System Error ระบบรวนรัก... ฉบับคนหวงก้าง のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 5

“คุณภามคะ...” น้ำเสียงหวานใสถูกดัดให้ฟังดูนุ่มนวลและออดอ้อนกว่าปกติหลายเท่า ลิตาวางแล็ปท็อปเจ้าปัญหาลงบนขอบโต๊ะทำงานของเขาอย่างเบามือ พร้อมกับจงใจท้าวแขนเรียวลงบนพาร์ทิชันกั้นโต๊ะ เอนกายไปข้างหน้าเล็กน้อย ท่าทางนั้นทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอและเขาลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองฟุต และเป็นมุมที่จงใจเปิดเผยคอระหงรวมถึงเนินเนื้อขาวนวลเนียนใต้คอเสื้อเชิ้ตอย่างมีจริตจะก้าน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมแนวฟลอรัลฟรุตตี้ที่ผสมผสานความหวานของมวลดอกไม้และความเย้ายวนของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่โชยฟุ้งกระจายไปในอากาศ ปะทะเข้ากับระบบรับกลิ่นของคนหน้านิ่งอย่างจัง นิ้วยาวที่กำลังรัวเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดชะงักไปเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาที ทว่าภามกลับไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองร่างอวบอิ่มที่พยายามทอดสะพานอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องอยู่บนบรรทัดโค้ดภาษาอังกฤษยาวเหยียดบนหน้าจอหลัก “มีอะไรครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ และไร้ซึ้งคลื่นอารมณ์ใดๆ เอ่ยถามออกไป โดยที่มือหนายังคงขยับพิมพ์งานต่อหลังจากหยุดชะงักไปครู่เดียว “คือว่า... โน้ตบุ๊กของลิตามั

บรรยากาศของแผนกประชาสัมพันธ์บนชั้นยี่สิบแปดมักจะเต็มไปด้วยสีสันและชีวิตชีวาเสมอ เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานที่ถูกเปิดคลอเบา ๆ จากลำโพงบลูทูธเข้ากันได้ดีกับเสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยของเหล่าพนักงานหนุ่มสาวที่แต่งตัวจัดจ้านราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ทว่าในเวลานี้ บริเวณโต๊ะทำงานที่อยู่มุมหน้าสุดของแผนกกลับแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนไม่มีใครกล้าเดินเฉียดใกล้ ลลิตาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตัวเองอย่างแรงจนล้อเก้าอี้ไถลไปด้านหลังเล็กน้อย แขนเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอก ใบหน้าสวยเฉี่ยวง้ำงอ บ่งบอกระดับความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดทะลุเพดาน หลังจากที่เพิ่งเดินกระแทกส้นสูงกลับมาจากแผนกไอทีด้วยความหัวเสียขั้นสุด “หน้ามุ่ยเป็นม้าหมากรุกเลยนะยะชะนี” เสียงแหลมปรี๊ดของเจ๊มดแดง ครีเอทีฟหนุ่มหัวใจสาวที่นั่งโต๊ะติดกันเอ่ยทัก พร้อมกับชะโงกหน้าข้ามพาร์ทิชันมามอง “เป็นอะไรยะ เมื่อกี้เห็นอุ้มคอมฯ วิ่งหน้าตั้งลงไปชั้นสิบห้า แล้วทำไมหอบกลับมาแบบหน้าจอพับปิดสนิทเหมือนเดิมล่ะ โดนช่างตอกหน้าหงายมาหรือไง” “อย่าพูดถึงไอ้แผนกเฮงซวยนั่นให้ฉันได้ยินนะเจ๊!” ลลิตาแหวเสียงขุ่น “โดยเฉพาะอีต