CHAPTER 07

Matapos makapasok si Sevv Deverro ng kayang Rolls-Royce, agad siyang nag-utos sa mahinang boses. “Remember to drive the newly bought commercial vehicle for me.” Iyan ang gagamitin ni Sevv para linlangin ang kanyang asawa. Na hindi na naman niya maalala kung ano ang pangalan ng dalaga.

“Ano nga ulit ang pangalan ng iyong asawa, Mr. Deverro?” Tanong sa kanya ng kanyang bodyguard .

Tinatamad si Sevv na kunin ang marriage certificate. Ang marriage certificate na kung saan binigay niya sa kanyang Lola para ipakita na kasal na siya Kay Lucky ngunit hindi ito naibalik sa kanya. Kaya, wala siyang hawak ng marriage certificate.

Hanggang sa nagsalita ang bodyguard ni Sevv. “ Ang iyong asawa Mr Deverro ay si Lucky Jeanne at ang kanyang last name ay Harry. Siya po ay 25 years old sa taong ito. Mr. Deverro, ito dapat ang iyong maalala.”

Si Sevv ay matalas ang memorya, pero hindi niya maalala ang mga tao na ayaw niya ng maalala.

Lalo na ang mga kababaihan na nakilala araw-araw. Si Sevv ay hindi man lang maalala ang kanilang last name o totoong pangalan.

“Okay, naalala ko na" sagot ni Sevv sa kanyang bodyguard.

Ito ang narinig ng kanyang mga bodyguard at naniniwala sila na hindi na maalala ni Sevv Deverro ang pangalan ng kanyang asawa.

Si Sevv ay ayaw niya ng malaman ang tungkol kay Lucky, kaya isinandal ni Sevv ang kanyang likod sa sasakyan at ipinikit ang kanyang mga mata para magpahinga.

Hanggang sampung minuto lamang ang layo mula Deverro Hotel papuntang Beautiful Seaside Garden.

Huminto ang mamahaling kotse sa tapat ng gate ng Seaside Garden at si Sevv, sakay ang commercial van ay nagmamaneho siya sa kanilang kumunidad na mag-isa.

Kahit hindi niya maalala ang pangalan ng kanyang asawa ay alam niya pa rin kung saan ang bahay na binili niya.

Nang makarating si Sevv sa kanyang bahay, nakita niya sa labas ng pintuan ang pares ng tsinelas.

Sa kanya ba itong tsinelas?

Bakit ito tinapon? Marahil si Lucky ang nagtapon ng tsinelas niya.

Namutawi kay Sevv ang malamig at ang kanyang gwapong mukha ay napalitan ng galit. Nagpapasalamat siya na ang kanyang asawa ang nagligtas sa kanyang Lola, pero ang kanyang Lola ay panay ang pagmamalaki niya sa dalaga para sa kanya hanggang sa napagpaplanuhan ang pagpapakasal, nawalan siya ng pabor dahil kay Lucky. Nararamdaman niya na si Lucky ay isang babae na may pinaplano na masama.

Bagama’t, wala siyang magawa dahil pumayag na siya sa gusto ng kanyang Lola at nagpakasal siya kay Lucky, kailangan ni Sevv na itago ang kanyang identity and examine Lucky's character. Kapag nakapasa si Lucky ay doon pa lang sila na maging totoong magkasintahan, at alukin niya ng kasal and spend his life with her.

At kung malaman lang ni Sevv na may masamang binabalak ang kanyang asawa, wala ng pakialam si Sevv kapag siya ay maging masama sa mata ng marami.

Kung meron mang umalma kay Sevv ay hindi magkaroon ng mabuting buhay.

Kinuha ni Sevv ang kanyang susi sa kanyang bulsa para buksan ang pinto pero hindi niya ito mabuksan, hanggang sa natanto niya na ang babae na si Lucky ang nasa loob.

Ito ang kanyang bahay!

Pinapasok niya ito, ngunit hinarangan siya nito papasok ng bahay!

Nang magalit si Sevv ay sinipa niya ng malakas ang pinto.

At the same time, kinuha niya ang kanyang cellphone upang tawagan si Lucky.

At dahil natuto na si Sevv sa nakaraan, dinagdag niya ang pangalan ni Lucky sa kanyang WeChat at ang pangalan na nilagay niya ay “wife”, kasi kung hindi ay hindi niya maalala kung sino si Lucky at baka mabura na naman niya ito sa kanyang contact friends.

Nagising si Lucky na marinig si Sevv na sinipa ang pinto.

"Sino ang sumisipa sa pinto sa ganitong oras? Hindi ba pwede matulog ang tao?"

Naiinis na sambit ni Lucky bago siya bumangon, nang dahil sa may sumipa ng pinto kaya nagising sa malambing niyang tulog. Bumaba siya ng kama at galit na lumabas nang naka-pajamas.

Ang kanyang cellphone ay naiwan sa kanyang kwarto, kaya hindi niya alam na si Sevv ang tumatawag.

“Sino ba yan? Bakit panay ang katok mo ng pinto ng ganitong hatinggabi?”

Binuksan niya ang pinto at nagmura siya sa kanyang isipan na matanto na kung sino ang lalaking nakatayo sa labas ng pinto. Nang makita niya ng maayos ang tao, nabigla siya. Tiningnan niya muna si Sevv ng matagal bago siya maka-react. Ngumiti siya at nahihiyang nagsalita.

“Mr Deverro, ikaw pala.”

Tumawag si Sevv kay Lucky pero hindi niya sinagot. Nagalit siya kaya masama ang tingin sa kanya.

At dahil diyan, hindi niya binigyan pansin si Lucky. Sa malamig na mukha, nilampasan niya ang dalaga at pumasok sa loob ng bahay.

Palihim na nilabas ni Lucky ang kanyang dila.

Ganito ba ang pakiramdam sa mabilisang pagpapakasal.

Inilabas niya ang kanyang ulo at tumingin, sa kabutihang palad napakalakas ng pagkatok ni Sevv sa pinto kaya hindi niya nagising ang mga kapitbahay.

Nang makita niya ang pares ng tsinelas sa pintuan. Yumuko si Lucky, kinuha ang pares ng tsinelas, bumalik sa loob at ni-lock muli ang pinto.

“Madaling araw na ako nakabalik. Batid ko na wala ka sa bahay, akala ko hindi ka na babalik mamayang gabi. Kaya, ni-lock ko ang pinto. Ako lang ang babae sa bahay. For safety reasons, kaya kumuha ako ng pares ng tsinelas mo at nilagay ko sa pintuan ng bahay. Para naman, kapag makita ng iba ang pares ng sapatos o tsinelas ng lalaki sa labas ng bahay ay alam nila na may lalaki,at hindi sila makagawa ng anuman.”

Natoto siya sa karate pero hindi niya sineryoso., but she is aware of home safety.

Umupo si Sevv sa sofa, tinitigan siya bakit ang kanyang maitim na mata, matalas at malamig kung makatingin sa kanya.

“Mr Deverro, I'm sorry "

Kinuha ni Lucky ang kanyang tsinelas at nilagay sa kanyang paanan, humihingi ng tawad.

Dapat niyang tawagan siya at tanungin kong babalik siya.

Sa kanilang katahimikan ay malamig na nagsalita si Sevv. “I told you not to worry about me, but this is my home, na lock mo ako kaya hindi ako masaya.

“Mr Deverro, I'm sorry, I'm sorry. Next time I will call you in advance para itanong kung babalik ka, kung hindi ka babalik, I will lock the door."

Nagsalita muli si Sevv. "Kung pupunta ako sa isang business trip, sasabihin ko sa iyo nang maaga. Kung hindi ko sinabi sa iyo, uuwi ako ng araw-araw nang hindi tumatawag sa telepono. Abala ako sa trabaho at hindi ako magkaroon ng maraming oras upang sagutin ang iyong mga boring na tawag.”

Lucky said "oh”

Ano man ang sabihin niya ay iyon na yon.

Ang bahay ay sa kanya .

He is the boss.

“Mr. Deverro, gusto mo ba ng midnight snack?"

Naisip ni Lucky na alukin siya dahil baka busy siya sa kanyang opisina at baka gusto ng midnight snack, kaya nagtanong siya muna.

“Hindi ako kumakain ng midnight snack. Ayokong tumaba."