na yung gift ko para kapag nagka-AIDS ka na, may panggamot ka.”

Nagtawanan kaming tatlo.

Mga gagong ’to!

“Problem, bro?”

Tanong ko kay Luc. Saglit lang siyang tumawa, pero halata—mukha na naman siyang problemado.

“Si Janine kasi. Hindi ko na siya nakikita sa bahay. Palaging busy sa company ng mommy niya.”

Napangiti ako at nagkatinginan kaming tatlo.

“In love ka na, bro! Tigilan mo na kasi pagiging cold husband.”

Tawanan ulit.

Bumuntong-hininga si Lucas. In love na nga ang gago.

May naalala ako kaya inilabas ko ang maliit na box mula sa bulsa ko.

“Bro, ’wag mong sabihing magpo-propose ka na sa ’kin?”

Sabing naka-ngisi ni Niel.

“Putcha, hindi tayo talo!”

"Taemo bro hindi sayo! I think I'm ready to settle down with Samantha."

Natulala silang lahat sa sinabi ko at ngumiti.

“Bro, congrats! Tapos na ang pagiging playboy mo!”

Sabay-sabay nilang sabi.

Taena, kahit mga loko-loko ’to, mahal na mahal ko tong mga ’to.

At restaurant

Bago pa ako tuluyang malasing, lumabas muna ako saglit ng bar. Nasa restaurant ako—paborito naming kainan ni Sam.

Dito kami nagkasundong magkita, saka sabay kaming babalik sa bar.

Syempre, para i-announce ang special na gagawin ko.

“Sir, may I take your order?”

Panglimang beses na ’kong tinatanong ng waiter.

Limang oras na ’kong naghihintay.

Pero wala pa ring dumarating na Sam.

Tumunog ang cellphone ko kaya mabilis kong sinagot.

Baka magpapasundo na siya.

“H-hon… I’m sorry.”

Kumunot ang noo ko.

Anong ibig niyang sabihin?

Baka dahil late lang siya.

“Okay lang, Hon. Kahit ma-late ka pa, I’m waiting for you here. Don’t worry.”

Sabi ko, kahit may kaba na sa dibdib ko.

“Hindi ’yun, Hon. I’m not coming tonight. Nagka-problema kasi… kaya hindi na ako pinayagan.”

Parang biglang nagpintig ang tenga ko sa narinig ko mula sa kanya.

What? Gano’n lang ba ako para hindi mo man lang ako unahin kaysa sa trabaho mo, ha? Mas importante pa ba ’yan kaysa sa akin?”

Galit ang naramdaman ko sa kaniya. Ano lang ba ako?

“I-I’m sorry talaga, Hon. Babawi ako.”

Ngumiti ako nang may inis. Lecheng babawi ’yan!

“No! You know what? Akala ko ikaw na ang babaeng para sa akin, pero hindi pala. Dapat magpo-propose na ako sa’yo, eh. Pero hindi ka dumating. So anong akala mo? Magmamakaawa pa ako sa’yo? I’m tired! Marami akong kayang ipagpalit sa’yo, at ito ang tandaan mo—kung sino ang unang babaeng makita ko sa labas, ’yon ang yayain kong magpakasal!”

Ni-loudspeaker ko dahil sa inis ko.

Paglabas ko, may nakita agad akong babae at hinatak ko.

“Problema mo, kuya?!”

Putcha… ito yung tomboy, ah!

“Listen carefully, Samantha.”

Narinig ko sa kabilang linya ang pagmamakaawa niya. Hindi niya kilala ang taong hinayaan niyang mawala.

Kinuha ko ang box sa bulsa ko at lumuhod. Tumigil ang mga tao sa paglalakad, halatang makikiusyoso.

“Will you be my wife? Please… will you marry me?”

Nakakatawa ang mukha ng tomboy—bakas ang lubos na pagkagulat.

“Hoy! May saltik ka ba, ha?!”

Halata ang inis niya, pero kailangan ko siyang makumbinse.

“Ayieee! ’Yung girlfriend, pakipot pa!”

Sigaw ng mga tao sa paligid.

“Oo nga, ate! Payag ka na!”

Nagkantiyawan silang lahat. Lalong nagulo ang isip niya. Pinipigilan kong matawa.

“Please?”

Kinuha ko ang kamay niya. Lalong nagkagulo ang mga tao.

“Mag-uusap tayo mamaya, ah!”

Galit niyang bulong. Tumango ako.

“Okay… oo na! Payag na ako!”

Isinuot ko ang singsing sa daliri niya.  Nagpalakpakan ang mga tao. Napahawak siya sa noo, halatang naguguluhan sa ginawa ko.

“You heard that? Bye, Sam.”

Pinatay ko ang tawag, saka ko siya inakbayan. Kinurot niya ako sa tagiliran.

“Humanda ka sa akin mamaya!”

Bulong niya habang kumakaway sa mga bumabati.

Medyo kinabahan ako… pero bahala na.

Alex POV

Grabe, ang sakit na ng paa ko kakalako ng balut! Umupo ako saglit sa bangketa at hinilot ang binti ko. Sobrang sakit na kasi.

May nakita akong ice cream parlor kaya tumayo ako para bumili, para man lang mapawi ang pagod na nararamdaman ko. Palapit na ako sa bilihan ng ice cream nang biglang may humatak sa akin.

Teka—eto yung lalaking mayabang! May hawak pang cellphone ang gago. Kapag nahablot ’yan sa kanya, hindi ko na tutulungan ’to.

May dinukot siya sa bulsa—isang maliit na pulang kahon—saka biglang lumuhod.

Anong ginagawa niya?

Tumingin ako sa paligid. Huminto ang mga tao. Grabe, nakakahiya naman ’to!

“Will you be my wife? Please… will you marry me?”

Napanganga ako. Nakikita kong pinipilit ng gagong ’to na huwag matawa.

“Hoy! May saltik ka ba, ha?!”

’Yun na lang ang nasabi ko. Ang lakas mang-trip—sasapakin ko na sana ’to!

Narinig ko ang paghiyawan ng mga taong nakikiusyoso sa amin. Baka mamaya mas lalo pang dumami. Mukhang hindi naman siya tatayo, kaya tumango na lang ako.

" Oo na pumapayag na ko!" Lagot talaga to sakin. Nagulat ako ng nahawakan niya ang kamay ko.

Ewan ko kung bakit biglang parang may kuryenteng pumasok sa katawan ko. Siguro dahil sa galit. Isinuot niya sa akin ang singsing. Ang ganda—halatang mamahalin—pero wala akong pakialam, leche siya! Dali-dali ko siyang hinatak papunta sa lugar na walang taong nakakakita.

“Anong ibig sabihin nun, ha? Gago ka!”

Pinagpapalo ko siya at sinuntok.

“Ako pa ang pagtripan mong gago ka! Halika dito! Anong problema mo sa buhay, ha? Walangya ka!”

Hinaltak ko siya nang subukan niyang lumayo sa akin.

“Wait lang—aray, aray!”

Bwisit ka ah! Anong akala niya sa akin?!

“Tinulungan pa naman kita, anong tinira mo, ha?! Adik—”

Hahampasin ko pa sana siya ulit nang bigla kong makita ang lungkot sa mukha niya.

“Sorry ah. Birthday ko kasi eh.”

Mukha siyang nakakaawa, pero hindi sapat na dahilan para pagtripan ako. Umupo siya sa isang bench.

“Ah! Kaya ginawa mo yun para sa birthday mo.”

Tumabi ako sa kanya.

“Nagpapa-viral ka ba?”

“Hindi, dahil sa birthday ko. Nangako kasi yung girlfriend ko na uuwi, pero hindi niya ginawa.”

Napahawak ako sa noo ko. Ang daming problema sa mundo at ekonomiya ng Pilipinas—tapos ayan lang naman pala ang problema niya?

“Alam mo kuya, ang babaw! Dapat ikaw na lang nagparaya at ikaw ang pupunta dun, kahit nasaan man yang jowa mo! Hindi yung mandadamay ka ng tao para lang pagtripan.”

Tumingin siya sa akin ng malungkot, saka humugot ng malalim na paghinga.

“Hindi ako pwede. Busy akong tao. Alam niya yun, at saka paano ko pupuntahan yun? Hindi nga pwedeng malaman na may boyfriend siya.”

Ano ba 'yang relasyon na 'yan—mga baliw lang. Meron pa lang ganon?

Ah, ganon ba? Tigilan nyo na yang relasyon nyo. Sige, kuya, alis na ko. Papatawarin na kita—tutal naman birthday mo ngayon. Happy birthday, eto na lang regalo ko sayo.”

Binigay ko sa kanya ang balut na may asin sa kamay niya. Sinubukan kong alisin ang singsing, pero ayaw na nitong lumabas sa daliri ko.

“Ayaw maalis nung singsing mo sa kamay ko.”

Tumingin siya sa akin at tumayo mula sa pagkakaupo.

“Kailangang maalis mo yan sa daliri mo! Sa Mommy ko yan.”

Lumapit siya at kinuha ang kamay ko, pilit inaalis ang singsing.

“Aray! Dahan-dahan naman!”

Hinablot ko ang kamay ko para hilahin siya pabalik.

“Bwisit ka kasi! Anong klase ba kasing pangtitrip yun ha? Nag-propose ka nang hindi mo kilala? Oh, paano ‘yan pag hinanap ng nanay mo itong singsing?”

Bigla niyang hinatak ang kamay ko. Ano ba nangyayari sa mundo ngayon? Nakapagsimba pa naman ako kanina!

“Hoy! Hindi ba uso sa inyo yung magdahan-dahan kung makahila wagas lang eh, noh?”

Naku, kung hindi lang nito birthday ko, sapak na talaga ang ginawa ko sa kanya.

Hindi ko na namalayan, dinala niya ako sa kanyang kotse at pumasok siya sa loob, binuksan ang pinto.

“Hop in!”

Tingnan mo kung makautos pa. Sumunod naman ako.

“Hoy, san tayo pupunta? Madami pa akong gagawin! At saka tignan mo naman ang dami ko pang paninda!”

Tahimik lang siya, nakatingin sa daan. Huminto kami sa isang bar na hindi kalayuan.

“Tara! Bumaba ka na diyan.”

Binuksan niya ang pinto ng kotse at sumunod ako. Hawak ko pa rin ang basket ng balut at pumasok siya sa loob—naiwan ako sa labas. Hinarangan ako ng mga guard.

“Hoy! Tomboy, bawal dito ang vendors! Alis, hindi mo ba nakikita? No vendors allowed!”

Teka… eh di aalis. Gusto ko din bang pumasok dyan eh nayaya lang ako dito. Biglang may humawak sa kamay ko.

“Sir, pasensya na! Pinapaalis na po namin.” sabi ng guwardiya, tiningnan ng lalaking kasama ko ang guard.

“Pwede siya dito. Because she is my fiancée.”

Nabigla ang mga guard sa sinabi niya. Inakbayan niya ako, napa-subsob ako sa dibdib niya. Syete, ang bango niya!

“Ang bango mo pala kahit pangit ka at tomboy eh noh?”

Aba, gago to! Pasalamat talaga dahil birthday nito; kung hindi, nasapak ko na siya. Anong tingin niya sa akin? Porket ganito damit ko, may firewoks na ako.

Ang dami ng tao sa bar na nagsasayaw. Buti hindi nila ako tinatamaan. Dahil nakaharang tong lalaki sa akin, lahat ay binabati siya ng.

“Happy birthday!”

Umakyat kami sa second floor, at pumasok sa isang private room. Nasa likod ko lang siya habang naglalakad, naririnig ko ang mga sigawan sa harap:

“Happy birthday!”

May mga compety na nalaglag sa ulo ko, pero wala akong pakialam. May ilang bumabati ulit sa kanya, at may inabot sa kanya.

“By the way guys, I would like to introduce my fiancée and soon-to-be wife.”

Ah, mic pala iyon! Hala, ano bang sinasabi niya?

Malamang nandito na siguro ang girlfriend niya!

Wow, ang laking tanga niya—may surprise pala sa kanya yung girlfriend  niya weh, nalungkot na, na eskandalo pa yung buhay ko.

May tumili akong naririnig na ibang lalaki, kinakantyawan siya. Lahat masaya para sa kanya. Hinila niya ako mula sa likuran at dinala sa gilid niya.

“My fiance.”

Hinanap ko kung sino ang sinasabi niyang fiance. Ang nakita ko lang ay isang babae na may dalang cake… pero mukhang bata ito. Hindi puwede dito sa isa,  masyadong bata pa siya dito parang nanay na to eh.

Hinigpitan niya ang akbay niya sa akin, at nilapit ang bibig niya sa tenga ko. Biglang tumaas ang balahibo ko sa katawan sa init ng hangin na dumadampi sa balat ko.

“What is your name?”

Tinuro ko ang sarili ko, papakilala siguro para hindi magkamali ang mga tao.

“Alexandra Cruz—Alex for short.” sabi niya, at tumango lang ako.

“Guys, my fiancée, Alexandra Cruz, is soon to be my wife.”

Inalis niya ang cap ko, lumaglag ang mahaba kong buhok, at itinaas ang niya kamay kong may singsing. Natulala ako sa sinabi niya.

Pati ang mga kaibigan at pamilya niya sa harap namin ay halatang gulat. Inakbayan niya ulit ako at kinausap nang mahina:

“Makisakay ka na lang, babayaran kita.”

“Adik ka! Sisingilin kita nang malaki sa ginawa mo!”

Mahina kong sabi, habang nakangiti sa kanya at sa mga taong  nasa paligid.

Grabe… ano ba tong nangyayari sa buhay ko?