THE CEO I HATE IS MY EX-HUSBAND

Alas syete pa lang ng umaga ay naghahanda na sa pagpasok sa paaralan si Jasmine at ang kanyang anak na si  Diane. Isang buntong hininga ang pinakawalan niya nang makitang hindi pa ring ito gumagalaw mula sa kinauupuan.  “Anak, suotin mo na ang mga sapatos mo, malelate na tayo niyan e.” sabi niya rito.  

Ngumuso ito at pagkatapos ay bigla na lang pinagkrus ang dalawang kamay sa dibdib. “Ayoko! Ayokong pumasok!” sabi nito na may kasama pang pagdadabog. 

Muli na lang siyang nagpakawala ng isang mahabang buntong hininga. “Anak naman…” medyo pinalambot niya ang kanyang boses. “Ibibili kita mamaya ng paborito mong chocolate cake kapag pumasok ka.” ngumiti siya rito. “Hindi ba at paborito mo iyon?” biglang naging malambot ang ekspresyon ng kanyang anak. Sa sumunod na sandali pa ay bigla na lang nitong iniayos ang paa. 

Hindi na siya nagdalawang isip pa na bilisan ang kanyang mga galaw. Mabilis niyang sinuutan ito ng sapatos pagkatapos ay binuhat niya ito pababa ng bahay. Habang buhat-buhat ang anak ay mabilis niyang inilabas ang kanyang cellphone at idinial ang number ni Sally. Ilang ring lang ay mabilis naman nitong sinagot iyon. “Sally, pwede ba akong humingi ng tulong sayo? Baka kasi malate ako e. Sunduin mo naman ako.” medyo nakikiusap na sabi niya rito.

Mabilis niya namang narinig ang sagot nito mula sa kabilang linya. “Oo naman, ikaw pa ba? Hintayin mo ako. Papunta na ako.” sagot nito sa kaniya at mabilis na ibinaba na ang tawag.  

Ilang sandali pa nga ay tuluyan nang dumating ang taxi na tinawag ni SAlly, hindi siya nito nagawang sunduin dahil hindi daw sila parehong pwedeng malate,  inihatid na sila sa school kung saan papasok ang kanyang anak. Pagbaba niya ang sasakyan ay kaagad niyang napansin ang bag ng kanyang anak na nakabukas, yumuko siya at akmang isasara na sana ito nang mapansin niyang may nakaharang pala sa zipper ng bag ni Dave kaya hindi ito maisara. Binuksan niya muna ang bag upang iayos ito ngunit halos manlamig ang kanyang katawan nang makita kung ano iyon. Isang larawan. 

Halos tumigil ang pagtibok ng kanyang puso nang makita ang lalaking nasa litrato, walang iba kundi si Nathan Cruz. 

Hindi siya makapaniwalang napatingin sa kanyang anak. Paanong napunta sa bago nito ang larawang iyon? Ang tahip sa kanyang dibdib ay mas lalo pang bumilis. “Anak, saan mo nakuha ang larawang ito?” tanong niya habang nanginginig. 

Nakita niyang nagsalubong ang maliit na kilay nito at pagkatapos ay itinuro ang larawang hawak niya. “Sino ba ang lalaking yan Mommy?” tanong sa kaniya ng anak bago napuno ng lungkot ang mga mata nito. “Lahat ng kaklase ko ay may Daddy. Nakita ko yan at gusto ko rin siyang maging Daddy.” sagot nito sa kaniya.

Habang nakatingin sa mukha ng kanyang anak ay bigla na lang kumirot ang puso ni Jasmine ng wala sa oras. Halos limang taon na silang hiwalay ng dati niyang asawa at simula noon ay hindi na sila muling nagkita pa. Nawalan na siya ng balita rito dahil unang-una ay hindi naman niya pinag-interesan ang mga pangyayari sa tungkol sa buhay nito dahil hiwalay na sila. Marahil ay nag-asawa na itong muli at baka masaya na. 

Hindi na lamang siya sumagot pa at muling ibinalik ang larawan sa loob ng bag ng anak kahit na may kirot siyang nararamdaman at tuluyang inihatid si Diane hanggang sa classroom nito.  Paglabas niya ay halos patakbo siyang sumakay sa taxi. Nagpahintay siya rito dahil alam niyang kung hindi niya iyon gagawin ay baka mahirapan siyang makahanap ng masasakyan niya. 

Pagkasakay niya pa lang ng taxi ay bigla ng tumunog ang kanyang cellphone. Si Sally ang tumatawag. “Jazz, nasaan ka na? Bilisan mo! Hindi ka pwedeng malate ngayon.” may pag-aalalang sabi nito sa kaniya.

Agad na nagsalubong ang kanyang mga kilay nang marinig niya ang sinabi nito. “Anong ibig mong sabihin? May nangyari ba?” bigla siyang kinabahan ng wala sa oras.

“Well, tinawagan lang din ako. Alam mo naman na ngayon darating ang bagong CEO, hindi ba?” tanong nito sa kaniya.

Halos mapamura siya sa loob-loob niya dahil paano nga bang nawala iyon sa isip niya? Oo nga pala. Napakagat labi na lang siya bago nagpakawala ng isang mahabang buntong hininga. “Oo, papunta na ako.” sabi niya bago tuluyang ibinaba ang tawag.

******

Isang Rolls Royce ang pumarada sa harapan ng gusali at ilang sandali pa ay bumaba ito sa loob ng sasakyan. Nakasuot ito ng kulay itim na suit at mala-diyos ang atake nito habang naglalakad papasok. Ang mga empleyadong naghihintay sa pagdating nito ay hindi nagsalita at nakamasid lang hanggang sa tuluyan na itong makalapit sa kanila. Dahil sa lakas ng awra nito ay hindi sinasadyang mapayuko silang lahat at wala ni isa ang nangahas na salubingin ang mga mata nito. 

Kaagad na sinalubong ng Vice President ang bagong CEO na may ngiti sa mga labi. “Welcome sir Nathan.” magalang na sabi nito. Hindi ito sumagot sa halip ay walang pakialam nitong sinuyod ang mukha ng lahat ng empleyado na naroon.

Bakit parang may kulang yata? Tanong niya sa kanyang isip habang magkasalubong ang kanyang mga kilay. “May meeting hindi ba? Kailangan lahat ng kasali sa meeting ay naroon.” sabi niya rito at tuluyang naglakad patungo sa elevator.

Dahil ito ang gagamit ng elevator, ang ilang empleyado na naroon ay kaagad na nagtakbuhan patungo sa hagdan para umakyat. Pumasok na si Nathan sa loob ng elevator kasama ang ilan at malapit ng sumara ang elevator nang isang sigaw ang umalingawngaw ng wala sa oras. “Sandali lang!” 

Sa sobrang pagmamadali ni Jasmine na habulin ang pagsara ng elevator ay natapilok siya ng wala sa oras. Mabuti na lang at may mga bisig na sumalo sa pagbagsak niya. Hindi niya hahayaang malate siya dahil malalagot siya kung sakali. 

Napahawak si Jasmine sa dibdib ng lalaking sumalo sa kaniya. Napakatigas ng dibdib nito at bukod pa doon ay naramdaman niya ang pagbalot ng mga kamay nito sa kanyang beywang ng wala sa oras. Ilang sandali pa ay isang tinig ang narinig niya. “Sa tagal nating hindi nagkita, ganyan na ba talaga kalakas ang loob mo ngayon para gawin ang bagay na ito?” 

…