CHAPTER 4

MAYUMI

Mabilis na lumipas ang maghapon na puro pag-aalaga at pakikipaglaro lang kay Baste ang ginawa ko. Mabait naman pala talaga ang bata, kailangan lang ng tutok na atensyon at lambing. Pagdating ng alas-siyete ng gabi, mahimbing na siyang natutulog sa kaniyang kwarto matapos kong basahan ng kwento tungkol sa mga superhero.

Dahil tapos na ang shift ko, napagpasyahan kong bumaba muna sa malaking kusina para uminom ng tubig. Patay na ang karamihan sa mga ilaw sa mansyon at tahimik na ang paligid. Habang naglalakad ako sa pasilyo bitbit ang baso ko, napansin kong bukas pa ang ilaw sa silid-aklatan o study room ni Zandro. Bahagyang nakabukas ang pinto nito kaya sumilip ako.

Nakatungo si Zandro sa kaniyang malaking kahoy na mesa, napapaligiran ng mga nagtataasang tumpok ng mga papeles at kontrata. Bukas din ang kaniyang laptop na nagbibigay ng liwanag sa kaniyang pagod na mukha. Maluwag na ang kaniyang necktie at nakatupi na hanggang siko ang manggas ng kaniyang puting polo. Mukhang kanina pa siya nakikipagbuno sa trabaho mula nung dumating siya galing sa opisina.

Napansin kong may hawak siyang tasa na hawak-hawak lang niya, pero wala nang usok na lumalabas doon. Malamig na siguro ang kape niya.

Ewan ko kung anong pumasok sa isip ko, pero imbes na bumalik sa kwarto ko para matulog, dumeritso ako sa kusina. Naghanap ako ng coffee beans at mabilis na nag-brew ng bagong kape. Naglagay din ako ng konting gatas at asukal, sapat lang para hindi masyadong mapait pero matapang pa rin para magising ang diwa niya. Pagkatapos ay naglagay ako ng ilang pirasong biskwit na ginawa ni Chef Cardo kaninang hapon sa isang maliit na platito.

Dahan-dahan akong kumatok sa bahagyang nakabukas na pinto ng study room.

"Pasok," maikling tugon ni Zandro, hindi man lang nag-aangat ng tingin mula sa kaniyang laptop.

Tuluyan akong pumasok at dahan-dahang ipinatong ang tray sa gilid ng kaniyang mesa, malayo sa mga importanteng papeles niya para hindi madumihan. "Sir Zandro, napansin ko kasing malamig na 'yang kape mo. Ipinagtimpla kita ng bago."

Natigilan si Zandro sa pagtipa sa kaniyang laptop. Dahan-dahan niyang iniangat ang kaniyang ulo at tumingin sa akin. Bakas ang gulat sa kaniyang mga brown na mata, na tila hindi niya inaasahan na may mag-aasikaso sa kaniya sa ganitong oras ng gabi.

"You don't have to do this, Miss Ramos. Hindi mo ito trabaho," pormal niyang sabi, pero napansin kong tinitigan niya ang umuusok pang kape.

"Alam ko naman po, Sir. Pero nakita ko kasing parang pasan mo na ang daigdig diyan sa mga papel mo. Masama ang uminom ng malamig na kape, baka mas sumakit ang ulo mo," kaswal kong sagot habang nakapamulsang nakatayo sa harap niya. "Saka bonus ko na 'to sa pagtatanggol mo sa akin sa nanay mo kanina."

Bahagyang lumambot ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Kinuha niya ang tasa at humigop ng kaunti. Nanatili ang tingin niya sa akin habang ninanamnam ang lasa ng kape.

"Perfect. Hindi masyadong matamis," komento niya, bago ibaba ang tasa. "Salamat."

"You're welcome, Sir Zandro. O paano, maiwan ko na kayo rito? Matutulog na ako," paalam ko sabay talikod.

"Wait, Mayumi," tawag niya muli sa pangalan ko.

Lumingon ako sa kaniya, nagtataka. "Bakit po?"

Sinenyasan niya ang bakanteng upuan sa tapat ng mesa niya. "Maupo ka muna sandali. May gusto lang akong itanong tungkol kay Sebastian."

Sumunod naman ako at umupo sa malambot na leather chair. Medyo nailang ako bigla dahil kami lang dalawa ang gising sa buong bahay sa mga oras na ito, at ang bango ng kaniyang mamahaling pabango ay muling humalo sa amoy ng bagong timplang kape.

"Kumusta siya maghapon?" tanong niya habang isinasara ang kaniyang laptop para ibigay ang buong atensyon sa akin.

"Napakabait na bata po ni Baste, Sir Zandro. Malambing siya at matalino. Ang totoo niyan, kaya lang naman siya nagwawala at nagpapasaway ay dahil naghahanap siya ng pansin," diretsahan kong paliwanag sa kaniya. "Napansin ko kasi na palagi kayong abala sa trabaho, at ang mga nakaraang yaya niya ay hindi naman talaga siya pinapakinggan. Gusto lang naman niya ng may kalaro at may nakakausap."

Tinitigan ako ni Zandro nang matagal, tila pinag-iisipan nang mabuti ang mga sinabi ko. May dumaan na lungkot sa kaniyang mga mata na mabilis din namang nawala.

"I know," mahina niyang sagot, sumandal siya sa kaniyang upuan at tumingin sa kisame. "Kaya ko nga ginagawa ang lahat ng ito para sa kaniya. Simula nung iwan kami ng kaniyang ina dalawang taon na ang nakakaraan para sumama sa ibang lalaki sa Amerika, nangako ako sa sarili ko na ibibigay ko kay Sebastian ang lahat ng marangyang buhay na pwede niyang makuha. Pero mukhang tama ka... baka oras ko ang kailangan niya, hindi lang pera."

Nagulat ako sa biglaang pag-amin niya. Hindi ko akalain na sa likod ng pagiging mayabang at supladong bilyonaryo ay may ganito pala siyang bigat na dinadala. Nakaramdam ako ng kaunting awa para sa kaniya at kay Baste.

"Hindi pa naman huli ang lahat, Sir Zandro. Pwede mo naman siyang bawian kapag weekend o kahit simpleng kwentuhan bago matulog," payo ko sa kaniya, habang nakangiti nang bahagya para gumaan ang pakiramdam niya. "Saka huwag kang mag-alala, habang nandito ako, sisiguraduhin kong hindi siya malulungkot."

Tumingin muli si Zandro sa akin, at sa pagkakataong ito, nakita ko ang unang beses na ngumiti siya nang totoo—isang maliit, bahagyang kurba sa kaniyang mga labi na nagpabilis na naman ng tibok ng puso ko. Ang gwapo niya pala talaga kapag hindi nakasubsob ang mukha sa galit.

"Salamat, Mayumi. Mukhang tama nga ang desisyon kong kunin ka," aniya sa mababang boses.

Tumayo na ako para pigilan ang kakaibang kaba sa dibdib ko. "Sige po, Sir Zandro. Mauna na ako sa kwarto ko. Huwag ka nang magpuyat masyado."

Tumango siya at pinanood akong maglakad palabas ng study room. Pagkasara ko ng pinto, napahawak ako sa tapat ng puso ko na hanggang ngayon ay mabilis pa rin ang pagtibok. Mukhang malaking hamon ang papasukin ko rito, hindi lang dahil kay Baste, kundi dahil sa dahan-dahang paglambot ng puso ko sa supladong tatay niya.

Dumiretso na ako sa aking kwarto upang magpahinga para sa susunod na araw.