Mag-log inTatlong beses binasa ni Isabella ang liham bago niya ito tuluyang ibinaba.Hindi siya makapaniwalang kabilang siya sa mga napiling kalahok para sa espesyal na research mentorship activity.Hindi naman ito ang unang pagkakataong nakatanggap siya ng pagkilala o imbitasyon. Nakilahok na siya sa iba't ibang programa, nakagawa ng ilang educational prototypes, at nakipagtulungan sa mga batang may iba't ibang interes.Ngunit iba ang pagkakataong ito.May mga aktuwal na mananaliksik na magbibigay sa kanila ng gabay tungkol sa pag-aaral ng pharmaceutical science, biotechnology, at responsible research practices.At isa sa mga tagapayo ay si Dr. Adrian Lim.“Ma, siya po talaga ang magiging mentor namin?”Tumango si Elena habang binabasa ang liham.“According to this, yes. Pero hindi lang siya ang magiging tagapayo ninyo. May iba pang researchers na tutulong sa programa.”“Excited po ako.”“Alam ko.”Niyakap ni Isabella ang liham.Ngunit bago pa siya tuluyang magdiwang, napansin ni Elena ang isa
Hindi nagustuhan ni Alexander ang unang umaga niya sa Montgomery International Academy.Hindi dahil pangit ang paaralan. Sa katunayan, mas malaki at mas moderno ito kaysa sa mga paaralang napasukan niya noon. May malawak na silid-aklatan, mga laboratoryo, computer rooms, at mga pasilidad para sa iba't ibang larangan ng teknolohiya.Ang hindi niya nagustuhan ay ang pakiramdam na para bang kailangan niyang magsimula sa wala.Wala si Oliver na palaging nagtatanong tungkol sa disenyo nila.Wala si Marcus na tahimik na nagmamasid bago magbigay ng mungkahi.Wala rin si Sebastian na kung minsan ay masyadong kumpiyansa sa kaniyang sariling ideya.At wala si Isabella na palaging nagpapaalala sa kaniya na hindi kailangang maging perpekto ang unang pagtatangka.“Alexander, are you ready?”Napalingon siya sa kaniyang ina.Nasa harap sila ng pangunahing gusali. Maayos ang suot ni Margaret, samantalang nakasuot naman si Alexander ng bagong uniporme ng paaralan.“Yes, Mom.”“Remember to listen to yo
“Three days?”Hindi agad nakasagot si Isabella.Akala niya ay mayroon pa silang sapat na panahon bago tuluyang umalis ang pamilya ni Alexander. Ngunit tatlong araw na lamang pala ang natitira.Tumango si Alexander.“Dad said the academy wants us to complete the remaining arrangements before the next assessment.”“Pero hindi ba sa susunod na linggo pa?”“Something changed. They want us to settle in earlier.”Napatingin si Isabella sa malaking puno.Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang sabihin.Gusto niyang maging masaya para kay Alexander dahil may bagong pagkakataong naghihintay sa kaniya. Pero hindi rin niya maitatangging malulungkot siya kapag hindi na niya ito makikita nang madalas.“Are you going to be okay?” tanong niya.Nagkibit-balikat si Alexander.“I think so.”“That's not a real answer.”Napangiti siya nang bahagya.“I'm trying.”Umupo silang muli sa ilalim ng puno.May ilang sandaling wala silang sinabi. Naririnig lamang nila ang mga ibon at ang mahinang pag-ihip ng ha
Maingay ang silid-kainan nang umagang iyon.Nagtatalo ang dalawang batang kalahok sa programa ni Isabella tungkol sa tamang paraan ng pag-aayos ng kanilang mga ideya. May hawak na papel ang isa, samantalang ang isa naman ay pilit na ipinapaliwanag ang kaniyang mungkahi.Tahimik na nakikinig si Isabella habang hinihiwa ang kaniyang tinapay.“I'm telling you, we should start with the problem itself,” giit ng batang lalaki.“But the solution is what people will remember,” sagot ng kasama nito.“Both are important,” singit ni Isabella.Napatingin sa kaniya ang dalawa.“Why don't we show the problem first, then explain how our idea can help? That way, people will understand why the solution matters.”Sandaling natahimik ang mga ito.“That's actually good,” sabi ng batang babae.Ngumiti si Isabella.Nang matapos silang kumain, bumalik siya sa silid upang kunin ang kaniyang kuwaderno. May natitira pa siyang ilang araw sa orientation, at gusto niyang masulit ang bawat pagkakataon.Ngunit bago
Hindi naging maganda ang simula ng umagang iyon para kay Alexander.Nakatanggap siya ng email mula sa Montgomery International Academy. Nakasaad doon na matagumpay niyang natapos ang unang bahagi ng assessment at maaari na siyang magpatuloy sa huling yugto ng proseso.Ngunit may isang mahalagang kondisyon.Kailangang lumahok siya sa isang anim na buwang residential enrichment program bilang bahagi ng kanilang advanced curriculum. Ibig sabihin, mananatili siya sa kabisera sa halos buong panahong iyon, kasama ang iba pang piling mag-aaral.Hindi lamang iyon simpleng paglipat ng paaralan.Isa iyong malaking pagbabago sa kaniyang pang-araw-araw na buhay.“Alexander, have you read the email?” tanong ni Margaret habang kumakain sila ng almusal.Tumango siya.“Yes, Mom.”“It's a wonderful opportunity. The academy has excellent facilities and highly qualified instructors.”“I know.”“Your father has already spoken with the admissions office. They believe you have potential.”Napatingin siya s
Maagang nagising si Alexander nang marinig niya ang sunod-sunod na pag-vibrate ng kaniyang telepono.Hindi pa sumisikat nang lubusan ang araw, ngunit may mensahe na mula sa kaniyang ama.Richard Montgomery: Alexander, come to the hotel conference room at eight. Your mother and I need to discuss something important with you.Napakunot ang noo niya.Karaniwan, hindi nag-uutos ang kaniyang ama na magkita sila nang ganoon kaaga maliban kung may mahalagang pag-uusapan.Muli niyang binasa ang mensahe.Pagkatapos ay tumingin siya sa maliit na papel na nakapatong sa kaniyang mesa.KEEP BUILDING. KEEP BELIEVING.Kinuha niya iyon at isinilid sa kaniyang bulsa.Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya ay kailangan niya itong dala.Eksaktong alas-otso nang pumasok si Alexander sa conference room.Naroon na sina Richard at Margaret. May ilang dokumentong nakalatag sa mesa at may bukas na laptop sa harap ng kaniyang ama.“Good morning,” bati niya.“Sit down,” sagot ni Richard.Umupo si Alex







