THE BILLIONAIRE'S INSTANT MOMMY

MAYUMI

"Mommy! Saan ka ba galing? Kanina pa kita hinahanap!"

Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang maramdaman kong may yumakap sa kanang binti ko. Muntik ko nang mabitawan ang bitbit kong tray ng mga kape. Pagbaba ng tingin ko, isang batang lalaki na siguro ay nasa apat na taong gulang ang nakatingala sa akin. Bilugan ang mga mata niya, maputi, at halatang galing sa mayaman na pamilya dahil sa suot nitong branded na polo shirt at sapatos. Pero ang mas nakakagulat, basang-basa ng luha ang mga pisngi niya habang nakasubsob sa pantalon ko.

Teka, anong mommy? Miss pa ako. Single since birth. At higit sa lahat, pumasok lang naman ako ngayong araw sa luxury coffee shop na 'to para mag-shift, hindi para magkaroon ng instant na anak.

"Ah, sandali lang, baby—" Lumuhod ako para mapantayan siya, pilit na tinatanggal ang maliliit niyang kamay na nakapulupot pa rin sa binti ko. "Baka nagkakamali ka? Hindi mo ako mommy. Nasaan ba ang magulang mo?"

Imbes na sumagot, mas lalo pang nilakasan ng bata ang pag-iyak niya. Lumingon-lingon siya sa paligid na parang may tinatakasan, bago muling tumingin sa akin gamit ang mga nagmamakaawa niyang mata. "Mommy, please... Don't leave me again. Iuwi mo na ako."

Bago ko pa magawang magpaliwanag sa mga nakatitinging customer, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng coffee shop. Isang lalaking naka-uniporme ng pang-security guard ang hingal na hingal na pumasok, kasunod ang isa pang lalaki na halos magpatigil sa paghinga ko.

Literal na napanganga ako. Matangkad, nakasuot ng mamahaling dark gray na business suit na bakat na bakat ang perpekto niyang pangangatawan, at may mukhang pwedeng ipang-tapat sa mga artista sa telebisyon. Kaya lang, salubong ang makakapal nitong kilay at parang Bulkang Mayon na sasabog na ang ekspresyon ng mukha niya. Galit siya. Galit na galit.

"Sebastian!" bulyaw ng lalaki. Ang baritono niyang boses ay umalingawngaw sa buong paligid, sapat para mapatingin ang lahat ng tao.

Ang batang nakayakap sa akin ay mas lalong sumiksik sa likod ko. "Mommy, hide me! Bad Daddy is here!" bulong ng bata habang nanginginig.

Naglakad ang lalaki palapit sa amin. Sa bawat hakbang ng mamahaling sapatos niya, pakiramdam ko ay lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Huminto siya mismo sa tapat ko. Mula sa taas, tinignan niya ako mula ulo hanggang paa gamit ang mapanuring mga mata na parang binabasa ang buong pagkatao ko. Sobrang bango niya—amoy mamahaling pabango, intimidating aura.

"Sino ka? At anong ginagawa mo sa anak ko?" Malamig ang boses niya, walang preno, at halatang nag-aakusa agad.

Aba, sumasakit ang bangs ko sa lalaking 'to. Ako na nga itong naperwisyo ng anak niya, ako pa ang tila lumalabas na masama? Tumayo ako nang matuwid at hinarap siya nang walang takot. Mahirap lang ako, pero hindi ako papayag na pagbintangan ng kung ano-ano.

"Sir, bago mo ako pagbintangan diyan, pwede bang itanong mo muna sa anak mo kung bakit bigla na lang siyang lumapit sa akin at tinawag akong mommy?" matapang kong sagot, habang nakataas ang isang kilay. "Pumasok ako rito para magtrabaho, hindi para manguha ng bata."

Bahagyang natigilan ang lalaki, mukhang hindi sanay na may sumasagot sa kaniya nang ganito. Tumingin siya sa bata na nakatago pa rin sa likod ko. "Baste, let’s go. Pauwi na tayo. Huwag mo akong itulad sa mga yaya mo na pinapatakbo mo sa buong mall."

"No! Ayoko kay Daddy! I want Mommy Mayumi!" sigaw ng bata.

Nanlaki ang mga mata ko. Paano niya nalaman ang pangalan ko? Ah, ang name tag ko na nakakabit sa apron. Matalinong bata. Pero teka, mas lalo akong ipinahamak ng batang 'to!

Naningkit ang mga mata ng lalaki habang nakatitig sa name tag ko, bago muling tumingin sa mukha ko. "Mayumi? So, magkakilala kayo? Magkano ang binayad sa'yo ng pamilya ng ex-wife ko para itago ang anak ko, ha?"

"Wow, grabe ka naman mag-isip, Sir! Ano 'to, teleserye?" Hindi ko na napigilang magtaas ng boses. "Ngayon ko lang nakita ang anak mo! At kung may problema kayo sa pamilya niyo, huwag niyo akong idadamay rito. Nagtatrabaho ako nang marangal!"

Hahakbang na sana ako palayo para iwan sila nang biglang hilahin ng bata ang dulo ng apron ko na naging sanhi para mawalan ako ng balanse. Ang ending? Diretso ang bagsak ko—mismo sa matigas at malapad na dibdib ng supladong lalaking 'to.

Awtomatikong humawak ang dalawa niyang malalaking kamay sa baywang ko para pigilan akong matumba. Ramdam na ramdam ko ang init ng palad niya kahit may tela ng damit ko. Sa sobrang lapit namin, naamoy ko muli ang pabango niya at nakita ko ang pagkabigla sa mga mata niya na may kulay light brown pala. Saglit na huminto ang mundo ko habang nakatitig sa kaniya.

"Are you okay?" bulong niya, na tila nawala panandalian ang galit sa boses.

Mabilis akong kumalas sa hawak niya at lumayo ng dalawang hakbang, habang marahas na inaayos ang nagulo kong buhok. Namumula siguro ang buong mukha ko sa hiya at asar. "O-Okay lang ako. Salamat."

Bumalik ang seryosong mukha niya at inayos ang kaniyang suit jacket. "I am Zandro De Vega. At hindi pa tayo tapos mag-usap, Miss Ramos. Sumama ka sa amin sa opisina ng mall security. Doon mo ipaliwanag kung talagang nagkataon lang ang lahat ng ito."

"Ha? Bakit naman ako sasama? May shift pa ako!" reklamo ko.

"Daddy, if Mommy Mayumi won't come, I won't eat anymore!" banta ni Baste, sabay cross ng kanyang maliit na mga braso at pout ng labi.

Tumingin sa akin si Zandro, bakas ang matinding sakit ng ulo sa kaniyang mukha dahil sa katigasan ng ulo ng anak niya. Lumapit siya sa akin nang mas malapit, sapat para ako lang ang makarinig ng susunod niyang sasabihin.

"Pangalanan mo ang presyo mo, Miss Ramos. Sumama ka lang sa amin para pakalmahin ang anak ko, at babayaran ko ang buong buwanang sweldo mo rito sa loob ng limang minuto."

Napatitig ako sa kaniya, napalunok, at napatingin sa batang si Baste na ngayon ay nakangiti na nang palihim sa likod ng kanyang ama. Mukhang nabudol ako ng isang maliit na anghel, at wala na akong magagawa kundi harapin ang kamalasang dala ng seryosong bilyonaryong ito sa buhay ko.