CHAPTER 7

Tumakbo si Nancy papasok sa malaking tarangkahan at nakita niyang umalis na ang sasakyan ni Oliver.

Habang nagtataka siya, biglang may boses na narinig mula sa kanyang likuran. "Miss Nancy!"

Napatalon sa gulat si Nancy at napahawak sa kanyang dibdib habang mabilis na lumingon. "Auntie Susan, para naman kayong multo..."

"Ikaw kasi, naglalakad kang patingin-tingin sa likod at parang lutang na lutang." Lumapit si Aling Susan at mahina ang boses na nagtanong. "Sino ang naghatid sa'yo? Nasaan ang kotse mo?"

Natigilan sandali si Nancy bago niya naalala na naiwan pala ang mahal niyang sasakyan sa labas ng Mendoza Group.

Kasalanan talaga iyon ni Oliver dahil nakalimutan pa niya ang kotse niya.

"Auntie Susan, kakauwi ko lang, huwag n'yo naman akong isunud-sunod na tanungin." Pag-iwas niya. "Nasaan sina Mama at Papa?"

"Pagkaalis mo, halos mabaliw sa pag-aalala ang Papa at Madam," pabulong na sabi ni Auntie Susan. "Nag-away pa nga sila nang husto dahil sa'yo."

"Nag-away?" Natigilan si Nancy. "Hindi naman sila nagsakitan, hindi ba?"

Nag-alinlangan si Aling Susan. "Ito... mas mabuti pang ikaw na mismo ang tumingin."

Ano kayang nangyari at napakahirap ipaliwanNancy

Pagpasok ni Nancy sa sala, nakita niya sina Roberto at Mavel na nakaupo sa magkabilang dulo ng sofa. Pareho nilang tinatakpan ang isang bahagi ng kanilang mukha at hindi nagpapansinan.

Pero nang makita siya, sabay silang tumayo at puno ng pag-aalala ang kanilang mga boses. "Nakauwi na si Cy!"

Ang unang napansin ni Nancy ay ang gasgas sa kaliwang pisngi ni Roberto. "Dad, ano'ng nangyari sa mukha n'yo?"

Mukhang nahihiya si Roberto. "Kinamot ako ng mama mo."

Tatalikod na sana siya para tanungin si Madam Mavel kung bakit nito nagawang saktan ang asawa, ngunit napansin niya ang pasa sa kanang pisngi Mavel. Biglang lumamig ang kanyang boses. "Sinaktan n'yo si Mommy?"

"Paano ko naman magagawa iyon?" Mabilis na depensa ni Roberto. "Kailan ba ako nanakit ng mama mo? Siya ang nanakit sa akin!"

"Kung ganoon, bakit may pasa rin ang mukha niya?"

Bahagyang ibinaling ni Mavel ang kanyang mukha at kalmadong sumagot, "Habang sinasaktan ko ang papa mo, aksidente kong naipangga ang sarili kong mukha."

Naglinis siya ng lalamunan at seryosong pinangaralan ang dalawa. "Ilang dekada na kayong mag-asawa at napakarami na ninyong pinagdaanan. Bakit hanggang ngayon nag-aaway pa rin kayo nang ganito?"

Pagbanggit pa lang niyon, agad na napuno ng sama ng loob si Roberto. "Sinisisi ako ng mama mo. Sabi niya, ako raw ang dahilan kung bakit umabot sa ganitong kalagayan ang kumpanya, at hindi ko raw nabantayang mabuti ang anak namin kaya nasira siya ng isang baboy sa murang edad."

Nasira ng isang baboy... Masakit pakinggan, pero may punto rin.

"Cy, sabihin mo nga totoo si Dad." Tinitigan siya ni Roberto. "Ano ba talaga ang nangyari sa inyo ni Oliver? Totoo bang buntis ka sa anak niya?"

Tumango si Nancy.

"Pinilit ka ba niya?"

"Hindi." Tiningnan niya si Roberto at tapat na nagsalita. "Ako ang namilit sa kanya."

"Ikaw ang namilit sa kanya?" Natigilan si Roberto at hindi makapaniwalang tumingin kay Mavel. "Ganoon pala katapang ang anak natin?"

Malamig siyang tiningnan ni Mavel.

Mahinang nagbulong si Nancy, "Lasing ako noong gabing iyon. Gwapo kasi siya kaya nagpadaig ako sa alak."

"Sige na. Nangyari na ang nangyari. Wala nang saysay pang magtanong." Hinila ni Mavel si Nancy palapit at maingat itong sinuri bago marahang nagsalita, "Hindi ka naman binully ni Oliver, hindi ba?"

Ayaw ni Nancy na mag-alala ang kanyang ina. "Hindi. Siya pa nga ang naghatid sa akin pauwi."

Hinawakan Mavel ang kanyang kamay at mabigat ang tingin sa kanya. "Pumayag na ba siyang iligtas ang kompanya" natulala ni Nancy pati ang kanyang labi. "Hindi pa."

Wala na hindi na ligtas si Mavel ngunit halatang nawala ang liwanag sa kanyang mga mata.

Likas na maganda si Mavel, iyong tipong maamo at madaling kaawaan. Kaya nang makita siyang ganoon kalungkot, lalo pang sumikip ang dibdib ni Nancy

Mabilis niya itong inalo. "Mama, huwag kayong mag-alala. Sigurado akong pupuntahan niya ako bukas.

Marahang tumango si Mavel at napatingin sa ibabang bahagi ng tiyan ni Nancy "Ano ang balak mong gawin sa batang ito?"

"Huwag kayong mag-alala, Mama. Alam ko ang ginagawa ko." Mabilis niyang binago ang usapan. "Gutom na ako. May natira pa bang pagkain sa kusina?"

Alam ni Mavel na matagal nang marunong magdesisyon ang kanyang anak, kaya hindi na siya nagtanong pa at marahang inutusan ang mga katulong na maghanda ng pagkain.

Pagkatapos kumain, bumalik si Nancy sa kanyang silid. Habang nakahiga sa kama, paulit-ulit siyang nagbabalikwas habang iniisip ang huling ekspresyon ni Oliver

Napakabilis nitong umalis. Talaga bang mahalaga rito ang rosaryong iyon o hindi?

Inalis niya ang rosaryo sa kanyang pulsuhan at itinaas iyon sa harap ng kanyang mga mata upang pagmasdan.

Napakaganda ng kalidad nito, pero para sa kanya, isa lamang itong alas sa pakikipagkasundo.

Paano kung hindi kumagat si Oliver.

Habang hindi mapakali, umupo siya at tumawag sa isang numero. "Hello, Jay, tulungan mo akong bantayan ang isang tao."

Maagang-maaga kinabukasan, biglang may malakas na ingay na nagmula sa ibaba.

Nagising si Nancy dahil dito. Bahagya niyang narinig ang boses ng isang lalaki.

Posible bang si Oliver nga ang dumating?