Chapter 4

NANG marinig ni Cedric ang pangalan ng lalaki ay hindi siya makapaniwala. Nathan Cruz, siya lang naman ang tycoon na may bilyong ari-arian. 

Samantala, halos mahulog na mula sa mga paa ni Jasmine ang suot niyang sapatos dahil hanggang sa mga oras na iyon ay hindi pa rin binibitawan ni Nathan. Nilayo siya sa retaurant at inilabas sa isang bench. Nang ibaba siya nito ay matalim niya itong tiningnan. “Mag-ingat ka sa lalaking iyon.” 

Ngunit hindi pinakinggan ito ni Jasmine. Wala siyang pakialam kung boss niya ang lalaki. “Ano ba talaga ang gusto mo huh? Talaga bang sinasadya mong gawin ang lahat ng ito?!” sigaw niya na rito habang naghahabol ng kanyang paghinga. Galit na galit talaga siya ng mga oras na iyon.

Nakatingin lang ito sa kaniya habang walang ekspresyon ang gwapo nitong mukha. “Maanong magpasalamat ka na lang sa akin dahil iniligtas kita mula sa kamay ng lalaking iyon.” sabi nito sa kaniya. “Hindi siya bagay sayo.”

Halos magpanting ang tenga ni Jasmine nang marinig niya ang sinabi nito. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit. “Wala kang pakialam kung karapat-dapat ba siya para sa akin o hindi! Baka nakakalimutan mo na ring boss lang kita kaya wala kang karapatang pakialaman ang personal kong buhay!” 

Ginawa ang laha ni Nathan para makuha ang kumpanyang iyon dahil lang kay Jasmine, dahil may mga plano siya at hindi niya ito hahayaang gawin ang gusto nito pagkatapos nitong gawin sa kaniya ang mga bagay na ginawa nito sa kaniya sa nakaraan. 

Parang hindi pa rin siya makapaniwala sa totoo lang na ang ang babaeng mahal na mahal siya noon ay bigla na lang sinabi na gusto na nitong makipaghiwalay sa kaniya dahil bigla itong fall out of love. Akala niya ay isang biro lamang iyon ngunit totoong iniwan siya nito at ngayon, hindi niya siya papayag na gawin nito ang gusto nito pagkatapos siya nitong saktan. 

“Mr. Cruz, pwede bang hayaan niyo na ako? Pagod ako at hindi ko na kaya pang magtrabaho ngayon. Kung hindi kayo masaya sa performance ko bilang sekretarya niyo ay pwede niyo na akong tanggalin.” sabi ni Jasmine sa lalaki at pagkatapos niya lang sabihin ang mga salitang iyon ay itinulak niya ito at tinalikuran.

Mabilis siyang naglakad palayo rito nang hindi na ito nililingon pa. Tinangay ng hangin ang kanyang mahabang buhok at kasabay nun ang pagkirot ng kanyang puso. Habang naglalakad siya ay bigla siyang napatingin sa kalangitan, walang bituin sa kalangitan ng mga oras na iyon dahil medyo maulap. Bigla niyang naalala ang gabing iyon, ang gabing tuluyan siyang iniwan ni Nathan. Iniwan siya nito ng pera at iniwan din nito sa kaniya ang bahay na ipinundar nilang dalawa. 

Akala niya ay ganun lang kadali ang lahat. Nagtungo siya sa isang puno kung saan ay paborito nilang tumambay na dalawa at umiyak hanggang sa mapagod siya. Nang mga oras na iyon ay gusto niyang habulin ito at bawiin ang mga salitang binitawan niya, gusto niyang sabihin dito na mali pala siya ngunit hindi niya nagawa. Iniwan siya nito hanggang sa nawalan na siya ng balita mula dito at sa paglipas ng mga araw, buwan at taon ay napagtanto niyang hind na ito babalik pa. 

Ang lahat ng alaala nilang dalawa ay ibinaon niya sa limot kasama ng mga mahahalagang bagay na ibinigay nito sa kaniya. Ang ilang taon bilang magkarelasyon at dalawang taon bilang mag-asawa ay mapait na nagwakas. 

Sa totoo lang ay pauulit-ulit siyang palihim na kinausap ng ina ni Nathan para hiwalayan ito dahil kung ang pakakasalan daw nito ay ang anak ng isang mayaman ding pamilya ay tiyak na magkakaroon ito ng magandang kinabukasan, ngunit tinanggihan niya ito dahil mahal na mahal niya si Nathan at hindi niya ito kayang mawala sa buhay niya. 

Ngunit isang gabi, nang nasa ospital siya at binabantayan ang kanyang inang may sakit ay bigla na lang siyang nakatanggap ng isang larawan. Hindi lang isang simpleng larawan dahil ang naroon ay walang iba kundi si Nathan, nakahiga sa isang kama habang nakayakap sa isang babae. Hindi niya nakita ang mukha ng babae ngunit malinaw na niloko siya nito. 

Halo-halong emosyon ang naramdaman niya ng mga oras na iyon at nanaig ang sakit sa dibdib niya at galit kaya pag-uwi niya ay sinabi niya rito na pagod na siya sa relasyon nila. Na hindi na niya ito mahal at dapat na silang maghiwalay na dalawa. 

Tandang-tanda pa niya ang galit na ekspresyon nito ng mga oras na iyon, nagtatanong ang mga mata kung bakit ngunit hindi niya nakayang titigan ang mga ito ng matagal. 

Sa sobrang sakit ng pinagdaanan niya sa mga nangyari nitong nakaraang taon ay nasabi niya pa sa isip niya na sana ay hindi niya na lang ito minahal dahil nakaukit pa rin ang lahat sa puso niya hanggang sa mga oras na iyon. 

Hindi niya namalayan ay pumapatak na pala ang kanyang luha. Napakagat labi na lang siya at mabilis na pinunasan ang mga ito.

~~~~~

KINABUKASAN, pagdating pa lang ni JAsmine sa opisina ay kaagad na siyang ipinatawag ng kanyang boss. Huminga siya ng malalim. Tatanggalin na ba siya nito sa trabaho? Kumatok muna siya sa pinto bago pumasok sa loob ng opisina nito. 

Ang lalaki ay nakita niyang nakaupo sa mesa at may hindi maipaliwag na ekspresyon ang mukha. Nang makita siya nito ay bigla itong sumandal sa kinauupuan at tumingin sa kaniya. “Simula ngayon ay ikaw na ang magiging pormal kong magiging sekretarya at kahit anong oras ay pwede kitang tawagan at higit sa lahat ay hindi ka pwedeng umalis hanggang narito pa ako sa kumpanya kahit na magdamag pa iyan.” walang emosyon na sabi nito sa kaniya.

What? Anong sinasabi nito? Nababaliw na ba talaga nito? Talaga bang handa itong gamitin ang kanyang posisyon para gawin sa kaniya ang mga bagay na iyon? 

Dahan-dahang napakuyom ang mga kamay ni JAsmine at pagkatapos ay isang pilit na ngiti ang ipinaskil sa kanyang labi. “Hindi ko akalain na may mabuti ka palang puso sir? Plano niyo rin bang itaas ang sweldo ko kung ganun?” 

Hindi ito nagsalita at nakatingin lang sa kaniya. “What? Hindi niyo ba itaas ang sweldo kahit na dadagdagan niyo ang trabaho ko?” 

Tumaas ang sulok ng labi nito habang nakatingin sa kaniya. “Hindi ko akalain na matututo ka palang makipag-negosasyon pagkatapos ng ilang taon?”

Ngumiti lang si Jasmine dito ngunit hindi iyon umabot sa kanyang mga mata. “Pero hindi ito tama sir, isa pa, ano ba talagang dahilan niyo para gawin ang bagay na ito? O talagang gusto niyo lang na nakikita ako palagi?” ang kanyang mga mata ay napuno ng panunuya. 

“Sa tingin mo ba ay ganun ako kababaw?” balik nitong taong sa kaniya dahilan para maging malamig ang kanyang mga mata. Malinaw nitong sinasabi na ano ang tingin mo sa sarili mo. 

Hindi niya ito kayang pakisamahan kung wala itong gagawin kundi ang pahirapan siya. Tumayo siya mula sa kanyang kinauupuan at walang ekspresyon ang mukhang tumingin sa lalaking nasa harapan niya. Ngunit mabilis din itong tumayo sa kinauupunan at lumapit sa kaniya.

Halos ilang pulgada lang ang naging layo nito sa kaniya kung saan ay naamoy niya ang mabango nitong hininga ngunit mas lalo lang naging malamig ang kanyang mga mata. Tinanggal niya ang suot niyang id sa leeg at malakas na inihampas ito sa malapad nitong dibdib.

“Hindi ko kayang pagsilbihan ka! Madami pa naman siguro akong mapapasukan hindi lang dito.” walang pagsisising sabi niya. Mas mainam nang umalis siya doon kaysa araw-araw siya nitong pahirapan. Pagkatapos niyang sabihin iyon ay tumalikod siya rito at humakbang para umalis na ngunit nakakailang hakbang pa lang siya nang bigla na lang niyang narinig ng boses nito mula sa likod niya.

“Sandali!” hindi iyon isang simpleng salita kundi isa iyong utos. 

Narinig niya ang papalapit nitong mga yabag at sa ilang sandali ay bigla na lang itong inabot sa kaniya. “Basahin mo.” 

Wala mang ideya si Jasmine ay kinuha niya ito at binasa at halos mamula ang kanyang mukha dahil sa galit nang mabasa niya ang nakasulat sa papel ng mga oras na iyon. Anong klaseng rules ito? 

…