Chapter 04

Chapter 04

"So, ano pa ang hinihintay natin?" sabay tayo ni Lara. "Puntahan na natin ang asawa mo, kailangan andoon ako para may audience," sabay tawa.

Napatawa na din ako, dahil sa wakas ay pamamagitan ng paglustay sa pera ni Greg ay nakaganti ako sa kanyang pag-alipusta niya sa aming pagsasama bilang asawa.

Tumayo na rin ako at kinuha ang paper bag na may laman ng bagong damit na binili ko. "Tama ka, Lara. Hindi na natin kailangang maghintay pa. Mas maganda kung ihahatid ko mismo ang regalo ko para sa kanya."

Isang malisyosong ngiti ang lumitaw sa labi ng kaibigan ko. "Oh, I love this energy! Tara na!"

Lumabas kami ng café at agad na sumakay sa kotse. Habang binabaybay namin ang daan patungo sa mansion, hindi ko maiwasang makaramdam ng halo-halong emosyon. May kaunting kaba, may pangamba, pero higit sa lahat, may matinding kasiyahan at kagalakan sa dibdib ko.

Ito na ang araw na hindi ko na siya papayagang kontrolin ako.

Pagdating namin sa tapat ng gate, huminga ako nang malalim. Nakaabang ang mga guwardiya, pero nang makita nila ako, agad akong pinapasok. Kahit paano, alam kong may respeto pa rin sila sa akin bilang asawa ni Greg.

"Ready?" bulong ni Lara, ang excitement sa mukha niya hindi maitago.

Tumingala ako sa malaking mansyon na minsan kong tinawag na tahanan. "Hinding-hindi na ako babalik dito."

At sa sandaling iyon, itinapak ko ang isang paa papasok—hindi bilang isang asawang nagmamakaawa, kundi bilang isang babaeng may balak iparamdam sa lalaking minsan niyang minahal kung paano ang mawalan.

Nang tuluyan akong nakapasok ay agad nakita ko si Greg hawak ang isang tipikal ng alak. Habang galit ang kanyang mukha. Pero hindi na ako dating Misha na kayang saktan. At andito ang kaibigan ko na si Lara, bilang isang abogado ko.

Napangiti ako nang makita ang itsura ni Greg—magulo ang buhok, nakabukas ang ilang butones ng kanyang polo, at may hawak na baso ng alak. Ang dating laging kontrolado at maangas na si Greg, ngayon ay mukhang isang lalaking nawalan ng lahat.

"Misha," madiin niyang sabi, puno ng inis at galit ang boses niya. "Ano ‘tong kalokohang ginawa mo? Nasaan ang dalawang bilyon ko?"

Tumikhim si Lara at sumandal sa gilid ng sofa na parang nanonood lang ng isang palabas. "Ah, so ‘yan agad ang unang concern mo? Hindi ang asawa mong hiniwalayan ka na?" aniya, may pang-uuyam sa boses.

Pinanood ko si Greg habang pinipigil ang gigil niya. Alam kong hindi siya sanay na hindi sinusunod, lalo na ng isang tulad ko—ang babaeng dati niyang minamaliit.

"Narito ako hindi para makipagtalo, Greg," malamig kong sabi habang inilabas ang envelope at inilapag iyon sa coffee table sa harapan niya. "Narito ang divorce papers mo. Permahan mo na para matapos na tayo."

Napatayo siya bigla at sinipa ang lamesa, dahilan para matapon ang alak mula sa baso niya. "Sa tingin mo basta mo lang akong matatakasan, Misha? Sa tingin mo, papayag akong basta na lang mawala ka?"

Ngumiti ako, ngunit wala na ang dati kong takot sa kanya. "Bakit, Greg? Dahil lang sa perang nawala? O dahil narealize mong hindi mo ako kayang palitan ng kahit ilang kabit?"

Nanginginig ang kamao niya sa galit, ngunit bago pa siya makalapit sa akin, tumayo si Lara at humarang. "Hoy, Greg, maniwala ka sa akin, isang maling galaw mo lang, makukulong ka. Kaya kung ako sa’yo, magdesisyon ka nang maayos," aniya habang kumpyansang nakangiti.

Natahimik si Greg, halatang pinipigil ang sarili. Alam niyang hindi niya kami kayang talunin ngayon.

Napangiti ako at hinila ang bag ko sa balikat. "Paalam, Greg. Simula ngayon, hindi mo na ako alipin. Ako si Misha El Salvador—at hindi mo na ako kayang kontrolin."

At sa huling pagkakataon, tinalikuran ko siya—hindi bilang isang talunan, kundi bilang isang babaeng nagwagi.

Habang lumalayo ako, rinig ko ang boses ni Greg—galit, desperado, halos pasigaw na tinatawag ang pangalan ko. Pero ni isang beses, hindi ko siya nilingon.

"Misha! Bumalik ka rito! Hindi pa tayo tapos!"

Pero para sa akin, tapos na ang lahat.

"Huwag ka nang mag-aksaya ng panahon, Greg," sagot ni Lara habang patuloy kaming naglalakad palabas ng mansion. "Minsan mong sinayang si Misha. Wala ka nang pagkakataong bumawi."

Ngumiti ako sa sarili ko. Totoo iyon. Ang babaeng minsang nagmakaawa para sa pagmamahal niya ay wala na.

Paglabas namin sa gate, isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Pakiramdam ko, sa unang pagkakataon, malaya na ako.

"Congrats, Misha," ani Lara habang tinatapik ang balikat ko. "Sa wakas, nakalaya ka na sa impyerno."

Ngumiti ako, ramdam ang bagong simula sa bawat hakbang ko. "Oo, Lara. Ngayon, oras na para buuin ang bagong buhay ko. Isang buhay na malayo kay Greg—at malapit sa kaligayahan ko."

"So, tuloy na ang plano mong mangibang-bansa?" sabi niya habang papasok kami sa kotse.

Tumango ako habang isinusuot ang seatbelt. "Oo, Lara. Kailangan kong umalis, hindi lang para makaiwas kay Greg, kundi para magsimula ulit—para sa sarili ko at sa anak ko."

Tahimik siyang tumango, pero kita ko ang lungkot sa mga mata niya. "Alam kong ito ang tamang desisyon para sa'yo, pero mamimiss kita, Misha."

Ngumiti ako at hinawakan ang kamay niya. "Mamimiss din kita, Lara. Pero hindi naman ito paalam. Magkikita pa rin tayo. At saka, hindi ako papayag na hindi mo makita ang inaanak mo sa oras na ipanganak siya."

Napangiti siya sa sinabi ko. "Aba, syempre! Ako pa? Ako na ang magiging tita-lawyer ng inaanak ko!"

Natawa ako. Sa kabila ng sakit at lahat ng pinagdaanan ko, ngayon lang ulit ako nakaramdam ng gaan sa puso ko. Sa wakas, wala na akong hinahabol, wala na akong iniiyakan.

Habang pinaandar ko ang sasakyan, isang bagay lang ang sigurado ako—ito ang simula ng bagong kabanata ng buhay ko. At sa pagkakataong ito, ako na ang may kotrol sa aking buhay.

Agad kong kinuha ang aking phone upang magpa-book ng flight para sa Germany kung saan ako nararapat. "Misha, pwede ba na bukas ka na lang aalis. Para naman ma sulit ko ang araw na ito bago mo ako iiwan" napangit ako sa kanyang sinabi, sa Toto lang tnging si Lara lang ang may-alam kung ano ang tunay kong pagkatao -ako si Misha El Salvador Mushafia isang half-pinay half-germa.