THE BILLIONAIRE'S FAVORITE OBSESSION

CALLIEThe first time I stepped inside Montenegro Holdings, ang una kong naisip ay...Hindi ako bagay rito.Masyadong makintab ang marble floor para sa sapatos kong ilang beses nang natahi. Masyadong tahimik ang lobby para sa ingay ng isip ko. At masyadong elegante ang mga taong dumadaan para sa simpleng puting blouse at itim na slacks na suot ko.Huminga ako nang malalim habang hinahawakan ang envelope na naglalaman ng kontrata ko.Three months.Tatlong buwan lang.Pagkatapos noon, babalik na si Tita Alice mula sa maternity leave, at aalis na rin ako rito.Simple."Wag kang makikipag-away sa CEO."Iyon ang huling bilin ni Tita bago siya umalis.Napairap ako."Ako pa ba? Hindi naman ako pala-away."Tumawa lang siya."Hindi ka nga pala-away. Pero ;yang bibig mo... walang prenong kasama."Napanguso ako.Kasalanan ko bang allergic ako sa mga lalaking akala mo binili na nila ang buong mundo?Lalo na kapag mayaman.Sa experience ko, mas mahal ang relo, mas malaki ang ego.Mas mahal ang ko

Nagising ako sa isang pakiramdam na sa pakiwari ko ay parang may mali.Mainit.Sobrang init.Napakunot-noo ako habang nakapikit pa rin. Parang... wala akong marinig.Walang ugong ng electric fan.Walang ilaw na tumatagos sa ilalim ng pinto.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.Madilim.Halos wala akong makita.Napalingon ako sa alarm clock na de-battery sa ibabaw ng maliit kong bedside table.2:03 A.M.Napaupo ako sa kama."Hala..."Brownout.Mabilis akong bumangon at halos matisod pa sa tsinelas."Calix."Makas na kumabog ang puso sa loob ng dibdib koBawal siyang mainitan.Kapag sumobrang init ang panahon, mas madali siyang hingalin. Ilang beses na naming naranasan iyon noong bata pa kami. Kahit madaling-araw pa lang, ramdam na ramdam ko ang bigat ng hangin.Binuksan ko agad ang pinto ng kwarto."Calix!"Tahimik ang buong bahay.Tanging mga kuliglig lang ang maririnig sa labas.Mabilis akong nagtungo sa kabilang kwarto.Hindi na ako kumatok.Dere-diretso kong binuksan ang pi

Lucien"Blonde?"Iyon ang unang salitang lumabas sa bibig ko.Napatingin ako kay Carmina, ang HR Manager ng Montenegro Holdings, habang hawak ko ang tablet at inuusisa ang email na kakapadala lang ni Alice.Nandoon ang profile ng magiging temporary executive secretary ko.Sa gitna ng screen ay ang isang 2x2 picture.Blonde ang buhok.Maputi.Matangos ang ilong.Matalim ang mga mata.At mukhang......masungit."Bakit siya blonde?" tanong ko ulit.Napatingin si Carmina sa litrato."Tingin ko po, sir, kulay lang ng buhok.""I know.""But...""...why blonde?"Napangiti siya."Sir.""Hmm?""Pwede naman pong magpakulay ng buhok ang tao."Tumango ako."That's true."Tahimik akong nakatingin sa litrato.Name: Astrid Calista MercadoNickname: CallieAge: 25Position Applied: Temporary Executive SecretaryNasa ibaba naman ang recommendation.Recommended by: Alice MercadoAutomatic na pumasa sa initial screening.Hindi dahil kamag-anak siya ni Alice.Kundi dahil walong taon nang nagtatrabaho si

Lucien'sThe door closed softly behind her.Click.Tahimik na ulit ang buong opisina.Nakatitig lang ako sa pintong ilang segundo pa lang ang nakalipas ay dinaanan ni Callie.Hindi ko maintindihan.Bakit parang...Biglang naging napakatahimik.Napabuntong-hininga ako at umupo muli sa swivel chair.I reached for the fountain pen on my desk.Then I put it down again.Hindi ako makapag-focus.I glanced at the stack of documents waiting for my signature.Quarterly reports.Investment proposals.Board resolutions.Normally, matatapos ko ang mga ito nang hindi inaabot ng isang oras.Pero ngayon...Nakatitig lang ako sa unang pahina.Without reading a single word.What's wrong with me?Napasandal ako sa upuan.Hindi naman ito ang unang beses na nag-interview ako ng aplikante.I've interviewed hundreds...Maybe thousands.May mga mas matalino.Mas maraming experience.Mas magaganda ang credentials.So why...Why am I thinking about her?Is it because of her honesty?Or because she wasn't tryi

Callie Isa-isa nang nagsialisan ang ibang mga tenant. May dumating na tricycle para sunduin ang isang pamilya. May kamag-anak na sumundo sa iba. May nagrenta ng maliit na truck para mailipat ang kanilang mga gamit. Mayroon ding may kakilalang landlord na agad silang pinatuloy. Unti-unting nabawasan ang mga tao sa kalsada. Unti-unti ring luminaw ang paligid. Pero kaming dalawa ni Calix... Nandoon pa rin. Nakaupo sa ibabaw ng isang lumang karton. Napapalibutan ng mga kahon. Ng electric fan. Ng kutson. Ng mga librong pinaghirapan kong bilhin. Ng maliit naming refrigerator. At ng mga alaalang hindi ko kayang iwan. Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam ang gagawin. Kung tutuusin... May trabaho na ako. May kontrata na. May sweldo na akong aasahan. Pero hindi ngayon. Hindi pa bukas. Hindi rin sa susunod na linggo. Kailangan muna naming mabuhay bago dumating ang unang sahod. "Calista, alis na kami." Mahinang paalam ni Aling Koring, isa sa mga dating tenant habang it