LOGINNgumisi si Janella, parang batang may bagong kalokohan na naiisip. Bahagya niyang itinulak palabas ang dibdib niya, may halong arte at panunukso sa galaw. “Sige… ako na ang mag-aalaga,” sabi niya, halos pabulong, pero malinaw ang intensyon. Maluwag ang suot niyang damit—isang simpleng tela na hindi naman talaga sinasadyang ipakita ang hubog ng katawan niya. Pero sa paraan ng pagtayo niya ngayon, tuwid at may konting diin sa postura, kusang umayon ang tela sa kanya. Umigting ito sa harap, lumapat sa natural na kurba, at sa isang iglap—naging mas kapansin-pansin ang dating ng kanyang katawan. Napahinto si Brielle. Hindi niya napigilang umabot. Pero bago pa man niya tuluyang mahawakan— Umatras si Janella, mabilis at mapaglaro. “Hindi pwede,” sabi niya, may halong tawa sa dulo. “Hindi kita papayagang makalapit.” Natigilan sa ere ang kamay ni Brielle. Parang may hangin na biglang dumaan sa pagitan nila—hindi malamig, pero sapat para gawing awkward ang sandali. Dahan-dahan niy
“Tumayo ka bilis—! May tao!” tili ng babae na halatang kinabahan. Ngunit tila hindi natinag ang lalaki. Sa halip, lalo pa nitong idiniin ang babae sa puno, sabay bulong na may halong kabaliwan— “Eh ano kung may nakakakita? Mas exciting nga ‘yon.” Saglit itong sumulyap sa direksyon nina Janella at Brielle—at sa kung anong baluktot na kaisipan, lalo pa nitong tinodo ang ginagawa. Napadiin si Janella sa dibdib ni Brielle. Kung magtataas lang siya ng tingin— Makikita niya ang eksenang wala nang preno. Mas lalo pang lumakas ang loob niya dahil sa alak. Unti-unti niyang iniangat ang ulo— Ngunit agad siyang napigilan. Mariing idiniin ni Brielle ang palad sa ibabaw ng ulo niya, parang mahigpit na piring na ayaw siyang pahintulutang makakita. Ngayon na alam na ng kabilang panig na may ibang tao sa paligid— Wala na silang pakialam. Humigpit ang yakap ni Brielle kay Janella, saka marahang hinila palayo. “Alis na tayo.” Paalis na sana sila sa kakahuyan, patungo sa labas
Napasandal nang muli si Janella sa magaspang na puno, habang mula sa likuran ay marahang idiniin siya ni Brielle. Ang payat at balingkinitang katawan niya ay tila naipit sa pagitan ng matigas na puno at ng mainit na katawan sa kanyang likod. Sumasakit ang mga palad niya sa pagkakadikit sa balat ng kahoy, lalo na sa bawat bahagyang galaw. Ramdam din niya ang bigat na nakasandal sa kanya—hindi man ganap na mabigat, pero sapat para hindi siya makagalaw nang maayos. Kanina pa siya inaakit ni Brielle sa paraang hindi niya maipaliwanag—hindi marahas, kundi mabagal… halos sinasadya ang bawat sandali. At iyon ang lalong nagpalala sa nararamdaman niya. Parang may nagliliyab na alon sa loob niya—paakyat, pababa, paulit-ulit—ngunit hindi niya mahanapan ng pahinga. Dahil sa alak, tila lumulutang ang kanyang isip. Hindi niya matukoy kung ano ba talaga ang gusto niyang mangyari—o kung bakit ganoon na lang ang init ng kanyang pakiramdam “Brielle… umalis na tayo…” Ngunit bago pa sila
Akma pa sanang papalag si Janella ngunit mabilis s'yang kinabag at dahan-dahang hinaplos ng mga daliri ng lalaki sa kaniyang baywang, malamig ang unang dampi ngunit agad ding nag-iwan ng kakaibang sensasyon. Sa bawat galaw, may tila mumunting kuryenteng gumuguhit sa makinis at maputing balat ni Janella—mabilis, nakakagulat, at hindi maipaliwanag. Mataas na ang init ng gabi, ngunit mas lalo pang sumisikip at umiinit ang hangin sa paligid nila, na para bang may apoy na marahang lumalapit. Paminsan-minsan, may mga sasakyang rumaragasa sa kalapit na kalsada—malalakas ang busina, kumakaskas ang gulong sa semento. Sa itaas, walang tigil ang huni ng mga kuliglig sa mga sanga. Lahat ng iyon ay naghahalo-halo, bumubuo ng isang buhay na buhay na gabi. Ngunit sa likod ng makapal na puno sa gilid ng kakahuyan, tila naputol ang lahat ng ingay. Doon, sina Janella at Brielle—nakahiwalay sa mundo. Ang tanging naririnig ay ang magkasabay nilang paghinga. Punong-puno ng hindi maikakailang
Tila natuod si Janella sa kaniyang kinatatayuan. Pati ang mga tao sa paligid ay napapalingon sa lalaking nakatitig sa kaniya. Ngunit dahil nakasisilaw ang mga ilaw sa loob ng bar, hindi gaanong nakilala ng mga naroon ang lalaki. Dahan-dahan itong naglakad palapit sa kaniya, habang nananatili siyang tulala. Hanggang sa hindi niya namalayang nasa harapan na niya si Brielle. Kinabig siya nito palapit at hindi na niya nagawang manlaban pa. Itinaas ni Brielle ang kaniyang kaliwang kamay at sumenyas sa host na itigil ang palabas, na agad naman nitong sinunod. Isa-isang bumaba ang mga escort, at kasabay niyon ay biglang namatay ang lahat ng ilaw. Ang sumunod niyang naramdaman ay ang pag-angat niya sa ere. “Brielle, ano ba? Ibaba mo ako.” Subalit taliwas ang itinugon ng kaniyang katawan sa sinabi niya. Mabilis niyang ikinawit ang mga braso sa leeg ng lalaki at bahagyang sumandal sa dibdib nito. “Hindi ka talaga magaling magsinungaling.” Tahimik na bumaba si Brielle mula sa entablado
SAMANTALA, sa dance floor ng bar.Sumasayaw sa dilim ang makukulay na ilaw mula sa mga LED at disco lights. Naghahalo ang pula, asul, at lilang sinag, na nagbibigay sa buong lugar ng kakaibang buhay at karangyaan. Kasabay ng malakas na tugtog, tila nagiging ibang mundo ang bar—isang mundong puno ng saya, alak, at pansamantalang paglimot.Nakatayo si Janella sa gitna ng dance floor, marahang umiindayog kasabay ng musika. Ang mahaba niyang buhok ay sumasabay sa bawat galaw, habang ang maputi niyang balat at mapupulang labi ay lalo pang tumitingkad sa ilalim ng makukulay na ilaw. Ang kanyang mga matang tila laging may tinatagong biro ay sapat na para makahuli ng atensyon ng kahit sinong lalaki na naroon.Magaan ang kanyang paggalaw, tila alon na sumasabay sa hangin. Sa bawat pag-ikot nya, mas marami ang napapalingon. Hindi nakapagtatakang napapalibutan sila ng mga lalaki.Sa tabi niya ay si Lyca, na abalang nagsasayaw rin at paminsan-minsang nakikipagbiruan sa mga lumalapit. Samantalang
CHAPTER 08 Hindi makapaniwala si Janella habang palabas sila ng gusali na kasal at legal na asawa na siya ng nag-iisang Brielle Sebastian. Napatingin siya sa hawak na brown envelope ng lalaki kung saan naroon ang papeless patungkol sa kanilang kasal. Hindi pa iyon ang original certificate dahil ka
CHAPTER 7: SAMANTALA, humugot ng isang malalim na buntonghininga si Diane, kinakabahan siya ngunit pinilit nyang pakalmahin ang sarili. Hinalukay niya ang kaniyang bag at kinuha ang isang makeup mirror para ayusin ang kaniyang makeup at buhok. Nandito siya ngayon para sa labas ng coffee shop par
CHAPTER 6:SAMANTALA, nakaabang na ang drayber at assistant ni Brielle sa kaniyang paglabas sa naturang coffee shop. Atat na atat na ang dalawang malaman ang resulta ng blind date ng amo—at syempre, sa kung sino ang mananalo.Mataas ang kumpyansa ng assistant ng makitang bumukas ang pinto at lumaba
Chapter 5SAMANTALA, marahang itinulak ni Janella pabukas ang pinto ng naturang coffee shop. Hindi agad siya nakapasok kanina dahil may tinawagan siya.Kasabay niyon ay pagpasok ng simoy ng hangin sa loob, kinakalaskas nito ang mga pahina ng mga libro sa mesa, na lumikha ng malakas at malinaw na tu

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





