Chapter 1

Chapter 1 – The Man at My Father’s Funeral

What if the debt your father owed could decide your entire life… and the man you feared would claim it?

Hindi ko alam kung bakit masakit pa rin kahit patay na si Papa. Ang simoy ng hangin sa sementeryo ay malamig, pero parang may apoy sa dibdib ko. Hawak ko ang mga puting bulaklak, walang laman ang mata ko, habang nakatayo sa gilid ng kabaong.

“Freya…” mahina ang boses ni Mama, hawak ang kamay ko. “Babalik na siya, anak. Kailangan mo lang magtiis.”

Huminga ako, pilit na inaalis ang kaba. Tiis? Paano ako makakatiis sa mundong pinasok ng ama ko—isang mundo ng utang, panganib, at… lalaki.

At naroon siya.

Si Torren Villanueva.

Hindi ko alam kung paano ko siya makakalimutan kahit isang segundo. Nakatayo sa kabilang dulo, naka-itim na suit, mukha niya parang marmol—malamig, walang emosyon. Pero ramdam ko ang bawat titig niya. Parang bawat mata niya ay may marka na para sa akin.

“Freya Alcantara,” bulong niya sa sarili niya, o baka para sa akin. Hindi ko alam, pero alam kong nakatigil ang oras nang tumama ang mga mata namin.

Tumayo siya sa tabi ng tatay ko sa kabaong. Parang nakangiti, pero hindi iyon totoong ngiti. Malamig, matalim—parang sinasabi sa akin, ‘I own you.’

Gusto kong tumakbo. Tumalon sa lupa, sumigaw, kahit ano para makaalis sa presensya niya. Pero alam kong hindi ako makakaalis. Hindi sa mundong ito.

“Torren…” napasigaw ako nang hindi sinasadya, at siya’y humarap sa akin. Hindi siya kumibo, tinitigan lang ako, parang sinusukat ang lakas at takot ko.

“Your father…” binitiwan niya, mababa ang boses, parang bulong sa hangin, “he left a debt. And now… you’re the collateral.”

Tumigil ang mundo ko.

“Collateral? Anong ibig mong sabihin?” sumigaw ako, galit na nanginginig ang boses. “Hindi mo ako pwedeng gawin na bayad sa utang ng ama ko!”

Ngumiti siya, parang alam niya ang bawat reaksyon ko bago ko pa ito maisip. “Hindi mo ako pipigilan, Freya. At wala ka ring choice.”

Hindi ko maintindihan. Paano ko matatanggap na ang lahat ng buhay ko, lahat ng kalayaan ko, ay hawak ng lalaking ito?

“Hindi!” sigaw ko, at parang gusto kong saksakin ang bawat salitang iyon sa ere. Pero isang kamay niya lang ang itinaas, at tumahimik ang mundo ko.

“Freya,” mababang boses niya, halos dumampi sa balat ko, “you’re mine. Walang sinuman ang makakaalis sa akin. Not your father, not even you.”

Nanlilimahid ang dugo ko sa katawan. Galit? Oo. Takot? Mas higit pa sa alam ko. At… kilig? Hindi ko maintindihan kung bakit may halong init at panginginig ang dibdib ko sa presensya niya.

“Hindi mo ako kayang i-control!” sigaw ko.

“Hindi ko kailangan i-control ka,” sagot niya, malamig ngunit may init. “Ang alam ko lang… you belong to me ngayon. Sa salita man o sa gawa, hindi mo maiwasan.”

Hindi ko alam kung ano ang masakit—ang kabang dala ng kanyang titig, o ang kabulaanan ng mundo na pinasok niya ako.

Biglang lumapit siya, halos apat na hakbang lang ang pagitan namin, at tumigil. “Listen carefully, Freya. From now on… everything you do, every step you take… you’re under my watch. And any wrong move, you’ll regret.”

Huminga ako nang malalim, pinipilit kalmahin ang puso ko. Pero alam kong hindi ito makakalimutan. Alam kong bawat salita niya ay parang pako sa dibdib ko—sakit at kilig sabay.

Tumayo siya, pinagmamasdan ako, parang sinusukat ang lakas at takot ko. “The world you knew is gone. And the one you’ll live in… starts with me.”

Tumango lang ako, walang maisagot. Ang galit ko, takot ko, at kaba ko ay halos magkahalo. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang lalaking ito na parang hindi lang umiiral sa ilalim ng araw, kundi sa bawat segundo ng buhay ko.

Biglang may kumatok sa pintuan ng sementeryo. Isa sa kanyang mga tauhan, mabigat ang paghinga, sumulpot sa gilid.

“Boss… may problema,” ang sabi niya, tumitig kay Torren.

Ngumisi si Torren, malamig, matalim, parang hayop na handang umatake. “Explain.”

“Someone’s trying to…” naputol ang lalaki, tinitigan kami. “Someone’s targeting your… new collateral.”

Tumango lang si Torren. Ang mga mata niya, dati pa man malamig, ngayon ay nagningning. “Then we’ll make sure… they regret it.”

Huminga ako nang malalim, ramdam ang bigat sa dibdib ko. Hindi lang ako bahagi ng utang, hindi lang collateral—ako na ngayon ang mundo niya. At sa mundong ito, walang sinuman ang makakaalis sa kanya… ni ako.

Ang bawat hakbang, bawat salita niya, bawat tingin… parang kulungan at pang-aakit sa parehong oras. Hindi ko alam kung gagawin ko, takbo, sumigaw, o sumuko. Ang puso ko ay umiikot, nanginginig, at kumakaba ng sobra—isang halo ng galit, takot, at kakaibang kilig.

At sa likod ng lahat, alam kong may isang bagay na mas nakakatakot—isang lihim na nakatago sa dilim, isang mata na nagmamasid sa akin at sa lalaking hawak ang buong mundo ko.

 Bago pa man ako makapagsalita, may lumapit na mensahe sa cellphone ko, walang pangalan, walang numero—isang simpleng text na nagbabalik sa akin sa parehong takot at kaba:

"You think you’re safe… but you’re already mine."

Hindi ko alam kung sino, at higit sa lahat… hindi ko alam kung paano haharapin ang bagong mundo na hawak ni Torren.

Abangan ang susunod na kabanata….

Dear Readers,

Huwag kalimutang mag-iwan ng bakas o reviews, malaking tulong ito para mapaganda pa ang story ko….Huwag niyo ring kalimutang i-add sa library niyo para sa updates….Salamat