บทที่ 5 System Update: อัปเกรดสถานะ 1

          เวลาบ่ายโมงตรง ลลิตาก้าวออกจากห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกในช่องท้อง มันไม่ใช่แค่อาการอิ่มจากเบนโตะแซลมอนย่างซีอิ๊วแสนอร่อยที่ผู้ชายหน้าตายคนนั้นหามาประเคนให้ แต่มันคือความรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ ที่ตีรวนอยู่ในอกทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มลงมาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน

         ‘ถ้าผมจับได้ว่าคุณแอบเปิดประตูออกไปหาไอ้เวรนั่นล่ะก็... ผมจะล็อกพาสเวิร์ดชีวิตคุณจริง ๆ แน่ ลลิตา’

          ประโยคข่มขู่ที่แฝงไปด้วยความหวงก้างขั้นสุดยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท หญิงสาวยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ เธอเดินผ่านโต๊ะทำงานของภคินที่ตั้งอยู่ด้านนอก ชายหนุ่มกำลังนั่งหน้านิ่งรัวคีย์บอร์ดพิมพ์โค้ดอะไรบางอย่างอยู่หน้าจอ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยซ้ำ ราวกับเหตุการณ์เร่าร้อนในห้องเซิร์ฟเวอร์เมื่อชั่วโมงก่อนเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่เธอจินตนาการไปเอง

          ลลิตาเชิดหน้าขึ้น ทำทีเป็นเดินสะบัดบ๊อบผ่านโต๊ะของเขาไปที่ลิฟต์ ทว่าในจังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นสีเงินก็ตวัดขึ้นมามองสบตากับเธอผ่านช่องว่างของประตูลิฟต์ เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจและการครอบครองอย่างปิดไม่มิด ทำเอาพีอาร์สาวถึงกับร้อนวูบไปทั้งหน้า

          ทันทีที่กลับขึ้นมาถึงชั้นยี่สิบแปด บรรยากาศแห่งความกดดันก็พุ่งเข้าปะทะเธอทันที

          “ยัยลิตา! หายหัวไปไหนมาตั้งสามสี่ชั่วโมงฮะ!”

          พี่หวาน ผู้จัดการแผนกพีอาร์พุ่งถลาเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

          “รู้ไหมว่าคุณกฤตเขาโกรธมากที่โดนเทแกมื้อเที่ยง บอสโทรมาด่าพี่จนหูชาไปหมดแล้วเนี่ย”

          “ลิตาติดอยู่ในห้องเซิร์ฟเวอร์ค่ะพี่หวาน ฝ่ายไอทีเขาบอกว่าเครื่องลิตาติดมัลแวร์อันตราย ต้องกักตัวดูระบบความปลอดภัยด่วน ลิตาไม่ได้ตั้งใจเทลูกค้านะคะ” ลลิตาอ้างเหตุผล (ที่เพิ่งรู้ตัวว่าโดนหลอก) ออกไปอย่างลื่นไหล

          “โอ๊ย! ไอทีบ้าบออะไรมาทำระบบรวนเอาวันนี้!”

          พี่หวานบ่นอุบ ก่อนจะยัดกระดาษโน้ตแผ่นเล็กใส่มือลลิตา

          “เอาล่ะ ในเมื่อมื้อเที่ยงพังไปแล้ว คุณกฤตเขายื่นคำขาดมาว่า มื้อค่ำวันนี้ลิตาต้องไปทานข้าวกับเขาเพื่อชดเชย และห้ามมีข้ออ้างเรื่องระบบความปลอดภัยอะไรอีกเด็ดขาด เขาจองห้องวีไอพีที่ร้านอาหารฝรั่งเศสบนรูฟท็อปโรงแรมหรูไว้แล้ว ลิตาต้องไป! นี่คือคำสั่งบอส!”

          ลลิตาก้มลงมองชื่อโรงแรมและเวลา ‘19:00 น.’ บนกระดาษโน้ตด้วยความรู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่หล่นทับ มือเรียวกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่

          กฤตไม่ยอมรามือจริง ๆ ผู้ชายคนนี้คุ้นเคยกับการใช้เงินและอำนาจเพื่อบีบบังคับให้ได้ทุกสิ่งที่ต้องการ และตอนนี้เขากำลังใช้โปรเจกต์พันล้านมาเป็นโซ่ล่ามคอเธอเอาไว้

          “เข้าใจแล้วค่ะพี่หวาน ลิตาจะไป”

          หญิงสาวตอบรับเสียงแผ่ว พยายามปั้นหน้ายิ้มสู้เสือ แม้ในใจจะหนักอึ้งก็ตาม

*****************************

          ลังจากเคลียร์งานเอกสารเสร็จ ลลิตากดลิฟต์ลงมาที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินเพื่อเตรียมตัวขับรถไปตามนัดหมาย บรรยากาศในลานจอดรถเวลาหลังเลิกงานเงียบสงัดและเย็นเยียบ แสงไฟสลัว ๆ ทำให้รู้สึกวังเวงอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวล้วงกุญแจรถออกจากกระเป๋าสะพายแบรนด์เนม เตรียมจะกดปลดล็อกรถสปอร์ตสัญชาติญี่ปุ่นรุ่นท็อปคันเก่งของตัวเอง

          ทว่าร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงที่ยืนพิงฝากระโปรงรถของเธออยู่ กลับทำให้ฝีเท้าของเธอชะงักกึก

          “กฤต...” ลลิตาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “คุณมาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่ไปรอที่ร้านอาหาร”

          “ผมก็มารับคู่เดตของผมไงครับลิตา”

          กฤตขยับรอยยิ้มมุมปาก เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีคุกคาม

          “ปล่อยให้ผู้หญิงขับรถไปเองมันดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเท่าไหร่ ไปรถผมดีกว่า ผมจอดรออยู่ตรงโซนวีไอพีนู่น”

          “ไม่เป็นไรค่ะ ลิตาเอารถไปเองสะดวกกว่า เผื่อกินเสร็จจะได้ตรงกลับคอนโดเลย” ลลิตาตอบปฏิเสธเสียงแข็ง พยายามก้าวเบี่ยงหลบเพื่อจะไปที่ประตูรถฝั่งคนขับ

          แต่กฤตกลับก้าวเข้ามาขวาง เอาตัวบังประตูรถของเธอไว้มิดชิด

          “อย่าดื้อสิครับลิตา เมื่อก่อนคุณยังชอบอ้อนขอให้ผมขับรถพาไปนู่นไปนี่อยู่เลย วันนี้ผมอุตส่าห์ขับคันโปรดของคุณมารับเชียวนะ”

          อดีตคนรักขยับตัวเข้ามาประชิดจนลลิตาต้องถอยหลังหนี แต่ด้านหลังของเธอก็คือเสาปูนขนาดใหญ่ หญิงสาวถูกต้อนให้จนมุม กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของกฤตลอยมาเตะจมูก มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหลงใหลเหมือนในอดีต แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

          “ถอยไปค่ะคุณกฤต ลิตาบอกแล้วไงว่าจะขับรถไปเอง” ลลิตากดเสียงต่ำ พยายามรักษาระยะห่าง

          “เราต้องคุยกันเรื่องงาน และเรื่องของเรานะลิตา”

          กฤตไม่ฟังเสียงคัดค้าน เขาเอื้อมมือมากระชากต้นแขนเรียวของลลิตาอย่างแรงจนร่างบางถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกของเขา

          “เลิกเล่นตัวสักทีเถอะน่า ผมรู้ว่าลึก ๆ แล้วคุณก็ยังรอผมอยู่ การที่คุณทำตัวเป็นสาวฮอตบริหารเสน่ห์ไปทั่ว ก็แค่เรียกร้องความสนใจจากผมไม่ใช่หรือไง”

          “ปล่อยฉันนะกฤต! คุณมันหลงตัวเองเกินไปแล้ว ฉันไม่ได้รอคุณ และฉันก็ขยะแขยงสัมผัสของคุณด้วย!” ลลิตาตวาดลั่น พยายามสะบัดแขนออกสุดแรง แต่แรงผู้หญิงหรือจะสู้แรงผู้ชายตัวโต ๆ ได้ กฤตบีบต้นแขนเธอแน่นขึ้นจนเจ็บร้าวไปหมด

          “ปากดีนักนะลิตา งั้นผมจะรื้อฟื้นความจำให้คุณเอง ว่าเมื่อก่อนคุณเคยครางเรียกชื่อผมเสียงหวานแค่ไหน”

          กฤตคำรามอย่างเหลืออด เขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของลลิตาด้วยความหื่นกระหาย

          ลลิตาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอหลับตาปี๋ หันหน้าหนีสุดชีวิต

         หมับ!!

          ฝ่ามือใหญ่ที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก เอื้อมมาจากด้านหลัง กระชากคอเสื้อสูทราคาแพงของกฤตอย่างรุนแรงจนร่างของอดีตคนรักปลิวหวือออกห่างจากตัวลลิตาไปกระแทกกับกระโปรงรถดังปึก

          “โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย!” กฤตสบถลั่น พยายามทรงตัวยืนขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด

          ลลิตาลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างบางของเธอจะถูกวงแขนแข็งแกร่งของใครบางคนดึงรั้งให้เข้าไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคย แผ่นหลังที่มักจะสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีเรียบ ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยและมั่นคงที่สุดในโลก

          ภคินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รังสีความดิบเถื่อนและอำมหิตแผ่กระจายออกมารอบตัวจนบรรยากาศในลานจอดรถดูน่าขนลุกขึ้นมาถนัดตา