CHAPTER 5

MAYUMI

Kinabukasan, Sabado, walang pasok si Zandro. Maaga akong bumaba sa kusina para ihanda ang paboritong waffles ni Baste. Laking gulat ko nang madatnan ko si Zandro na nandoon na, nakasuot lang ng simpleng gray na t-shirt at jogging pants habang nagtitimpla ng sarili niyang kape. Mas mukha siyang approachable ngayon kumpara sa mga nakaraang araw na nakasuit siya, pero ang lakas pa rin ng dating niya.

"Good morning, Sir Zandro," bati ko habang naglalakad palapit sa counter.

"Good morning, Mayumi," tugon niya, sabay lingon sa akin na may kasamang maliit na ngiti. "Salamat pala uli sa kape kagabi. Nakatulog ako nang maayos."

"Naku, maliit na bagay po 'yon," sagot ko habang nararamdaman ko na naman ang bahagyang pag-init ng mga pisngi ko. Umayos ka nga, Mayumi! Amo mo 'yan.

Eksakto namang pumasok sa kusina si Baste na kusang nagkusot ng mga mata niya, suot ang kaniyang pajama. Nang makita niya kaming dalawa ng tatay niya na magkasama, biglang nagliwanag ang mukha ng bata at tumakbo palapit sa amin.

"Daddy! Mommy Mayumi! Good morning!" masayang sigaw niya sabay yakap sa binti ni Zandro. "Are we going out today? It's Saturday!"

Lumuhod si Zandro para mapantayan ang anak. "Saan mo ba gustong pumunta, Sebastian?"

"I want to go to the park! Yung may malaking playground! At saka gusto ko kasama si Mommy Mayumi," mabilis na sagot ng bata, sabay hila sa dulo ng t-shirt ng tatay niya.

Tumingin sa akin si Zandro, tila nagtatanong kung okay lang ba sa akin. "Wala ka namang ibang gagawin ngayon, Mayumi? Is it okay if you come with us?"

"Oo naman po, Sir. Trabaho ko naman pong bantayan si Baste," sagot ko agad. Ang totoo niyan, natutuwa ako dahil mukhang tinatamaan si Zandro sa mga pinag-usapan namin kagabi tungkol sa pagbibigay ng oras sa anak niya.

Pagkatapos ng almusal at pagbibihis, sumakay kami sa kaniyang black SUV. Imbes na ang driver na si Kuya Jojo ang magmaneho, si Zandro mismo ang umupo sa driver’s seat. Ako naman ay tumabi kay Baste sa backseat para asikasuhin ang kaniyang mga gamit at snacks.

Dinala kami ni Zandro sa isang sikat na eco-park sa labas ng subdivision. Maraming puno, malawak ang damuhan, at maraming pamilya ang nagpi-picnic. Pagkababa pa lang ng kotse, excited na agad si Baste na tumakbo patungo sa mga swing at slide.

"Baste, huwag masyadong mabilis, baka matumba ka!" sigaw ko habang sumusunod sa kaniya.

"I'll watch him from here, Mayumi. Maupo muna tayo," yaya ni Zandro habang itinuturo ang isang bakanteng bench sa ilalim ng malaking puno ng manga.

Naupo kaming dalawa habang pinapanood si Baste na nakikipaglaro sa ibang mga bata. Ang sarap sa pakiramdam ng simoy ng hangin, malayo sa mausok na siyudad at sa siksikang coffee shop na pinagtatrabahuhan ko rito noon. Napansin kong nakatitig lang si Zandro sa anak niya, may bakas ng kapayapaan sa kaniyang mukha na bihira kong makita.

"Matagal ko nang hindi nakikitang ganiyan kasaya si Sebastian," basag ni Zandro sa katahimikan, habang nakasandal ang mga braso sa likod ng bench. "Palagi ko lang siyang binibilhan ng mga mamahaling laruan, pero ngayon ko lang narealize na mas masaya siya sa ganito."

"Ganiyan talaga ang mga bata, Sir. Hindi naman nila naiintindihan ang halaga ng pera. Ang alam lang nila, masaya kapag may kasama silang naglalaro at nagmamahal sa kanila," malambing kong sabi habang nakatingin din kay Baste.

Biglang lumingon sa akin si Zandro. Ang seryoso ng mga tingin niya, parang may pahiwatig na hindi ko mawari. "Salamat sa pagpapaalala sa akin, Mayumi. Kung hindi dahil sa'yo, baka mas lalo akong nalayo sa anak ko."

Nailang ako bigla sa sobrang lapit ng mukha niya. "N-Naku, ginagawa ko lang naman po ang tama."

"Daddy! Mommy Mayumi! Look at me!" sigaw ni Baste mula sa slide habang kumakaway sa amin.

Sabay kaming kumaway ni Zandro sa kaniya at napatawa nang marahan. Sa sandaling 'yon, pakiramdam ko ay hindi ako isang yaya lang na binabayaran ng bilyonaryong ito. Para kaming isang normal na pamilya na nag-e-enjoy sa isang simpleng Sabado.

Habang naglalakad kami pabalik sa kotse pagkatapos ng ilang oras na paglalaro, bitbit ni Zandro si Baste na nakatulog na sa kaniyang balikat dahil sa pagod. Hawak ko naman ang maliit na bag ng bata. Habang naglalakad kami nang magkatabi, biglang dumampi ang likod ng kamay ni Zandro sa kamay ko. Kusa akong napatingin sa kaniya, at saktong nakatingin din pala siya sa akin.

Hindi niya inilayo ang kamay niya, bagkus ay hinayaan niyang magkadikit ang mga balat namin habang naglalakad patungo sa sasakyan. Ang kaba sa dibdib ko ay mas lalong lumakas, parang may mga paru-paro na nagliliparan sa loob ng tiyan ko. Mukhang mahihirapan yata akong panatilihing propesyonal ang relasyon namin kung ganito siya gumalaw.

Nang makarating kami sa sasakyan, maingat niyang inihiga si Baste sa backseat bago umikot para pagbuksan ako ng pinto sa unahan—isang bagay na hindi naman niya kailangang gawin para sa isang katulong.

"Salamat, Sir Zandro," sabi ko habang sumasakay.

"Walang anuman, Mayumi," sagot niya bago isara ang pinto at sumakay na rin sa driver's seat para simulan ang pagbiyahe pabalik sa mansyon.