MasukLumipas ang ilang linggo, at unti-unting bumalik sa normal ang buhay nina Bryan at Jillian. Hindi man agad nawala ang mga alaala ng nangyari, mas naging maayos na ang bawat araw ni Jillian. May mga gabing nagigising pa rin siya dahil sa masasamang panaginip, pero hindi na niya kailangang harapin ang mga iyon nang mag-isa dahil palaging nandoon si Bryan, tahimik na umaalalay at hinahayaan siyang maghilom sa sarili niyang paraan.Mas naging tahimik ang buhay nila pagkatapos ng nangyari kay Marco, at sa katahimikang iyon ay napag-usapan nilang mag-asawa ang isang desisyong matagal na nilang iniisip. Isang gabi, habang mahimbing na natutulog si Ellie sa crib nito, magkatabi silang nakaupo ni Bryan sa sofa. Tahimik ang buong bahay, at tanging mahinang tunog ng air conditioner at maliliit na ingay mula sa kanilang anak ang maririnig.“Sigurado ka na ba?” maingat na tanong ni Bryan habang nakatingin kay Jillian.Sandaling tumingin si Jillian sa anak bago siya bumalik sa asawa. “Sigurado ako.
Matapos suriin ng doktor ang mga sugat ni Jillian, sinabi nitong wala siyang malubhang injury. Nilinis ang sugat sa gilid ng ulo niya at binigyan siya ng gamot para sa pananakit ng katawan. Kailangan lang niyang magpahinga at bantayan ang sarili sa mga susunod na araw dahil sa matinding stress at pagod na pinagdaanan niya.Akala ni Bryan ay iyon na ang huling kailangan nilang gawin bago umuwi, ngunit habang inaayos niya ang mga papeles para sa discharge, biglang nagsalita si Jillian.“Gusto kong makita si Marco bago tayo umuwi.”Napatingin si Bryan sa kanya. Hindi niya inaasahan iyon, lalo na at kakalabas lamang nito sa isang sitwasyong muntik nang magdulot ng mas malala.“Sigurado ka ba?” maingat niyang tanong.Tumango si Jillian. “Kailangan ko lang siyang makita. Pagkatapos noon, gusto ko nang umuwi.”Ilang segundo siyang pinagmasdan ni Bryan bago siya tuluyang pumayag. Ayaw man niyang ilapit muli ang asawa sa taong nanakit dito, alam niyang may dahilan si Jillian kung bakit gusto n
Hindi agad nakita ni Jillian kung sino ang nasa harapan niya.Sobrang liwanag ng headlights kaya halos hindi niya maibuka nang maayos ang kanyang mga mata. Ang tanging nararamdaman niya ay ang malamig na hangin sa paligid at ang bigat ng katawan niyang halos hindi na niya kayang suportahan.Hanggang sa may isang pares ng bisig na mabilis na yumakap sa kanya.Isang jacket ang maingat na ipinalupot sa kanyang katawan upang matakpan ang punit niyang pang-itaas.“Jillian…”Nang marinig niya ang boses, parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.Pamilyar iyon.Pamilyar na pamilyar.Dahan-dahan niyang itinaas ang mukha.Unti-unting nawala ang silaw sa kanyang paningin hanggang sa tuluyan niyang makita ang lalaking nasa harapan niya.Si Bryan.Nanlaki ang mga mata niya.“Bryan…”Halos pabulong lamang ang pangalan nito, ngunit sapat na iyon para tuluyang bumigay ang kanyang emosyon.Mahigpit niyang niyakap ang asawa.“I'm here,” bulong ni Bryan habang hawak siya nang mahigpit. “You'r
Tahimik ang buong silid nang muling bumukas ang pinto.Napalingon si Jillian at agad na nanigas ang katawan nang makita kung sino ang nasa likod nito.Si Marco.Ilang segundo siyang hindi nakagalaw. Kanina lamang ay iniwan siya nito sa loob ng kwarto at isinara ang pinto mula sa labas. Akala niya ay hindi na ito babalik. Akala niya ay kahit papaano ay makakakuha siya ng ilang oras para makapag-isip at makahanap ng paraan upang makatakas.Pero naroon na naman ito.Dahan-dahang isinara ni Marco ang pinto at maingat na ini-lock iyon.Napaatras si Jillian.“Bakit ka bumalik?” tanong niya, pilit na pinatatatag ang boses kahit ramdam niyang nanginginig ang mga daliri niya.Hindi agad sumagot si Marco. Tahimik lamang itong nakatingin sa kanya bago nagsimulang maglakad palapit.“Hindi ako mapakali,” sagot nito. “Gusto kitang makita.”“Marco, huwag kang lalapit.”Hindi nito pinansin ang babala niya.Sa bawat hakbang nito ay lalo namang bumibilis ang tibok ng puso ni Jillian. Napaatras siya han
Mabigat ang pakiramdam ni Jillian nang dahan-dahan siyang magising. Ilang segundo siyang nanatiling nakahiga, pilit na inaalam kung nasaan siya at kung bakit hindi pamilyar sa kanya ang kisame na nasa ibabaw niya. Nang subukan niyang bumangon, agad siyang napahawak sa gilid ng kama dahil biglang umikot ang paligid. Kumirot ang ulo niya at saglit siyang napapikit bago niya marahang hinawakan ang gilid nito. Nang tingnan niya ang kanyang mga daliri, may bahid ng dugo roon.Doon unti-unting bumalik sa kanyang isip ang mga nangyari.Nasa park siya kasama si Ellie. Masayang nakaupo ang anak niya sa maliit na enclosed swing habang marahan niya itong itinutulak, at ang tawa nito ay parang musika sa kanyang pandinig. Masaya siya noon, iniisip pa kung saan sila pupunta bago dumating si Bryan para sunduin sila. Ngunit may biglang nangyari sa likuran niya. May tumama sa kanyang ulo, may humila sa kanya, at kahit sinubukan niyang lumaban, unti-unting nawala ang kanyang lakas hanggang sa tuluyang
Makalipas ang ilang araw, muling nagtungo si Jillian sa park kasama si Ellie.May usapan sila ni Bryan na doon na sila magkikita bago sila mag-dinner, kaya naisip ni Jillian na mauna na silang pumunta para makapaglaro muna si Ellie.Pagdating nila sa playground, maingat na kinuha ni Jillian ang anak mula sa stroller. Bitbit niya si Ellie habang papalapit sa isang maliit na enclosed swing na para sa mga batang kasing-liit nito.“Come on, baby. Dito muna tayo,” malambing niyang sabi.Maingat niyang inilagay si Ellie sa loob ng swing at inayos ang pagkakaupo nito bago dahan-dahang itulak.Bahagyang umindayog ang swing.At agad namang umalingawngaw ang masayang hagikhik ni Ellie.Napangiti si Jillian.Sa bawat tawa ng anak, parang napupuno ang puso niya ng kakaibang saya. Ilang sandali siyang nakatayo roon, tahimik na pinagmamasdan ang maliit na mukha ni Ellie habang masayang sumasabay sa pag-ugoy ng swing.“Are you happy, baby?” tanong niya, kahit halatang alam na niya ang sagot.Tumawa







