Chapeter2: "Midnight sa Forbes Park"

Hindi makapaniwala si Maya sa narinig. Limang milyon kapalit ng isang buwan na pagpapanggap. Para sa nanay niya, gagawin niya ang lahat. Kahit pa ang ibig sabihin nun ay kailangan niyang matulog sa iisang bubong kasama ang pinakamasungit na CEO sa buong Pilipinas. Alam niyang delikado ito, lalo na at may rule na bawal ma-in love. Pero paano kung sa loob ng isang buwan na iyon, mahulog talaga ang loob niya? Huminga siya ng malalim at tinitigan ang mga mata ni Drake. Malamig pero parang may tinatago itong lungkot na hindi niya maintindihan.

Alas-onse y media ng gabi, nakatayo si Maya sa harap ng malaking gate ng Forbes Park. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang maliit na maleta niya. Isang maleta lang ang dinala niya. Yun lang ang meron siya. Mga lumang damit, isang pares ng sapatos, at picture ng nanay niya. Suot niya ang pinakamaganda niyang damit. Isang simpleng white dress na binili niya sa ukay-ukay sa Cubao. Pero kahit simple, maganda siya. Mahaba ang buhok niya, nakalugay. Naglagay siya ng konting lipstick na hiram pa sa katrabaho niya.

Malamig ang hangin sa Forbes Park. Tahimik. Walang tricycle, walang nagtitinda ng taho, walang ingay. Iba sa Tondo kung saan siya lumaki. Dito, kahit hatinggabi, amoy mamahaling pabango ang hangin. Natatakot si Maya. Pakiramdam niya hindi siya bagay dito. Pakiramdam niya pagpasok niya sa gate na to, hindi na siya makakalabas pa.

"Good evening, Ma'am. Kayo po ba si Miss Santos?" Tanong ng guard sa gate. Naka-uniporme at nakangiti pero formal.

"Opo," mahinang sagot ni Maya. Halos pabulong.

"Pinapapasok po kayo ni Sir Drake. Sa dulo po, yung pinakamalaking bahay, white house. Diretso lang po kayo."

Pumasok si Maya. Hilahila ang maleta niya na may sira na gulong. Naglakad siya sa loob ng Forbes Park. Ang gaganda ng bahay. Ang lalaki. Parang mga palasyo sa teleserye. May mga ilaw na kulay dilaw sa bawat poste. May mga punong malalaki na maayos ang gupit. At ang tahimik. Walang tao sa labas. Alas-dose na kasi ng hatinggabi. Bawat hakbang ni Maya, mas bumibilis tibok ng puso niya.

Sa dulo, nakita niya ang white house na sinasabi ng guard. Mas malaki pa sa inaasahan niya. Tatlong palapag. May swimming pool sa harap na may ilaw na kulay blue. May fountain pa na may estatwa ng anghel. May garden na puno ng rosas. Parang bahay ng hari at reyna.

At sa harap ng p***o, nakatayo si Drake Montenegro. Naka black shirt at black pants lang, hindi na naka suit katulad kanina sa opisina. Pero mas lalo siyang gumwapo. Mas mukha siyang tao, hindi CEO. Buhok niya medyo magulo, parang kakaligo lang. Hawak niya ang isang folder na brown at isang maliit na box na pula na parang pang-singsing.

"On time ka," sabi ni Drake. Tiningnan ang mamahaling relo sa kamay. "11:59. Isang minuto bago mag midnight. Good. Ayokong pinaghihintay."

"Good evening po... Drake," sabi ni Maya. Nahihiya pa tawagin sa first name. Sanay siya sa Sir.

Pumasok sila sa loob ng bahay. Pagbukas ng p***o, napa-wow si Maya at halos malaglag ang panga. Ang laki ng sala. Parang hotel lobby sa Makati. May chandelier na crystal na kasing laki ng tricycle. May malaking TV na parang sinehan. Lahat mamahalin. Sahig na marmol na kumikinang. Amoy bagong linis at amoy mamahaling kandila.

"Maupo ka," utos ni Drake. Hindi galit, pero seryoso.

Umupo si Maya sa malambot na sofa na parang ulap sa lambot. Takot siyang madumihan. Yung dress niya na ukay, parang basahan kumpara sa sofa na to. Nakaupo siya sa dulo lang, hindi sumasandal.

Nilapag ni Drake sa harap niya sa glass table ang folder at yung maliit na red box.

"Kontrata," sabi ni Drake. "Basahin mo bago ka pumirma. Ayokong may rason ka para magreklamo later."

Binuksan ni Maya ang folder. Ang daming pages. Ang daming legal words na hindi niya maintindihan. Mga English na malalalim. Pero naiintindihan niya ang importante dahil may tagalog translation sa baba na sinulat kamay ni Drake.

Article 1: Si Maya Santos ay magpapanggap bilang asawa ni Drake Montenegro sa loob ng isang buwan, simula June 1 hanggang June 30.

Article 2: Limang milyon pesos ang ibabayad ni Drake kay Maya, in advance, bukas na bukas din, para sa operasyon ng nanay niya.

Article 3: Bawal ma-in love. Bawal magselos. Bawal makialam sa personal na buhay ng isa't isa. Professional lang.

Article 4: Kailangan matulog sa iisang bahay, pero magkahiwalay ng kwarto. Walang sapilitang mangyayari. Safe si Maya.

Article 5: After one month, annulment. Tapos na. Walang habulan. Walang drama.

Nanginginig ang kamay ni Maya habang binabasa. Totoo na to. Hindi na to panaginip. Isang pirma na lang, asawa na siya ng bilyonaryo. Kahit peke.

"May tanong ka?" Tanong ni Drake habang naka-cross ang arms.

"Wala po. Naiintindihan ko po. Malinaw po."

"Pirmahan mo. Dito sa baba."

Pinirmahan ni Maya ang kontrata. Tatlong kopya. Sa bawat pirma, parang binibenta niya kaluluwa niya. Pero naisip niya mukha ng nanay niya sa ospital. Yung mga tubo sa ilong. Yung iyak ng nanay niya na huwag siya pabayaan. Para kay Nanay, okay lang. Kahit ibenta kaluluwa niya.

Pagkatapos pumirma, binuksan ni Drake yung maliit na red box. May singsing na diamond. Maliit lang pero kumikinang sa ilaw ng chandelier. Siguro isang milyon ang halaga nito. Hindi ganun kalaki pero elegante.

"Isuot mo," sabi ni Drake.

Kinuha ni Maya ang singsing at sinuot sa daliri niya. Kasya. Parang sinukat para sa kanya. Kumikinang sa daliri niyang payat at may kalyo sa kakatype.

"Paano niyo po nalaman size ng daliri ko?" Tanong ni Maya, nagtataka.

"Sinabi ng HR. Lahat ng info mo nasa HR file mo. Pati size ng paa mo, alam ko," sagot ni Drake na parang walang lang. "Stalker? Hindi. Due diligence."

"Ngayon, simula ngayong gabi, asawa na kita. Sa harap ng Lola ko bukas, kailangan tawagin mo akong love, hon, baby. Kahit anong sweet name. At kailangan yakapin mo ako, hawakan kamay ko. Kailangan sweet tayo. Kaya mo ba? Kasi kung hindi, uwi ka na ngayon."

Namula si Maya hanggang leeg. Hindi pa siya nayayakap ng lalaki maliban sa tatay niya nung bata pa siya.

"Susubukan ko po," mahinang sabi niya.

"Hindi susubukan. Kailangan gawin. Practice tayo. Yakapin mo ako ngayon."

Napatayo si Maya, nanginginig. Lumapit kay Drake. Dahan-dahan siyang yumakap. Ang bango ni Drake. Amoy mamahaling pabango at amoy lalaki. Matigas katawan ni Drake, maskulado. Hinayaan lang siya ni Drake ng ilang segundo tapos lumayo.

"Okay. Pwede na. Kailangan pa ng practice pero pwede na," sabi ni Drake pero namula din pisngi niya. Hindi halata dahil sa dim light.

"Bukas, pupunta tayo sa bahay ng Lola ko sa Tagaytay. Birthday niya. 80th birthday. Doon natin i-aannounce na kasal na tayo. Nandoon buong pamilya Montenegro. Lahat mayayaman, lahat matapobre, lahat judgemental. Kailangan hindi nila malaman na peke lang tayo. Kailangan maniwala sila na mahal natin isa't isa. Lalo na Lola Amelia. May sakit Lola ko. Cancer. Gusto niya lang makita akong masaya bago siya mawala. Kaya ko to ginagawa."

Doon nalungkot si Maya. Kaya pala. Hindi lang dahil mayabang si Drake. May dahilan.

"Kayanin ko po. Pangako po. Para sa Lola niyo."

"Good. Ngayon, ipapakita ko kwarto mo."

Inakyat nila ang hagdan na marmol. Ang daming kwarto sa second floor. Pero dinala siya ni Drake sa pinakadulo, sa master wing.

"Ito kwarto mo. Sa tabi lang ng kwarto ko. Pero may sariling lock. Safe ka dito. Walang papasok dito na hindi mo gusto. May password ang p***o. 0601. Birthday ng Lola ko."

Binuksan ang p***o. Ang ganda ng kwarto. Mas malaki pa sa buong bahay nila ni Nanay sa Tondo. May king size bed na may apat na unan. May sariling banyo na may bathtub na may bula pa. May walk-in closet na kasing laki ng kwarto niya dati. May bintana na kita ang buong Forbes Park at swimming pool.

"Ang ganda po," bulong ni Maya, maiiyak na.

"Simula ngayon, dito ka titira ng isang buwan. Lahat ng damit na nasa closet, sayo na yan. Binili ko para sayo. Stylist ko bumili. Para hindi ka mukhang kawawa pag hinarap ka sa pamilya ko. Ayokong sabihin nila na pinulot lang kita sa kanto."

Binuksan ni Maya ang closet. Ang daming damit. Mga dress na mamahalin, mga sapatos na Louboutin na pula ang swelas, mga bag na Gucci at Chanel. Lahat bago, may tag pa at may presyo na halos pang isang taon na sahod niya.

"Sir... Drake... ang mahal naman po nito... hindi ko po kayang bayaran..."

"Wag mo isipin pera. Isipin mo trabaho mo. Trabaho mo mukha kang asawa ng bilyonaryo, hindi mukhang sekretarya na kawawa. Kaya gamitin mo lahat yan. Bukas, isuot mo yung white dress sa dulo, yung may bulaklak. Bagay sayo yun para bukas."

Napayuko si Maya. Masakit pero totoo. Kailangan niya magmukhang mayaman.

"Matulog ka na. Maaga tayo bukas. 7am alis natin papuntang Tagaytay. Mahaba biyahe. Goodnight, wife."

Parang kinuryente si Maya sa salitang wife. Asawa. Asawa na siya ni Drake Montenegro kahit peke lang. Kahit isang buwan lang.

"Goodnight... husband," mahinang sagot ni Maya, nanginginig boses.

Ngumiti si Drake ng konti. Ngiti na hindi niya pinapakita sa opisina. Tapos umalis at pumasok sa katabing kwarto. Narinig ni Maya ang pagsara ng p***o.

Naiwan si Maya mag-isa sa malaking kwarto. Umupo siya sa kama na malambot. Tiningnan ang singsing sa daliri niya. Kumikinang sa ilaw. Kinuha niya phone niya na luma at may crack ang screen at tumawag sa ospital.

"Hello, Dok? Si Maya po. Opo, tuloy po operasyon ni Nanay bukas. Opo, may pera na po. Opo, bayad na po bukas ng umaga. Salamat po Dok!"

Pagbaba ng phone, napaiyak si Maya. Halo-halong emosyon. Saya dahi