SURRENDER TO THE ALPHA MASTER: Midnight Lullaby

•PROLOGUE•

•MAYA’S POV

—

Malamig ang hangin na nagmumula sa kabundukan habang nakatayo ako sa gilid ng batis. Ang lugar na ito ang pinakadulo ng Hacienda Alcantara. Malayo sa maingay na kabayanan. Malayo sa mga mata ng mga taong walang ibang ginawa kundi ang mag-chismisan.

Tumingala ako sa langit. Maaliwalas ang gabi at napapalibutan ng mga bituin ang buwan. Tahimik ang buong paligid, maliban sa tunog ng umaagos na tubig at sa mahinang kaluskos ng mga dahon sa bawat pag-hipo ng hangin.

Inilagay ko ang aking kamay sa malalamig na tubig. Naramdaman ko ang biglang pag-gising ng aking mga balahibo. Dito sa lugar na ito, walang nakakakita sa akin. Dito, libre akong maging ako.

I am Maria Ysabelle Fuentes. Maya for short. Twenty-two years old. Sa mata ng buong baryo ng San Sebastian, isa lang akong simpleng babae. Isang mananahi na gumagawa ng mga simpleng damit at nag-aalaga ng mga herbal na halaman sa aming maliit na bakuran. Tahimik, mahinhin, at walang kalaban-laban sa buhay.

Iyon ang kilala nilang Maya. Pero walang nakakaalam ng totoong dahilan kung bakit ako narito...

Huminga ako nang malalim at pikit-matang inalala ang mga habilin sa akin ni Lola Isadora. Her eyes were filled with pain and revenge. The Castellejos took everything from us. They stole our land. They buried our family’s name in the dirt.

Napakuyom ang aking kamay sa ilalim ng tubig. Ramdam ko ang galit na pilit kong ikinukubli sa loob ng napakahabang panahon. Ang pamilya Castellejo ang nagmamay-ari ng napakalawak na lupain na ito. Sila ang may hawak ng ekonomiya sa buong San Sebastian. Sila ang mga panginoon sa lugar na ito.

At ang kasalukuyang naghahari sa kanilang kaharian? Si Sebastian Castellejo. Or Baste, as everyone calls him with fear. Baste is ruthless. He’s cold, arrogant, and dangerous. Walang sinuman sa baryo ang nangangahas na tumitig sa kanyang mga mata. Sa bawat pagdaan ng kanyang mamahaling sasakyan sa kalsada, automatic na tumatabi ang mga tao. He owns this place, and he makes sure everyone knows it.

Pero may isang bagay na hindi alam ng buong bayan. Sebastian has a secret weakness. He suffers from severe insomnia. Hindi siya nakakatulog. Lagi siyang balisa at puno ng galit. Sa loob ng ilang taon, naghanap ang kanyang pamilya ng iba't ibang gamot at mga sikat na doktor, pero walang nakapagpagaling sa kanya. Dahil ang tanging lunas sa kanyang sakit ay wala sa mga ospital o sa mga mamahaling gamot..Ang lunas ay nakatago sa aking boses. At sa amoy ng mga herbal na halaman na inihahanda ng aking lola.

Huminga ako nang malalim at sinimulang i-hum ang lumang kantang-bayan. Isa itong simpleng kanta kung pakikinggan. Masarap sa tainga at nakakapagpakalma ng isip. Pero hindi ito simpleng kanta lamang. It is a psychological trigger. It is a form of hypnotic conditioning na itinuro sa akin ni Lola Isadora noong bata pa ako.

I closed my eyes and leaned my head back. Inilabas ko ang aking boses. Sinimulan kong awitin ang lumang kantang-bayan na itinuro sa akin ni Lola Isadora, ang himig na magiging pampakalma at bitag sa isip ng taong naghahari sa bayang ito.

"Sa ilalim ng buwan... Sa agos ng batis na malamig... Ay may pusong naghihintay... Sa tawag ng iyong tinig..."

Ang aking boses ay malamyos, malambing, at may bahagyang panginginig. Umalingawngaw ang bawat linya sa buong sulok ng nakatagong batis. Ito ay hindi lamang basta kanta. Every note carried a subtle hypnotic rhythm na ginawa upang pumasok sa pinakamalalim na bahagi ng memorya at damdamin ng nakikinig.

"Sa bawat pagdampi ng hangin... Sana'y marinig ang aking dalangin.... Ang lunas sa iyong dusa... Sa aking tinig ay matatagpuan..."

Habang kumakanta, dahan-dahan kong isinalok ang aking kamay sa malamig na tubig at ibinuhos ito sa aking mga braso at leeg. Ang bawat paggalaw ko sa tubig ay lumilikha ng maliliit na alon na kumikislap sa ilalim ng liwanag ng buwan. I kept my eyes closed, completely immersing myself in the melody.

"Dito sa dilim... Sa tabi ng batis ng kasalanan... Isuko ang iyong galit... At sa akin ay magpahinga..."

Inulit ko ang ikalawang stanza ng kanta nang mas mahina at mas malambing. My voice sounded like a siren call echoing through the quiet forest. Bakas sa bawat linya ng kanta ang isang malalim na pangako ng ginhawa at kapayapaan, isang bagay na alam kong labis na kinauuhawan ng taong gabi-gabing pinahihirapan ng matinding insomnia.

Habang inaawit ko ang huling linya, naramdaman ko ang biglang pagbabago sa kapaligiran. The air around the stream suddenly felt heavy and charged with unspoken tension. Hindi ako huminto sa pag-awit, pero pinalitan ko ang malakas na boses sa isang mahinang pag-hum. I kept my face turned toward the sky, pretending to be lost in the serenity of the night. I let him absorb every note of the song that was meant to enslave his mind.

I could feel a pair of sharp, dark eyes watching me from the shadows of the tall acacia trees. Nakatayo siya doon sa kadiliman, tahimik, at hindi gumagalaw. He was here. Ang herbal tea na ininom niya kanina ang naging daan para alisin ang mga kalituhan sa kanyang isip. At ngayon, ang aking boses at ang aking presensya sa ilalim ng buwan ang tuluyang gumigising sa kanyang mga nakatagong emosyon.

A shiver ran down my spine, hindi dahil sa lamig ng tubig, kundi dahil sa matinding presensya ng taong nakatayo sa dilim. I didn't turn around. I didn't open my eyes immediately. I continued to hum the haunting lullaby slowly, letting the peaceful atmosphere envelope the area. I let him absorb every note of the song that was meant to enslave his mind.

I slowly turned around. Nakatayo siya sa ilalim ng lilim ng malaking puno ng acacia. Wearing a crisp black shirt with the top buttons undone, he looked like a shadow waiting to swallow everything in its path. Magulo ang kanyang buhok at halatang matagal nang hindi nakakakuha ng maayos na tulog. His dark eyes were fixed on me. They were sharp, intense, and predatory.

He stepped out into the moonlight. "Who gave you permission to be here?"

Malamig ang kanyang boses. Walang kahit anong emosyon. Pero sa ilalim ng malamig niyang tono, narinig ko ang mahinang paghinga na nagpapakita ng kanyang pagkabagabag.

Yumuko ako nang kaunti upang magpanggap na natatakot. Bahagya kong ginawang paos ang aking boses para magmukhang inosente at walang laban.

"Patawad po. Nagpapalamig lang sana ako sa batis. Hindi ko alam na bawal dito."

Stepping closer, he did not take his eyes off me. Every move he made was smooth and calculated. Naaamoy ko ang kanyang mamahaling perfume na may halong amoy ng mamahaling sigarilyo at alak

"You were singing."

Tumingala ako at pilit na itinago ang ngisi sa aking mga labi. "Kumakanta lang po ako para makapagpahinga ang isip ko."

Lumapit pa siya lalo hanggang sa ilang pulgada na lang ang distansya naming dalawa. Sobrang tangkad niya kumpara sa akin. Ramdam ko ang matinding init na nagmumula sa kanyang katawan. Looking into his eyes, I saw a flicker of something raw and desperate. The music worked. He heard it, and his body was already reacting to it.

"Where did you learn that song?"

"Turo po ng lola ko."

Silence fell between us. Mas lalong naging mabigat ang hangin. Nakatitig lang si Baste sa akin, para bang inaanalisa ang bawat paggalaw ng aking mukha. He was trying to figure out why a simple girl like me could make his racing heart slow down. Why my voice was the only thing that brought quiet to his chaotic mind.

He thinks he's in control. He thinks he's the predator and I am his prey. Akala niya ay isa lang akong mahirap na babae na maaari niyang gamitin ang utang ng aming pamilya para gipitin sa isang kasunduan. Akala niya ay pera ang magiging dahilan kung bakit ako papasok sa kanyang mansion gabi-gabi. Akala niya, ang kanyang pera at kapangyarihan ang magpapasuko sa akin...

Wala siyang ideya na ang kasunduan na inilatag niya sa akin ay ang mismong bitag na inihanda ko para sa kanya. In every interaction, I will make him forget his power. In every night I sing for him, I will embed myself into his mind. I will use my voice, my presence, and every emotion to pull him deeper into my trap.

Dahan-dahang itinaas ni Baste ang kanyang kamay. Ibinalot ng kanyang malalaking daliri ang aking baba at pilit na iniharap ang aking mukha sa kanya. His touch was intense. Magaspang ang kanyang kamay at ramdam ko iyon sa aking balat.

"Starting tonight, you’re coming to the mansion."

Tumingin ako sa kanyang mga mata at tumango nang mabagal. "O-Opo."

He smiled, a dark and dangerous smirk that would make any normal girl run away in fear. "Good girl."

Ibinalik ko ang kanyang titig nang walang katiting na pag-aalinlangan. Let him think he owns me. Let him believe that he is the master of this estate and that I'm just a helpless girl obeying his commands. Let him keep me close every night, thinking it is his right as the powerful landowner of San Sebastian.

Dahil sa huli, kapag nakuha ko na ang lahat ng kailangan ko, malalaman din niya ang katotohanan. Ang akala niyang simpleng babae na susunod sa kanyang mga utos ang siyang magiging dahilan ng kanyang pagbagsak.

I’m not his victim. I'm his Puppet Master. At ang larong ito ay nagsisimula pa lamang...