Todos os capítulos de Strange Proposal : Capítulo 1 - Capítulo 10

Alex POV"Balut! Balut! Balut! Kayo diyan!" Hay! Ang sakit sa lalamunan ahh! Napakatumal naman ngayong gabi!Sabay hagod ko sa aking leeg dahil kanina pa kasi ako sigaw ng sigaw at lakad ng lakad pero ni isa wala man lang bumibili ngayon. Takot atang ma high blood ang mga tao ngayon eh. Kailangan ko pa naman ng pera ngayon dahil May mga bibilhin pa ko para sa school, malapit na din naman akong maka graduate sa wakas! Mabibigyan ko na ng magandang buhay si tatay."Bestie! Bestie! "Napapikit ako sa irita sa pagtawag niya. Kung makasigaw naman tong si Balong akala mo may nangyayari sa kaniyang masama! Malamang magyaya na naman tong lumamon ng tapsilog o kaya pares sa mamihan!"Oh bakit? Wala akong panahong kumain! Wala akong gana. " Agad kong sabi, mangungulit siya sa akin nakita niyang naghahanapbuhay ako ngayon."Bestie kailangan mo nang umuwi agad!" Hingal na hingal niyang sabi sakin na halos pawisan. Anong problema niya?!"Baliw ka ba! Hindi pa nga ubos tong paninda ko eh! Mag i

Diego's POV"Bro! Happy birthday!”Bati sa akin ni Niel na may kasamang mga chiks.“Thanks, bro.”Sabay kaming nag–fist bump. Pagkatapos, iniladlad ko ang palad ko sa harap niya.“What is that?”Takang sabi niya, sabay maang-maangan.“Bro, nasaan na yung regalo mo sa akin?”Bigla siyang tumawa at kumuha ng alak.“Bro, putek! Ang yaman mo na. Hindi mo na kailangan ng regalo!”Ah, gano’n? Ang yaman-yaman, walang regalo.Kinuha ko ang alak na hawak niya bago pa niya mainom.“Puta, ang bastos mo, bro!”Natatawa niyang sabi.“Eto na nga regalo mo, gago ka!”Inabot niya sa akin ang susi ng kotse.Alam naman niya kung ano ang gusto kong regalo.Maya-maya, sabay dumating sina Vince at Luc.“Happy birthday, bro.”Sabi ni Vince sabay abot sa akin ng regalo.Puta, lupet—Rolex at isa pang susi ng kotse.“Happy birthday, Playboy!”Nanunuyang sabi ni Luc.“Nasa account mo na yung gift ko para kapag nagka-AIDS ka na, may panggamot ka.”Nagtawanan kaming tatlo.Mga gagong ’to!“Problem, bro?”Tanong

Alex POVMagiliw ko pa din silang inanyayahan na pumasok sa loob ng bahay namin. Kanina pa pala sila nasa kalsada dahil kakahanap sa bahay namin. Nakakatuwa talaga sila—walang arte, walang yabang, at hindi mo aakalain na mula sa isang pamilyang mayaman sila. Madami silang pagkain na dala. Ang mga iba ay ibinigay nila sa mga tanod na sinamahan sila. Sa kilos at galaw nila, para silang ordinaryong tao lang; nakaka-relate, nakaka-comfort. Hindi nagiging stiff o parang maskara ang kanilang mga ngiti at pagtawa. “Ahm… good morning po sa inyo. Pasensya na po kayo, maliit lang po ang bahay namin,” nahihiya kong sabi habang inaayos ang mga pagkaing dala nila. Napalingon ako kay Tatay nang lumabas siya mula sa kaniyang kwarto. Nang makita siya ng mommy ni Diego, sandali itong natigilan, parang nabigla, pero agad din bumalik sa normal ang itsura niya. “Tatay ko nga po pala, Ma'am, Sir,” pakilala ko. Nakatulala lang si Tatay sa kawalan, halatang hindi niya alam kung paano i-handle ang sit

Diego POV Araw na ng kasal namin. Shit! Hindi ko alam kung ano ba tong pinasok ko. Pero kailangan! Ayokong ako ang unang susuko sa relasyon namin ni Samantha. Mahal ko siya, pero kailangan ko rin ng konting space. "Bro, are you sure about this? Wala na bang makakapagbago ng desisyon mo?" tanong ni Nilo. Umiling lang ako—wala akong gana magsalita. Yong totoo, gumugulo sa isip ko si Samantha. Dapat siya ang kasama ko ngayon sa altar. Siya amg babaeng dapat kong bigyan ng pangako sa harapan ng Diyos. "Bro, mahirap tong pinasok mo. Pwedeng masaktan si Alex sa pinapagawa mo sa kaniya… at baka ma-in love ka rin sa kanya," sabi niya. Napatingin ako sa kanya at tumawa ng matipid. "Bro, are you insane?! To think na magkakagusto ako sa mukhang lalaki pa sa akin? Bakit naman siya masasaktan? Parte to ng pagtulong niya sa akin, alam niya kung hanggang saan lang kami. " sagot ko, para lang manahimik sila. Tinapik niya ako sa balikat. "Okay, bro. We’ll always be here to support you," sabi

Alex POV Isang buwan na kaming ikinasal ni Diego. Ganon pa din ang samahan naming dalawa parang magkaibigan lang. Nakatira kami sa condo niya, si Tatay naman pumayag na kong dalhin muna sya sa mental institute. Ayoko man sana pero ayun talaga ang kailangan niya. Dahil para rin naman sa kanya yon at yun lang ang nakikitang solusyon para bumalik siya sa dati. Once a week pinapasyalan ko siya at palaging kasama si Diego, walang mintis. Sabi ko naman sa kaniya wag nang sumama at mag- alala pero nagpupumilit pa din, dahil wala naman daw syang gaanong ginagawa sa buhay. Pero ngayon, nandito kami sa sala, parehas kaming walang pasok. Dahil may ginagawa siyang hindi niya daw natapos sa opisina na mga draftings at nirereview ang mga blueprints na pinasa sa kaniya.. Ako naman gumagawa ng assignments at mag rereview para sa darating na exam namin. Napansin kong wala nang lamang tubig ang baso niya. Kaya kinuha ko para salinan ulit. Pansin ko kasing mahilig siyang uminom ng tubig.