Kabanata 1: Cold Sheets, Restless Mind

•SEBASTIAN’S POV

—

ALAS-TRES na ng madaling-araw. Ang buong Hacienda Castellejo ay nababalot sa matinding kadiliman at katahimikan. Pero sa loob ng aking silid sa ikalawang palapag ng mansyon, nananatiling gising ang aking isip. Nakatitig ako sa mataas na kisame habang naririnig ang paulit-ulit na tunog ng aircon. Malamig ang hangin sa loob ng kwarto, subalit ang balat ko ay basang-basa ng malamig na pawis.

Naramdaman ko ang paggalaw ng babae sa aking tabi. "Baste... Look at me, please."

Bahagya kong iminulat ang aking mga mata. Si Patricia. Nakatitig siya sa akin habang dahan-dahang humahaplos ang kanyang mga daliri sa aking dibdib. Ang kanyang magandang mukha ay nakatingala sa ilalim ng mahinang liwanag ng lamp sa tabi ng kama.

Sa panlabas na anyo, si Patricia Ilustre ay isang perpektong dalaga. Anak siya ng may-ari ng katabing hacienda. Sa tuwing may mga social gathering sa kabayanan, nakasuot siya ng mga simple pero mamahaling damit at mahinhin kung magsalita. Para siyang hindi makabasag-pinggan kapag kaharap ang ibang tao. Pero sa loob ng kwartong ito sa mga ganitong oras, nag-iiba ang kanyang pagkatao—handa niyang ibaba ang sarili para lang makuha ang atensyon ko.

Bumangon siya at dahan-dahang lumapit, sinusubukang isandal ang kanyang ulo sa aking balikat. "Galit ka pa rin ba? Pinaghandaan ko ang gabing ito para sa 'tin... para man lang makapagpahinga ka."

I remained unmoving. Malamig pa rin ang aking puso.

Para sa kanya, ang bawat gabing ginugugol niya sa piling ko ay isang paraan para magustuhan ko siya. Patay na patay si Patricia sa akin. Alam ng buong probinsya kung paano niya ako habulin. Pero para sa akin? She's just a distraction. Isang pansamantalang balakid para palipasin ang mga oras na hindi ako makatulog.

"Patricia, stop," malamig kong utos bago ko dahan-dahang inilayo ang kanyang mga kamay mula sa akin.

Nawalan ng sigla ang kanyang mga mata. "Baste... kahit man lang ngayong gabi, pahintulutan mo akong alagaan ka. Nakikita ko kung paano ka nahihirapan."

Huminga ako nang malalim at tuluyang bumangon mula sa kama. Umupo ako sa gilid nito at hinawakan ang aking sentido. Ang matinding kirot sa aking ulo ay hindi pa rin mawala-wala.

Pumikit ako nang mariin. Kahit anong gawin kong pagpapakapagod, ang isip ko ay patuloy na lumilipad sa malayo. Nasaan ang kapayapaan na hinahanap ko?

I have been suffering from severe insomnia for as long as I can remember. Hindi ako nakakatulog. Pagdating ng gabi, nagiging impiyerno ang aking buhay. My mind races continuously with dark thoughts. Ang pakiramdam ng walang tulog ay dahan-dahang pumapatay sa aking sistema. Naging dahilan ito para maging malamig at kinatatakutan ako ng mga tao sa buong San Sebastian. I’m ruthless because I’m always exhausted. Nagagalit ako sa pinakamaliit na bagay dahil parang sasabog ang aking ulo sa matinding sakit araw-araw.

Ginagamit ko ang presensya ng mga babaeng katulad ni Patricia para lang subukang maipahinga ang aking pagod na katawan at isip. Akala ko sa pamamagitan ng isang babae, kusa nang mapipikit ang aking mga mata sa pagod. Pero hindi.

Tumayo ako at kinuha ang aking robe sa tabi ng kama. "Get dressed and leave."

Nawala ang pag-asa sa kanyang mga labi. She looked deeply hurt. Nakikita ko ang kaunting lungkot sa kanyang mukha, pero mabilis din iyon napalitan ng pasensya. Alam niya ang patakaran ko. Walang sinumang pwedeng manatili sa silid na ito hanggang umaga.

"Can I just stay until morning? Gagawan kita ng breakfast...” pakiusap niya sa mahinang boses.

"I said leave, Patricia,” walang emosyon kong pag-uulit.

Bumuntong-hininga siya at dahan-dahang tumayo mula sa kama. Inabot niya ang kanyang mga gamit. "Alright. Call me if you need company again tomorrow night."

Hindi ko na siya sinagot. Pumasok ako sa banyo at binuksan ang shower. Ang malamig na tubig ay mabilis na bumuhos sa aking ulo patungo sa buo kong katawan. Pinikit ko ang aking mga mata habang dinaramdam ang bawat patak ng tubig, sinusubukang hugasan ang matinding pagod at tensyon na ayaw akong iwan.

May ilang minuto rin akong nanatili sa ilalim ng shower bago ako nagpatuyo at lumabas. Wala na si Patricia. Malinis na ang kwarto, pero naroon pa rin ang amoy ng kanyang mamahaling pabango.

Lumakad ako patungo sa malaking bintana ng aking kwarto. Binuksan ko ang glass door at lumabas sa malaking balcony. Pinagmasdan ko ang malawak na lupain ng Hacienda Castellejo sa gitna ng kadiliman.

I’m Sebastian Castellejo. Sa akin ang lahat ng lupaing ito. Hawak ko ang kapangyarihan at ang pera sa buong San Sebastian. Takot ang lahat ng tao sa akin. Walang sinuman ang may kayang humarap sa akin nang hindi nanginginig ang mga binti.

Pero ano ang silbi ng lahat ng ito?

Tumingin ako sa malayo, patungo sa pinakadulo ng aking estate—sa lugar kung saan matatagpuan ang nakatagong batis. Napahawak ako sa aking sentido nang magsimula na namang kumirot ang aking ulo. The familiar throbbing pain was back. My heart started beating rapidly again for no reason.

Ang matinding insomnia na ito ang nagpapahirap sa akin gabi-gabi. Wala nang doktor ang nakatulong sa akin. Walang gamot ang nakapagpatulog sa akin nang maayos.

I tilted my head toward the moon. I needed a cure. I needed to find a way to silence the noise inside my head before it drove me completely insane.

Because if this suffering continued, I feared there would come a time when I could no longer control what my hands might do to the people around me...