THE INVESTIGATOR-Chapter 5

Habang nasa loob ako ng sasakyan ni Sam ay hindi ako mapakali e,wan ko ba kung bakit? at medyo naiilang rin ako sa lalaking kasama ko ngayon lalo't hindi ko pa naman talaga siya lubusan kilala, at malay koba, kung saan lupalop pa ako dalahin ng kumag na ito.

Siguro naman ay mabuting tao ang lokong ito. Dahil oras na may masama siyang gawin sa akin ay malalagot talaga siya sa papa niya---" bulong ko sa aking isipan.

Subalit nagulat na lang ako ng bigla kong marinig ang boses niyang nagsalita. Nahiya pa nga ako ng bahagya sa lalaking kasama ko lalo na't nang magtama ang aming mga mata dahil sa salamin nasa harap niya. kaya pasimple akong napayuko.

"Sergeant velesco. Are you okay? Maikli niyang tanong. Nakalimutan mo yatang sabihin sakin kung saan lugar kita ihahatid," sambit niya.

Marahan kong binaling ang paningin ko sa lalaking kasama ko sa loob ng kotse at sinagot ko ang tanong niya.

"Okay lang ako Sam, huwag ka. Mag-alala sa akin. Pasensya 'di ko nga pala nasabi sa'yo ang exactly ng address, kung saan mo ako ihahatid. Okay pakihatid mo na lang ako sa Green Hills Village, sa Salinas st, maraming salamat sa pagmamagandang loob mo sa akin naabala pa kita," nahihiya ko pang sambit sa binata.

"No problem Samantha, huwag kana mahiya pa dahil masasanay ka rin kapag palagi mo na akong kasama. Baka nakakalimutan mo na ang sinabi ng papa ko. Na sa bawat mission na ibibigay sa inyong dalawa ni Cortez minsan makakasama ako.

"Naiintindihan ko po Sir, Sige pakibilisan na ng pagmamaneho ihatid mo na ako sa address na binigay ko at kanina pa nangangawit ang paa ko at gusto ko na rin ipahinga ang katawan ko." Utos ko sa lalaking kasama ko.

Hindi nga naglaon ay nakarating na rin kami sa harapan ng gate ng village kung saan ako nakatira. Binuksan ko ang pinto ng kotse at bago ako tuluyan bumaba ay nagpasalamat ako kay Sam.

Ngumiti lang naman siya habang hawak ang manobela ng kotse. Ilang saglit pa nga ay Inilapag ko na ang isa kong paa sa semento at tuluyan ng nakalabas sa sasakyan at naglakad papalapit sa nakasarang gate.

Napalingon pa nga ako sa sasakyang tinalikoran ko, ngunit 'di ko inaasahan na pinagmamasdan pala ako ni Sam. Nakangiti siya habang deretso lang ng tingin sa akin kaya naman kinaway ko ang kabila kong kamay at nagbigay rin ako ng ngiti. Hindi naman nagtagal ay umalis na rin ang binata. Pinagmamasdan ko lang ang unti-unting paglayo ng kanyang kotse.

Tuluyan na akong pumasok sa malaking gate na nasa aking harapan at naglakad patungo sa aming bahay. Hinawakan ko ang door knob at binuksan ang pinto at Pagpasok ko sa loob ay nakita ko si Mama na abala sa kanyang ginagawa. Kaagad ko rin iniwas ang paningingin ko at dumeretso na sa aking silid.

Dahil sa pagod at kakaiba kong nararamdaman ay nahiga na nga ako sa aking kama at mabilis akong dinalaw ng antok. Hanggang di ko namalayan na nakatulog na pala ako.

"Samantha anak, paulit-ulit na boses na nagmumula sa labas ng pinto ng aking silid kaya naman nabulabog ang masarap kong pagkakatulog, at nagawa kopa ngang magdabog na akala mo isang bata na inagawan ng laruan.

Storbo naman itong si mama eh, nasira tuloy ang masarap kong panaginip. Huyst!--" bulong ko.

Ano kaya ang kailangan ni mama at kanina pa niya kinakatok ang pinto ng silid ko kulang na lang gibain niya ito.

Kaya naman no choice talaga ako. Kahit medyo inaantok pa ay tumayo na ako sa pagkakahiga at pinagbuksan ko na ng pinto ang aking Ina.

"Ano ba yon ma? Bungad ko agad sa pinto. Habang nakabusangot ang aking mukha at gugulo pa ang aking buhok.

"Bakit ang tagal mong buksan ang pinto Samantha? tanong niya habang nakataas ang kabilang kilay. saka ayosin mo nga yang itsura mo dahil may bisita tayo at gusto ka niyang makita," sambit ni Mama.

"Huh! Sino? Nagatataka kong tanong sa aking Ina.

"Ang Ninong mong si Don Ruel feliz, kaya ayosin mo ang sarili mo. So pa-ano maiiwan na kita anak.

Tumalikod na nga ang aking Ina at naiwan akong nakatayo sa bukana ng pinto. Nagdadalawang isip ako kung magpapakita ba ako sa aking. Ninong sa ngayon kasi nahihiya na ako lalo't dalaga na ako. Bahala na nga. Pero himala talaga ano kaya nakain ng taong iyon bakit siya nagpunta rito.

Sabagay matagal rin naman siyang 'di pumapasyal dito sa bahay, ang pagkakatanda ko ang huli bisita niya dito sa bahay ay yong araw na nakaburol pa ang kapatid ko at ang aking Ama, at bata pa ako noon. Pagkatapos noon ay wala na akong balita sa Ninong kong iyon. Kaya nagtaka ako kung bakit ngayon lang siya nagparamdam at gusto niya ako makita

Ilang pasko na rin ang nagdaan marami na siyang utang sa akin. Ito na Ang pagkakataon ko para maningil ako sa aking Ninong bwahahaha.

Ang mabuti pa siguro ay ayusin ko na ang sarili ko at mamaya na lang ulit ako matutulog 'di naman siguro siya magtatagal rito sa bahay at gusto lang yata niya ako makita.

Muli nga ay pumasok ako sa loob ng kwarto, saglit nga ay inayos ko ang aking sarili at nagsuot lang ako ng simpleng kasuotan na alam kong comportable ako. Lumabas na nga ako aking silid at lumapit sa derekyon nila mama at Ninong Ruel na nakatayo sa may sala. Medyo. Nahihiya pa ako at di ako makatingin ng deretso sa mukha ng aking Ninong, napansin agad ako ni Mama na nasa tabi na nila ako ni Ninong.

"Anak nariyan ka na pala? bungad agad sa aking Ina, Ang Ninong Ruel mo kanina kapa niya hinihintay sambit ng Ina ko.

Napaling ang atensyon ko sa dereksyon ni Ninong, ngunit napansin ko ka-agad sa kanya ang kakaibang tingin na akala mo ay huhubaran na ako sa lagkit ng pagkakatig sa akin.

Sabagay sino ba naman lalaki ang hindi maglalaway at magpapantasya sa kagandahan ko. Sabayan pa ng malabote kong katawan. Kaya hindi ko masisi ang Ninong ko na pati siya humanga sa akin. Wala naman masama pero. Hanggang tingin lang yon--" bulong ko.

Kahit ganoon pa man ay hinayag ko ang isa kong kamay na agad naman niyang kinuha nagmano ako sa kanya at nag bigay ng ngiti.

"Samantha eha, ikaw na bayan? Parang kailan lang natatakot kapa sa akin, pero ngayon tingnan mo dalagang-dalaga ka na at halatang matapang at palaban kagaya ng mahal mong Ama, pabirong sambit ni Ninong Ruel.

"Sinabi mo pa Don Ruel, di ko nga mapigilan yang bata na yan eh, palagi rin siyang wala rito sa bahay, mabuti nga at umuwi siya rito sa bahay. Hindi ko naman siya pwedeng kontrahin sa gusto niya, kaya hinahayaan ko lang," sambit naman ni Mama.

"Talagang tama nga ang nabalitaan ko tungkol sa inaanak ko. Balita ko rin pinasok niya ang pagiging agent, okay yan eha, tuparin mo ang iyong layunin, kapag kailangan mo si Ninong narito lang ako," wika niya.

"Maraming salamat po Ninong, iisa lang naman ang gusto ko mangyari. Yon ay ang makamit ko ang hustisya sa pagkamatay ng kapatid ko at ng aking ama, at gusto ko ako mismo ang humanap sa taong nagpakana ng pangyayari iyon. Kaya pinasok ko ang mundo ng pagiging NBI. Subalit hanggang ngayon bigo pa rin ako sa paghahanap sa taong may dahilan ng pagkamatay ng mahal ko sa buhay, pero 'di ako titigil hangat 'di ako nakakaganti.

"Talagang buo ang iyong paninindigan at determination na mahuli ang dahilan ng pagkamatay ng Ama mo. Pero isa lang masasabi ko sayo eha, ipaubaya mo na lang ang kaso na yan sa nakakataas, baka ikapahamak mo pa yaan, hindi mo kilala ang iyong kalaban. Pero mag-iingat ka pa rin.

"So pa ano 'di na ako magtatagal at magpapaalam na rin ako sa inyong mag-ina dahil may importante pa akong lalakarin, paliwanag ni Ninong Ruel sa akin. Sasagot pa sana ako sa mga sinabi niya ng bigla naman nagring ang cellphone ni Ninong na agad naman niyang sinagot at pansamantala siyang lumayo sa kinatatayuan namin.

Tiningnan ko lang siya habang may kinakausap sa cellphone. Hangang muli siyang magpaalam at nagmamadali ng umalis. Pinagbuksan siya ng pinto ng kotse ng kanyang alalay at ka agad na rin silang umalis.

"Anak halika na, tikman mo yong inihanda kong pagkain," sambit ni Mama.

"Sige Ma, susunod na po ako riyan," anas ko. napansin ko parang may kakaiba sa kinikilos ng Ninong ko---" bulong ko. Hindi ko alam kung may tinatago ba siyang lihim. Nagtaka lang kasi ako kanina dahil parang kontra siya sa gusto ko, ang tugisin ang salarin ng pagkamatay ng mahal ko sa buhay at makamit ang hustisya.

Samantha halika na! At sabayan mo na ako kumain, wala na ang bisita natin kaya tayo na lang dalawa ang kakain nitong ihinanda ko.

Dahil kanina pa nangungulit ang aking Ina Pinagsawalang bahala ko na lang ang iniisip ko tungkol kay Ninong ano man iyon ay bahala na darating rin ang araw na makakamit ko ang hustisya.

Nagtungo na nga ako sa kusina para naman makakain na at matikman ang mga pagkain inihanda ng aking Ina, pagbibigyan ko na si Mama dahil minsan lang naman niya ako makasama sa hapag kainan dahil parati na lang akong wala at abala sa mga mission ko.

"Okay ka lang ba Samantha napapansin ko kasi sayo anak parang may malalim kang iniisip. Sabihin mo sa akin. Anak kung may problema ka? narito lang ako sa tabi mo anak. Ako lang ang kakampi mo sa lahat ng iyong laban sa buhay, sambit ni Mama.

"Wala po Mama siguro po ay pagod lang ako kaya kung ano-ano tumatakbo sa isipan ko. Huwag mo na lang po akong pansinin Mama tara kumain na tayo, mukhang masarap yata ang pagkain inihanda mo," nakangiti kong wika sa aking ina.

Pansin ko sa mukha ni Mama ang kalungkotan siguro ay nag-aalala talaga siya para sa akin. Hindi ko naman siya masisi dahil siya ang Ina ko. Ganon talaga ang mga magulang kapag may nararamdaman ang kanilang anak, mas mauuna silang panghinaan ng loob.

Habang kumakain kami ni Mama ay wala na kaming imikan hanggang matapos na akong kumain at sandali nga ay nagpapalam na ako sa aking Ina at bumalik na sa aking silid para tuluyan ng makapahinga. Ningitin lang ako ni mama matapos non ay tumalikod na ao sa knya Saka, dumaritso sa loob ng aking kawarto. Ng dahil nga sa subra pagod at pannakit ng katawan ko. Nagdesisyon na muli akong mahiga. Paglapat ng aking likod sa kama ay dinalaw n ako ng antok.

Pasado alas 3:00 yata ng umaga ng maalimpungatan ako dahil sa ingay na nag mumula sa labas ng aming bahay, dahil nag tataholan ang mga alaga namin aso. Parang may kakaibang nangyayari at sa tingin ko ay may tao sa labas.

Ka-agad akong bumangon para tingnan kong ano ba iyon. At marahan akong lumabas sa pinto ng aking kwarto, marahan rin akong naglakad papunta sa kwarto ng aking Ina na katabi ko lang para I check ito, Okay naman dahil mahimbing ang kanyang tulog matapos kong silipin sa kanyang silid.

Bumaba ako ng hagdan, marahan lang ang aking paghakbang upang hindi mapansin ng kung sino man nilalang sa labas. Nagpaling-linga ako sa buong kabuohan ng sala dahil patay ang ilaw ay kaya wala akong nakita, ngunit bigla akong kinabahan at nagulat ng makita ko na gumagalaw ang doorknob ng pinto. Para bang may pilit na nagbubukas nito.

Dahil sa aking nakita ay marahan akong naglakad at nagtungo sa kusina. Kumuha ako ng kotsilyo, at nag-abang ako sa likod ng pinto.

Subukan lang talaga pumasok ng nilalang na ito tiyak patay siya hindi n ito sisikatan ng araw bukas, ang lakas ng loob na pasukin ang bahay namin mabuti at andito ako kung nagkataon na wala ako rito kawawa ang Ina ko.

Hinayaan ko lang nasirain niya ang lock ng pinto at ilan sandali nga ay nagtagumpay siya sa kanyang ginawa, ng makapasok siya sa loob ng aming bahay ay nagpalinga- linga ito. Nag-iisip rin kung ano ang una niyang gagawin. Nakamasid lang ako sa likod niya. Hindi ko makita ang mukha nito dahil madalim ang loob ng bahay at tanging liwanag lang ng buwan ang nagsisilbing liwanag.

Napansin kong may hawak rin siyang patalim ngunit parang kinakabahan ito hindi na ako nakapaghintay pa, dahil naiinip na rin ako. Lumapit ako sa likoran ng magnanakaw ng 'di niya namalayan habang abala siya sa pagkalkal ng mga gamit sa aming sala.

Ka-agad kung hinawakan ang kanyang balikat na kanya naman ikinagulat. Subukan mong kimulos ng 'di maganda sigurado magkakagripo ang leeg mo! ang lakas naman ng loob mo na pumasok sa bahay ko ng nag-iisa ka lang. Humarap ka kung ayaw mong ibaon ko sa lalamunan mo ang hawak kong patalim.

Marahan siyang limingon sa harapan ko. Binuhay ko naman ang switch ng ilaw, kaya nakita kung nakasuot siya ng itim na Bonet at tanging mata lang niya ang kita.