Chapter 2

Sinundan ng tingin ni Denis ang tinatanaw ng nobya. "Ahm, kararating lang ni Sophie at gustong dalawin si Lola."

Pinigilan ni Faredah ang pagtikwas ng kilay. Pinaalala sa sarili na isa siyang anghel sa harap ng binata at pamilya nito. Naiinis siya kau Sophie at obvious na may gusto sa nobyo niya. Ngunit laging sinasabi ng binata na ka-officemate lang nito sa Sophie. Na magkaibigan lang ang mga ito, katulad noong nag-aaral pa sila. Pero ngayon ay naging mayabang na si Sophie dahil sa katayuan nito sa kompanya kung saan nagtatrabaho ang nobyo niya.

"Babe, alalayan mo si Lola at tulungan ko si Papa." Malambing na utos ni Denisa sa nobya upang hindi na mag isip pa nang hindi maganda.

Saka lang parang natauan su Faredah. Mabilis niyang nilapitan ang matanda at inalalayan itong maglakad.

"Thank you, hija!" Magiliw na ngumiti si Tacy sa dalaga habang mabagal na naglalakad.

Hinayaan na ni Faredah na maunang pumasok sa loob ng bahay sina Denis at ang ama nito. Sa dami nang napamili niya ay kailangan pang balikan sa gate ang ibang naiwan doon.

Pagkapasok sa loob ng bahay ay mukha agad ni Sophie ang bumungad sa kaniya saka ng ina ni Denis. Noon ay nakangiting sinasalubong siya ng ginang. Pero ngayon ay mukhang nakainum ng suka ang mukha kapag nakikita siya. Nagsimula lamang ang ganitong trato sa kaniya ng ginang mula nang makilala si Sophie.

Tumikhim si Sophie nang mapansing natuwa ang ginang pagkakita sa ilang supot na groceries saka dalawang sako na bigas.

Mabilis na sumimangot si Dulcy upang ipakitang hindi natuwa sa pinamili ni Faredah. Ayaw niyang magtampo si Sophie at baka bawiin ang gold na hikaw na regalo sa kaniya.

"Hija, maraming salamat muli sa pinamili mo. Pero sana sa sunod ay huwag ka nang mag-abala lalo na at may trabaho na ang nobyo mo." Nahihiyang pakiusap ni Tacy sa dalaga.

"Mom, maliit na bagay lang po iyang dala niya dito. Kay Sophie kayo dapat magpasalamat at puro mamahalin ang regalong dala niya." Sita ni Dulcy sa ina at itinaas ang bagong bag na dala ni Sophie.

Galit na ibinagsak ni Tacy ang baston at matalim ang tinging ipinukol sa anak. "Ingrata! Ano ang nakaka proud sa gamit na iyan? Nakakain mo ba iyan?"

Pinigilan ni Faredah ang matawa at halatang napahiya sa kaniya ang ina ni Denis. Kaya gustong gusto niya ang matanda dahil hindi materialistic. Mabuti na lang at dito nagmana ang nobyo niya at hindi sa ina.

Inis na napasimangot si Dulcy at hindi napigilang isatinig ang laman ng isipan upang ipagtanggol ang sarili. "Ma, hindi mo po ba alam ang value ng bigay sa akin ni Sophie? Mas malaking halaga ito kapag bininta ko o isangla!"

Umawang ang mga labi ni Faredah at napatitig sa hawak ng ginang. Paglipat ng tingin kay Sophie ay gusto niyang matawa. Mukha kasing may bumarang tinik sa lalamunan nito. Double kill ang babae dahil sa kayabangan nito. Bukod sa hindi naman pala e keep ng ginang ang bigay nito at parang hindi pinahahalagahan ang nagbigay, malabo ring maibinta sa mataas na halaga. Alam nitong authentic lamang ang bags na bigay nito. Ang alahas? Mababang value lang din iyon.

"Kailan ka pa naging materialistic?" Ilang beses na pinukpok ni Tacy ang tungkod sa sahig dahil sa galit sa anak.

"Lola, huwag na po kayong magalit sa anak ninyo. Isa pa ay nagsasabi lamang siya ng totoo." Pagtaganggol ni Sophie sa ginang.

Umangat ang isang sulok ng labi ni Faredah at hindi na napigilan ang pagtikwas ng kilay. "Sinasabi mo bang mamahalin iyang bag na bigag mo?"

Natigilan si Sophie at napatingin kay Faredah. Alam niyang may pera ito pero never niyang nakitang nagkaroon ng gamit na mamahalin. Isa pa ay mas mapera ang pamilya niya kaysa dito kaya malabong alam nito ang peke at hinding gamit. "Ano ba ang alam mo sa branded na gamit?" Nang iinsulto niyang tanong sa babae.

"Hindi ako mahilig sa mamahaling gamit pero alam ko ang original at authentic. Sa alahas, alam ko rin kung high or low quality." Nagkibit balikat pa si Faredah at ang paraan ng tingin dito ay mukhang naaawa.

Naningkit ang mga mata ni Sophie at kahit alam niyang hula lamang iyon ng babae ay alam niya ang totoo. Kilala niya ang babae at minsan na siyang napahiya dito at natalo. Kapag insist niya na original ang regalo sa ginang ay tiyak na gagawa din si Faredah ng paraan upang patunayang na tama ito.

"May pinagtatalunan ba kayo?" Nakangiting tanong ni Jason sa nobya bago ibinaba ang dalang mga plastic bag.

"Hindi naman, I'm just curious kung magkano ang bili ng mabait mong kaibigan sa alahas at bag na regalo niya sa nanay mo." Nakangiti niyang sagot pero tonong nang aasar at may ibig sabihin ang tinging ipinukol kay Sophie.

Nagdadabog na lumapit si Sophie kay Denis at kumapit sa braso nito. "Denis, look at her, ang yabang niya kahit wala namang yaman na maipagmalaki! Gumagawa siya ng dahilan upang hindi na tanggapin ng mommy mo ang mga bigay mo!"

Nagsalubong ang mga kilay ni Faredah at nagising ang natutulog na little monster sa pagkatao niya. "Pag nagsumbong ay kailangan talagang maging tuko?"

Parang napapasong binawi ni Denis ang kamay na hawak ni Sophie. Hindi sa natatakot siya sa nobya, hindi pa kasi ito ang oras na hiwalayan ito. "Faredah, alam mo namang si Sophie ang tunutulong sa akin sa trabaho. Kung ano man ang mga ibinibigay niga kay Mommy ay huwag mo nang masamain. Sadyang mabait lang si Sophie at mapagbigay."

Pinigilan ni Faredah ang pag-ikot ng mga mata. Nainis pa siya at napapansin na kapag nasa paligid si Sophie ay tinatawag lang siya sa pangalan ng binata. Bigla siyang napaisip kung paano dmsiya nagkagusto kay Denis? Nakakatanga na kasi mga reason nito para maipagtanggol sa kaniya ang so good best friend umano nito. Ang isa sa nagustohan pa naman niya sa binata ay matalino. Scholar ito sa university nila at iyon ang kahinaan niya sa lalaki, ang pagiging matalino.

"Siya ang tumulong sa iyo na makapasok sa kompanya? Sigurado ka?" tanong niya kay Denis pero ang tingin ay na kay Sophie.

"Sino pa sa tingin mo ang tutulong mo kay Denis? Ikaw, ano ba ang alam mo sa trabaho? May kilala ka bang tao sa loob ng kompanya na nasa mataas na posisyon?" Mayabang at sunod-sunod na tanong ni Sophie.

Pumalatak si Faredah sa isipan. Pinigilan ang sarili na bigkasin ang laman ng isipan. Kung alam lang ng babae ang tunay niyang pagkatao. Pero kahit ang nobyo ay pamilya nito ay walang alam sa pagkatao niya. Ang alam nito ay nasa abroad ang parents niya kaya hindi siya naghihirap. Ang alam nito ay nagtitipid siya ng allowance niya upang makaipon at may maitulong financial dito.

"Paano kung sabihin ko na kaanak ko ang may ari ng kompanyang iyon?" nanunubok na tanong ni Farehda.

Nakakainsulto ang tawa ni Sophie, pinagtatawanan nito ang sinabi ni Faredah. Maging ang ina ni Denis ay tumawa rin.

"Ikaw, kaanak ng may ari ng kompanya?" Natatawang tanong ni Sophie habang tinuturo ang dalaga. "Well, ako naman ang anak ng CEO."

Inis at sinamaan niya ng tingin si Sophie. Wala naman dapat ikaasar at siya dapat ang matawa sa reaction nito. Pero nakakapikon kasi ang tawa nito at ng ina ng nobyo. Pagtingin pa niya sa binata ay nasa bibig ang kamay at halatang nagpipigil ng tawa.

"Hindi ka rin naniniwala?" Pagalit niya tanong sa nobyo.

Tumikhim si Denis bago nagsalita. "Faredah, tama na at nakakahiya sa bisita.

"Ah, ganoon? Ikinahihiya mo na ako ngayon?" Galit niyang sumbat sa binata at naasar na siya.

"Hindi sa ganoon per—"

"At Faredah lang ang tawag mo sa akin porke kaharap iyang babaing halatang gusto kang agawin sa akin?" galit niyang tanong sa binata.

"Tsk, naging unreasonable ka na!" iritableng turan ni Denis.

Lalong nagatungan ang galit na nadarama ni Faredah dahil sa sinabi ng binata. "How dare you! Kinakampihan mo talaya ang babaing iyan? Ano, naging materialistic ka na rin ba tulad ng iyong ina?" Hindi na niya napigilan ang katalasan ng dila.

Nanlisik ang mga mata ni Denis at nainsulto sa sinabi ng nobya. Parang biglang tumaas ang dugo niya sa ulo at naitaas ang kanang kamay upang sampalin ang dalaga.