บทที่ 5 System Update: อัปเกรดสถานะ 2

          “ผมเคยเตือนคุณแล้วใช่ไหมครับ ว่าอย่าเข้ามาล้ำเส้นในพื้นที่ส่วนตัวของพนักงานบริษัทผม”

          น้ำเสียงของภคินไม่ได้ตะคอก แต่มันกดต่ำ เย็นเยียบ และทรงอำนาจจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

          กฤตจัดปกเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ มองหน้าภคินด้วยสายตาเหยียดหยาม

          “แกอีกแล้วเหรอวะไอ้ช่างคอมฯ! แกมีสิทธิ์อะไรมาสอดเรื่องของฉันกับลิตาฮะ นี่มันเวลาเลิกงานแล้ว กฎบ้าบอเรื่องระบบความปลอดภัยอะไรของแกมันใช้ไม่ได้ผลหรอกโว้ย!”

          “ผมไม่ได้มาพูดเรื่องระบบคอมพิวเตอร์”

          ภคินขยับตัวบังลลิตาไว้มิดชิดยิ่งขึ้น มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปโอบรอบเอวบางของหญิงสาวเอาไว้หลวม ๆ ทว่าหนักแน่น

          “ผมมาในฐานะ ‘คนคุ้มครองส่วนตัว’ ของผู้หญิงคนนี้”

          คำประกาศกร้าวแบบหน้าตายนั้น ทำเอาทั้งกฤตและลลิตาอ้าปากค้าง

          “คนคุ้มครองส่วนตัว? หึ! แกคิดว่าแกเป็นใครฮะไอ้กระจอก แกคิดว่าลิตาจะลดตัวลงไปคว้าช่างซ่อมคอมฯ กินเงินเดือนชนเดือนแบบแกมาเป็นแฟนงั้นเหรอ” กฤตหัวเราะเยาะ “ลิตาเขาชอบของแบรนด์เนม ชอบชีวิตหรูหรา ผู้ชายที่คู่ควรกับเขาคือระดับผู้บริหารอย่างฉัน ไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้ที่วัน ๆ เอาแต่นั่งพิมพ์โค้ดอย่างแก”

          ลลิตาโกรธจนตัวสั่น เธอกำลังจะพุ่งออกไปด่ากฤต แต่ฝ่ามือใหญ่ที่โอบเอวเธออยู่กลับบีบกระชับแน่นขึ้นเป็นเชิงห้าม

          ภคินไม่ได้สะทกสะท้านกับคำดูถูกเหยียดหยามนั้นเลยแม้แต่น้อย เขากระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความเหนือกว่าในทุกมิติ

          “ผู้หญิงที่ฉลาด เขาย่อมรู้ดีครับ ว่าควรเลือกอัปเกรดระบบชีวิตตัวเองกับโปรแกรมเมอร์ที่ดูแลรักษาทะนุถนอมเธออย่างดี หรือควรเลือกลดตัวลงไปคลุกคลีกับไวรัสสวะที่มีดีแค่เปลือกนอก แต่เนื้อในมีแต่ความเน่าเฟะ”

          “ไอ้เวรนี่ มึงว่าใครเป็นสวะ!” กฤตฟิวส์ขาด พุ่งตัวง้างหมัดหมายจะชกหน้าภคิน

          แต่ด้วยสัญชาตญาณความไวและการฝึกฝนศิลปะป้องกันตัวที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กในฐานะทายาทตระกูลใหญ่ ภคินเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบหมัดนั้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มือขวาคว้าข้อมือของกฤต บิดไพล่หลัง แล้วกดร่างของอดีตคนรักกระแทกอัดเข้ากับฝากระโปรงรถอย่างแรง

          ตึง!!

          “อั้ก! ปล่อยกูนะเว้ย!” กฤตร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

          “จำเอาไว้...” ภคินกดเสียงกระซิบเหี้ยมเกรียมข้างหูของกฤต “อย่าเอามือสกปรก ๆ ของมึงมาแตะต้องผู้หญิงของกูอีก ถ้ามึงยังอยากมีชีวิตยืนยาวเพื่อใช้เงินบริหารโปรเจกต์บ้าบอของมึงต่อไปล่ะก็... ไสหัวไปซะ!”

          ชายหนุ่มผลักร่างของกฤตออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซล้มลงไปกองกับพื้น กฤตมองภคินด้วยสายตาหวาดหวั่นผสมอาฆาต เขาไม่คิดว่าช่างคอมฯ ธรรมดาๆ จะมีแรงมหาศาลและรังสีความน่ากลัวแผ่ออกมาได้ขนาดนี้ ชายหนุ่มรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น ปัดฝุ่นตามเสื้อสูท แล้วเดินกะเผลกหนีกลับไปที่รถของตัวเองอย่างหัวเสีย

          เมื่อตัวอันตรายจากไปแล้ว ลานจอดรถก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ลลิตายืนตัวสั่นเทาอยู่กับที่ เธอไม่ได้สั่นเพราะความกลัวกฤต แต่สั่นเพราะอารมณ์ที่พุ่งพล่านและการปกป้องอันแสนดุดันของผู้ชายตรงหน้า

          ภคินหันกลับมาหาเธอ ดวงตาคมดุที่เคยวาวโรจน์เริ่มอ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะคว้าข้อมือบางของเธอให้ออกเดินตามเขาไป

          “เดี๋ยวคุณภาม จะพาลิตาไปไหน รถลิตาอยู่นี่นะคะ”

          “ไปที่รถผม” เขาออกคำสั่งสั้น ๆ เด็ดขาด “จากนี้ไป ผมจะเป็นคนขับรถไปส่งคุณเอง คุณอยู่ในสภาวะที่ระบบอารมณ์ไม่เสถียร ขับรถไปก็มีแต่จะเกิดอุบัติเหตุ”

          ลลิตาถูกลากกึ่งจูงมาจนถึงโซนจอดรถผู้บริหารระดับสูง หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นรถที่ภคินกดรีโมตปลดล็อก มันไม่ใช่รถญี่ปุ่นอีโคคาร์ราคาประหยัดแบบที่พนักงานทั่วไปขับ แต่มันคือรถเอสยูวีสีดำสนิทแบรนด์หรูจากยุโรป รุ่นท็อปสุดที่ราคาเหยียบแปดหลัก ซึ่งรูปทรงภายนอกอาจจะดูเรียบง่ายไม่เตะตาคนทั่วไป แต่มองปราดเดียวก็รู้ว่าวัสดุและการประกอบระดับพรีเมียมขั้นสุด

         หัวหน้าไอทีบ้าอะไร ขับรถหรูระดับนี้!

          ยังไม่ทันที่ลลิตาจะได้ตั้งคำถาม ภคินก็เปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร แล้วดันร่างบางให้เข้าไปนั่งข้างในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะอ้อมมาขึ้นประจำที่ฝั่งคนขับ

          บรรยากาศภายในห้องโดยสารที่ตกแต่งด้วยเบาะหนังแท้สีเบจสไตล์สปอร์ตนั้นแคบและเป็นส่วนตัว กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศภายในรถผสมผสานกับกลิ่นโคโลญจน์ประจำตัวของภคินอย่างลงตัว มันหอมลึกซึ้งและให้ความรู้สึกอบอุ่นจนลลิตาเผลอสูดดมเข้าปอดลึก ๆ

          “คาดเข็มขัดด้วยครับ” ภคินเอ่ยเตือนเสียงเรียบ ขณะสตาร์ตเครื่องยนต์

          ลลิตายังคงช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่บวกกับความแปลกใจเรื่องรถ มือเรียวของเธอสั่นเล็กน้อยขณะพยายามดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาเสียบเข้าที่ล็อก แต่มันกลับดึงไม่ค่อยออกเพราะอารมณ์ที่ยังคงรวนอยู่

          “บ้าจริง ทำไมมันติดขัดไปหมดเนี่ย” เธอพึมพำด้วยความหงุดหงิด

          “อยู่นิ่ง ๆ”

          เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นใกล้ชิด ภคินปลดเข็มขัดของตัวเองออก ก่อนจะโน้มตัวข้ามคอนโซลกลางเข้ามาหาเธอ ร่างกายกำยำทาบทับลงมาในระยะประชิดจนแผงอกกว้างเบียดชิดกับเนินอกอวบอิ่มของลลิตาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

          หญิงสาวกลั้นหายใจเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาของเขามองต่ำลงไปที่ตัวล็อกเข็มขัด ทว่าลมหายใจร้อนผ่าวของเขากลับรินรดอยู่บนซอกคอขาวเนียนของเธอ ทำเอาขนอ่อนในกายลุกซันไปทุกสัดส่วน

         กริ๊ก...

          เสียงหัวเข็มขัดนิรภัยถูกเสียบเข้าที่ล็อกอย่างเรียบร้อย แต่ภคินกลับไม่ได้ผละตัวออกไปในทันที เขายังคงค้ำแขนไว้กับพนักพิงเบาะของเธอ โน้มใบหน้าอยู่ใกล้ชิด ดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยวช้อนขึ้นสบตากับเธอในระยะประชิด

          ในพื้นที่แคบ ๆ ของห้องโดยสารนี้ ความตึงเครียดทางอารมณ์พุ่งทะยานจนถึงจุดวิกฤต ลลิตาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามา ทรวงอกอวบอิ่มของเธอสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้น บดเบียดกับอกแกร่งของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

          “คราวหลัง...” น้ำเสียงของภคินแหบพร่าและเซ็กซี่จนคนฟังใจสั่น “ถ้าไอ้เวรนั่นมันพยายามจะแตะต้องตัวคุณอีก อนุญาตให้คุณอ้างชื่อผมได้เลย”

          “อ้าง... อ้างว่าอะไรคะ” ลลิตาถามเสียงสั่นหวิว สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อถูกสายตาอันตรายคู่นั้นสะกดเอาไว้

          ภคินเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากหยักลึกของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ไม่ได้จาบจ้วง แต่กลับเรียกร้องและครอบครองอย่างลึกซึ้ง

          “อ้างไปเลยว่าระบบหัวใจและร่างกายของคุณ ถูกหัวหน้าแผนกไอทีคนนี้ ตั้งพาสเวิร์ดล็อกเอาไว้เป็น ‘ของส่วนตัว’ เรียบร้อยแล้ว”