The Heartless Billionaire

Amara pov

Ang amoy ng mamahaling pabango at lumang pera ang sumalubong sa akin pagpasok ko sa malaking silid na iyon. Ang sahig ay makintab na marmol na sumasalamin sa bawat ilaw mula sa matataas na kisame. Sa gitna ng lahat, nakaupo siya isang anino na tila humihigop ng lahat ng liwanag sa silid. Siya si Kaelus Valerius. Ang pinakamalupit at pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa buong bansa. Ang lalaking kinatatakutan ng lahat, at ngayon... ang lalaking nagmamay-ari na rin sa akin.

Nakatayo ako sa pagitan ng aking ama at ng kanyang abogado, nanginginig ang aking mga kamay na nakakuyom sa gilid ng aking simpleng damit. Dalawang oras na ang nakakaraan nang sabihin sa akin ng aking ama ang lahat na malaki ang kanyang utang, na wala na siyang ibang paraan para mabayaran ito, at na ang tanging maibibigay niya kapalit ng kanyang kalayaan... ay ako.

"Huwag kang mag-alala, Amara," bulong ng aking ama kanina pa rin, pero ang boses niya ay punong-puno ng takot at kahihiyan. "Magiging maayos ka. Mababayaran ko rin ang utang na ito... balang araw."

Ngunit alam ko ang totoo. Wala na akong halaga sa kanya kundi bilang pambayad-utang. Ako ay isang bagay na ipinagbili nang mura para mailigtas ang kanyang sarili.

Tumayo na si Kaelus Valerius. Mataas siya, mas matangkad pa sa inaakala ko. Nakasuot siya ng itim na amerikana na tila bahagi na ng kanyang pagkatao—mahigpit, walang puwang, at malamig. Ang kanyang mukha ay maganda ngunit mabagsik, parang isang estatwang inukit ngunit ngunit hindi binigyan ng puso. Nang humakbang siya palapit, parang huminto ang pagtibok ng aking puso. Ang bawat hakbang niya ay may bigat na nagpapaalala sa akin kung gaano ako kahina sa harap niya.

Tumigil siya ilang pulgada lamang ang layo sa akin. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paanan, tila sinusuri ang isang kagamitan na kanyang binili. Walang emosyon sa kanyang mga mata—kulay maitim na kayumanggi na parang bangin na walang katapusan.

"Ikaw ba iyan?" tanong niya, ang boses ay malalim at mababa, tila dumaan sa maraming galit at panahon. "Ang kapalit ng lahat ng kasalanan ng tatay mo?"

Napalunok ako. Pinilit kong magsalita kahit nanginginig ang aking labi. "Ako po... Amara po ang pangalan ko."

Ngumiti siya isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata, isang ngiting punong-puno ng panghahamak. Kinuha niya ang isang piraso ng papel na nasa ibabaw ng mesa at itinaas ito sa harap ng aking ama.

"Pumirma ka," utos niya. "Pumirma ka at malaya ka na. Pero huwag mong kalilimuta mula sa sandaling ito na lumabas ka sa pintong iyon, wala ka nang anak na babae. Siya ay akin na. At huwag ka nang muling magpapakita sa harap ko o sa harap niya. Dahil kung gagawin mo... hindi ko masisiguro kung ano ang gagawin ko."

Tumingin ang aking ama sa akinisang tingin na punong-puno ng pagsisisi, ngunit hindi ng pagmamahal. Kinuha niya ang pluma, nanginginig ang kanyang kamay, at pinirmahan ang papel na nagtatakda ng aking kapalaran. Nang ibaba niya ang pluma, tumingin siya sa akin nang huling beses.

"Patawad, Amara," bulong niya. Pagkatapos ay mabilis siyang tumalikod at naglakad palayo. Hindi siya lumingon. Hindi siya nagpaalam. Ang sarili niyang anak ay iniwan niya nang walang kahirap-hirap. At doon ko naramdaman ang unang pagkabasag ng aking puso hindi dahil sa lalaking nasa harap ko, kundi dahil sa taong nagdala sa akin sa mundong ito ngunit ibinenta ako na parang basura.

Nang sumara ang p***o sa likuran ng aking ama, tanging kaming dalawa na lang ang naiwan sa malawak na silid. Ang katahimikan ay mabigat, parang nakadagan ito sa aking dibdib. Lumingon si Kaelus sa akin at dahan-dahang lumapit muli. Hinawakan niya ang aking baba nang mariin, pinilit akong tumingin sa kanyang mga mata.

"Makinig ka nang mabuti, Amara," simula niya, ang bawat salita ay parang yelong tumutusok sa aking balat. "Hindi kita binili para maging asawa mo ako. Hindi kita binili para mahalin kita. At lalong hindi kita binili para alagaan ka."

Tumigil siya sandali, tila tinitiyak na naiintindihan ko ang bawat salita niya.

"Ibinili kita dahil iyan ang nararapat sa tatay mo. Ang gusto ko... ay makita kong gumuho ang buhay mo. Gaya ng ginawa niya sa pamilya ko. Ikaw ang magiging parusa ko sa kanya. At habang nasa ilalim ka ng bubong ko, ikaw ay akin. Ang bawat galaw mo, bawat salita mo, bawat hininga mo—ako ang may-ari. At sisiguraduhin kong hihilingin mong hindi ka na lang ipinanganak."

Namutla ako. Hindi ako makahinga. Ang takot ay humahalo sa matinding lungkot. "Anong... anong kasalanan po ng ama ko sa inyo?" tanong ko, kahit ang boses ko ay halos hindi marinig. "Hindi po ako siya. Bakit ako ang kailangang magbayad?"

Pinakawalan niya ang aking baba nang biglaan, tila nadumihan siya sa paghawak sa akin. Umikot siya at naglakad patungo sa malaking bintana kung saan tanaw ang buong siyudad na nasa ilalim ng kanyang mga paa.

"Dahil hindi ko siya maaaring saktan nang sapat habang nakatingin siya," sabi niya nang hindi lumilingon. "Kaya ikaw ang gagamitin ko. Para kapag narinig niya kung paano ka nabubuhay... masasaktan siya kahit paano. At huwag mong isipin na dahil inosente ka ay papakiusapan kita. Sa mundong ito, Amara... ang dugo ay may pananagutan kahit wala kang ginawang masama."

Humarap siya sa akin at itinuro ang p***o sa kabilang bahagi ng silid. "May mga panuntunan sa bahay na ito. Makinig ka at huwag mong kakalimutan:

Una: Hindi ka pwedeng lumabas ng bakuran nang walang pahintulot ko.

Pangalawa: Kapag nagsasalita ako, nakikinig ka. Walang sagot, walang reklamo.

Pangatlo: Huwag kang aasa na kahit anong oras ay itatrato kita nang parang tao. Dahil para sa akin... isa ka lamang utang na dapat bayaran."

Lumapit siya muli sa akin, at sa pagkakataong ito ay mas malapit pa kaysa dati. Ang kanyang amoy—mamahaling pabango na may halong amoy ng usok—ay nakakagulo ng damdamin.

"May mga kwarto ka sa ikalawang palapag. Malayo sa akin. Doon ka matutulog. Maghahanda ang mga tauhan ko ng damit para sa iyo. Pero huwag mong asahan na bibigyan kita ng karangyaan. Sapat lang para hindi ka mamatay sa gutom. Dahil kailangan kitang buhay, Amara. Kailangan kitang buhay para makita niya kung paano ka magdurusa."

Humarap siya at tumawag ng isa sa mga tauhan. Isang matandang babae ang pumasok—si Aling Marta, ang punong-katulong. Tinitingnan niya ako nang may awa, ngunit alam kong takot siya kay Kaelus.

"Ipakita mo siya sa kwarto niya," utos ni Kaelus. "At sabihin mo sa lahat—walang pwedeng maging masyadong malapit sa kanya. Siya ay akin. At kahit sinong lalaking lalapit sa kanya... babayaran nila ito ng kanilang buhay."

Sumunod ako kay Aling Marta pataas sa hagdanan. Habang naglalakad ako, hindi ko mapigilang lumingon. Nandoon pa rin siya, nakatayo sa gitna ng malawak na silid, nakatingin sa kawalan. Ang kanyang anino ay tila mas malaki pa sa kanya. At sa sandaling iyon, alam kong pumasok ako sa isang kulungan na walang rehas—isang kulungan na tinatawag na buhay kasama ang lalaking walang awa.

Pagpasok ko sa aking bagong kwarto, isinara ko ang p***o at doon na bumuhos ang lahat ng luha na pinipigilan ko kanina. Umupo ako sa gilid ng malambot na kama at humagulgol nang tahimik. Paano nangyari ang lahat ng ito? Kahapon ay simpleng estudyante lamang ako na nangangarap ng magandang kinabukasan. Ngayon... ako ay pag-aari na ng isang lalaking galit sa mundo, at lalo na sa pamilya ko.

Ngunit sa gitna ng aking pag-iyak, may isang bagay na napagtanto ko. Hindi ko maaaring isuko ang sarili ko. Kung ito ang gusto nila—kung ito ang gusto ni Kaelus—na makita akong wasak... hindi ko siya ibibigay ang kasiyahan na iyon. Magtitiis ako. Maghihintay ako. At balang araw... makakalaya rin ako. Kahit gaano pa katagal ang araw na ito darating.

Pinunasan ko ang aking mga luha. Tumingin ako sa salamin na nakasabit sa dingding. Nakita ko ang sarili ko—namumugto ang mga mata, ngunit nakatayo pa rin.

"Hindi ako bibitiw," bulong ko sa aking sarili. "Hindi ako magiging duwag gaya ng aking ama. Anuman ang gawin mo sa akin, Kaelus Valerius... hindi mo masisira ang pagkatao ko."

Sa labas ng p***o, narinig ko ang pagpasok ng gabi. Ang malaking mansyon ay tahimik na, ngunit alam ko... ang pinakamasamang bahagi pa lamang ang nagsisimula. Ang bawat bukas ay magiging pagsubok. At ang lalaking nagmamay-ari sa akin... siya ang pinakamahirap na hamon na kakaharapin ko sa buong buhay ko.

 To be continued