บททั้งหมดของ THE ALOOF BILLIONAIRE'S SWEET OBSESSION: บทที่ 1 - บทที่ 10

Isang malakas na bugso ng hangin ang humampas, at mabilis na tumaas ang tubig sa mga kalsada. Dali-daling bumaba sa kanyang kotse si Jillian Santos at matapos niya itong isara ay binuksan niya ang hawak niyang payong bago pumasok sa lobby ng Sunset View Hotel. Kahit napakamaulan ng gabing iyon, magaan ang pakiramdam niya. Halos hindi niya mapigilan ang pagngiti habang naglalakad papasok ng hotel. Kahapon lang, nagpadala ng mensahe sa Messenger ang boyfriend niyang si Marco. Pinapunta siya nito sa Sunset View Hotel nang alas-siyete ng gabi at sinabing may sorpresa ito para sa kanya. May naka attach pang larawan ng isang magarang stage na puno ng mga dekorasyon. Doon niya naalala na ngayon nga pala ang second anniversary nila. Habang papasok siya sa lobby ng hotel ay naiimagine niya na ang mga posibleng sorpresang inihanda sa kanya ng nobyo. Intimate dinner para sa kanilang dalawa, isang gabing puno ng lambingan at masasayang alaala. Noong nakaraang dalawang buwan, ilang bes

Lalong lumakas ang pag-ulan nang gabing iyon.Halos baha na ang ilang daanan sa Baguio. Malakas ang ulan, malamig ang hangin, at halos wala nang makitang tao sa paligid.Pagbalik ni Jillian sa kotse, basang-basa na siya.Mabilis niyang isinara ang pinto at huminga nang malalim. Nanginginig ang mga kamay niya sa lamig, kaya ipinagkiskis niya ang mga palad niya bago marahang hiningahan ang mga iyon para kahit kaunti ay uminit.Hindi niya alam kung alin ang mas nakakainis—ang ulan o ang mga nangyari sa kanya nitong nakaraang araw.Una, ang engagement ni Marco.At ngayon, parang sunod-sunod pa ang mga bagong problema.Kinuha niya ang cellphone niya at tinawagan ang numerong ilang beses na niyang tinatawagan kanina.Ilang segundo itong nag-ring.Pagkatapos, awtomatikong naputol.Napabuntong-hininga siya.“Emma, anong nangyari?”Halos agad niyang narinig ang excited na boses ng kaibigan.“Ate Jillian!”Napangiwi si Jillian nang bahagya. Kahit pagod siya, hindi niya napigilang mapangiti nang

Hindi na estranghero si Greg kay Direk Johnny, ang direktor ng RBC TV Station.Sa paraan ng pagsasalita ni Greg, halatang matagal na silang magkakilala.Bukod pa roon, mismong kapitan ng highway traffic police ang personal na lumapit para asikasuhin ang sasakyan nila, at kitang-kita ang respeto nito sa lalaking nasa likod ng kotse. Ibig sabihin, siguradong hindi ordinaryong tao ang kasama nila.Maayos at mabilis kumilos si Greg. Agad niyang inilagay sa speaker ang cellphone at tinawagan si Direk Johnny."Direk, naaksidente sa highway ang isa sa mga news reporter n'yo. Sprain lang naman ang paa niya pero dadalhin muna namin siya sa ospital bago makarating sa RBC TV Station."Narinig nilang tumawa nang bahagya si Direk Johnny."Walang problema. Sabihin mo sa kanila huwag magmadali. Safety muna bago trabaho."Pagkatapos ay idinagdag pa nito,"Pakisabi rin kay Boss, salamat."Pagkababa ng tawag, halos itulak na ni Emma si Jillian papasok sa sasakyan."Ate Jillian, sige na. Ako na bahala r

Nagkaroon ng maikling katahimikan sa kabilang linya.Dalawa o tatlong segundo lang iyon.Pero sa pagitan nila, parang biglang bumigat ang hangin.Unti-unting nanlamig ang kanyang ekspresyon.Akala niya, baka sa pagkakataong ito ay maiintindihan na siya ni Marco.Ngunit bago pa siya makapagsalita, narinig niya ang kumpiyansang boses nito.“Hindi mangyayari ’yon.”Bahagyang natahimik si Jillian.“Ako lang ang nag-iisang anak nila. Siguradong uunahin nila ang nararamdaman ko kaysa sa kahit ano.”Huminga nang malalim si Marco.“Basta maging matatag lang tayo, eventually, papayag din sila. Kailangan ko lang silang bigyan ng panahon.”Napapikit si Jillian.Napakadali para kay Marco.Parang sapat nang ipaglaban niya ang gusto niya at sa huli, susuko rin ang buong pamilya nito.Pero ayaw na niyang sayangin pa ang lakas niya sa problema ng pamilya nito.“Pagod na ako, Marco.”Mahina ang boses niya, pero malinaw.“Tumigil ka na.”“Jillian…”Gusto pa ring makiusap ni Marco.Pero tuluyan nang nau

Sa dalawang kaswal na salita lamang, tuluyang nabasag ang mapagmataas na ekspresyon ni Marissa.Napasinghal siya at malamig na tumawa.“Matalas pa rin talaga ang dila mo.”Sa isang tabi, tahimik na pinapanood ni Mindy ang dalawa.Ngayon lang niya naintindihan kung bakit parang may kakaibang tension sa pagitan nina Jillian at Marissa.Napahawak siya sa bibig para pigilan ang sarili sa pagtawa.Kaya pala karibal sa pag-ibig.“Okay, since magkakilala naman pala kayo,” mabilis na singit ni Mindy, “hindi ko na kayo kailangang ipakilala nang maayos. Bakit hindi muna kayo kumain? Tanghali na.”Sinubukan niyang gawing magaan ang atmosphere.Pero mukhang ayaw pang sumuko ni Marissa.Ipinagkrus nito ang mga braso at muling sinipat si Jillian mula ulo hanggang paa.May bahid ng pang-iinsulto sa mga mata nito.“Pero kahit gaano ka pa kagaling...” mabagal niyang sabi, “sa huli, mananatili ka pa rin sa maliit na KMN Evening News, hindi ba?”Bahagya siyang ngumiti.“Sayang naman.”“Ang dami mong sch