Mag-log inCallie's POV "Holy..." Napahinto ako. Muntik ko pang malaglag ang kutsarang hawak ko. Muli kong kinurap ang mga mata ko bago ibinalik ang tingin sa kontratang nakalatag sa ibabaw ng mesa. Hindi ako nagkakamali. Nakasulat talaga. Monthly Salary: ₱55,000.00 "..." "..." Napakurap ulit ako. Limampu't limang libo. Hindi fifteen. Hindi twenty-five. Hindi thirty-five. Fifty-five thousand pesos. Napalunok ako. "Ate, okay ka lang?" Napatingin ako sa tindera ng maliit na karinderyang kinakainan ko. Napangiti ako nang pilit. "Opo." "Parang nakakita ka ng multo." "Hindi po." "Mas nakakatakot." "Ano?" "Sweldo." Napatawa ang ale. "Tumaas ba?" "Medyo." Hindi ko na idinagdag kung gaano kataas. Baka pati siya ay mapa-upo sa gulat. Muli kong ibinaba ang tingin sa kontrata. Executive Secretary. Temporary Employment. Three Months. Monthly Salary... ₱55,000.00 May transportation allowance pa. Meal allowance. Health benefits. Performance bonus. Napahawak ako sa noo
Lucien'sThe door closed softly behind her.Click.Tahimik na ulit ang buong opisina.Nakatitig lang ako sa pintong ilang segundo pa lang ang nakalipas ay dinaanan ni Callie.Hindi ko maintindihan.Bakit parang...Biglang naging napakatahimik.Napabuntong-hininga ako at umupo muli sa swivel chair.I reached for the fountain pen on my desk.Then I put it down again.Hindi ako makapag-focus.I glanced at the stack of documents waiting for my signature.Quarterly reports.Investment proposals.Board resolutions.Normally, matatapos ko ang mga ito nang hindi inaabot ng isang oras.Pero ngayon...Nakatitig lang ako sa unang pahina.Without reading a single word.What's wrong with me?Napasandal ako sa upuan.Hindi naman ito ang unang beses na nag-interview ako ng aplikante.I've interviewed hundreds...Maybe thousands.May mga mas matalino.Mas maraming experience.Mas magaganda ang credentials.So why...Why am I thinking about her?Is it because of her honesty?Or because she wasn't tryi
Callie's Huminga ako nang malalim bago bumaba ng jeep. Nasa harapan ko na ang matayog na gusali ng Montenegro Holdings.Glass.Steel.Napakalinis.Napaka-elegante.At mukhang napakamahal.Napatingala ako."Three months lang." Paulit-ulit kong sambit sa sarili ko. "Trabaho lang. Walang personalan. Walang away, Callie. Bawal ka makipag-away. Nakasalalay sa'yo ang image ni Tita Alice Huwag kang sasagot. Huwag kang magsusungit. Higit sa lahat...huwag kang manghahampas ng heels."Napailing ako."Ano ba 'yan, Callie."Mahigpit kong hinawakan ang folder na dala ko bago tuluyang pumasok sa lobby.Malamig ang air-conditioning.Mabango ang paligid.Halos lahat ng empleyado ay naka-corporate attire.May ilan pang napatingin sa akin.Hindi ko alam kung bakit.Siguro dahil blonde ang buhok ko.O baka dahil halatang kinakabahan ako.Lumapit ako sa reception."Good morning."Ngumiti ang receptionist."Good morning, Ma'am. How may I help you?""I'm Astrid Calista Mercado. I have an interview schedu
Lucien"Blonde?"Iyon ang unang salitang lumabas sa bibig ko.Napatingin ako kay Carmina, ang HR Manager ng Montenegro Holdings, habang hawak ko ang tablet at inuusisa ang email na kakapadala lang ni Alice.Nandoon ang profile ng magiging temporary executive secretary ko.Sa gitna ng screen ay ang isang 2x2 picture.Blonde ang buhok.Maputi.Matangos ang ilong.Matalim ang mga mata.At mukhang......masungit."Bakit siya blonde?" tanong ko ulit.Napatingin si Carmina sa litrato."Tingin ko po, sir, kulay lang ng buhok.""I know.""But...""...why blonde?"Napangiti siya."Sir.""Hmm?""Pwede naman pong magpakulay ng buhok ang tao."Tumango ako."That's true."Tahimik akong nakatingin sa litrato.Name: Astrid Calista MercadoNickname: CallieAge: 25Position Applied: Temporary Executive SecretaryNasa ibaba naman ang recommendation.Recommended by: Alice MercadoAutomatic na pumasa sa initial screening.Hindi dahil kamag-anak siya ni Alice.Kundi dahil walong taon nang nagtatrabaho si
Hindi ako agad nakapagsalita.Pakiramdam ko, isang timba ng malamig na tubig ang biglang ibinuhos sa akin."Ib... ibebenta?"Mahinang tumango si Max."Hindi pa final Pero iyon ang plano ni Mama. Kapag may bumili....aalisin na lahat ng umuupa."Napabuntong-hininga ako.Parang gusto ko na lang tumawa.Kahapon...Nawalan ako ng trabaho.Kagabi...Naputulan kami ng kuryente.Ngayon...Mawawalan pa kami ng bahay.Sunod-sunod.Parang galit na galit sa akin ang universe."Pasensya ka na."Napatingin ako kay Max."Wala ka namang kasalanan.""Alam ko pero nakakahiya pa rin."Tumango lang ako."Sige.Salamat sa pagsasabi.""Callie.""Hmm?""Kung may kailangan kayo—"Hindi ko na siya pinatapos."Salamat pero kaya namin."Ngumiti siya nang mapait."Iyon ang inaasahan kong isasagot mo."Bahagya akong ngumiti."See you around."Tumalikod na ako.Hindi na niya ako pinigilan.Habang naglalakad pauwi, pakiramdam ko ay mas mabigat ang bawat hakbang ko.Hindi ko alam kung paano ko sasabihin kay Calix ang
Nagising ako sa isang pakiramdam na sa pakiwari ko ay parang may mali.Mainit.Sobrang init.Napakunot-noo ako habang nakapikit pa rin. Parang... wala akong marinig.Walang ugong ng electric fan.Walang ilaw na tumatagos sa ilalim ng pinto.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.Madilim.Halos wala akong makita.Napalingon ako sa alarm clock na de-battery sa ibabaw ng maliit kong bedside table.2:03 A.M.Napaupo ako sa kama."Hala..."Brownout.Mabilis akong bumangon at halos matisod pa sa tsinelas."Calix."Makas na kumabog ang puso sa loob ng dibdib koBawal siyang mainitan.Kapag sumobrang init ang panahon, mas madali siyang hingalin. Ilang beses na naming naranasan iyon noong bata pa kami. Kahit madaling-araw pa lang, ramdam na ramdam ko ang bigat ng hangin.Binuksan ko agad ang pinto ng kwarto."Calix!"Tahimik ang buong bahay.Tanging mga kuliglig lang ang maririnig sa labas.Mabilis akong nagtungo sa kabilang kwarto.Hindi na ako kumatok.Dere-diretso kong binuksan ang pi







