LOGIN
Dear Readers,
Ang nobelang ito ay isinulat para sa mga pusong gustong maramdaman ang bawat tibok ng damdamin—ang kilig, ang takot, ang pananabik, at ang hindi maipaliwanag na pang-aakit ng pag-ibig sa gitna ng panganib. Isa itong kwento na puno ng emotional rollercoaster, intriga, at tensyon na tiyak na hindi ninyo malilimutan sa bawat sandali ng pagbabasa.
Kung ikaw ay nahulog na sa mundo ng maraming lihim at kasalanan ng underworld sa mundo ng mafia, at ramdam mo ang tensyon sa bawat kabanata, nais kong anyayahan kayong idagdag ang nobelang ito sa iyong library. Maari rin ninyo itong ibahagi sa inyong mga kakilala o kaibigan na mahilig sa mga kwento ng kilig at panganib, upang maranasan din nila ang bawat eksena at bawat tibok ng puso ni Freya at Torren. Sa ganitong paraan, hindi ninyo mamimiss ang mga susunod na kabanata at laging may access sa bawat sandali ng intriga, drama, at kilig.
Huwag niyo rin pong kalimutan na mag-iwan ng review at magbigay ng kaaya-ayang rating kung nagustuhan ninyo ang nobela. Ang inyong positibong review ay hindi lamang nagbibigay inspirasyon sa akin bilang manunulat, kundi nakakatulong din sa iba pang mambabasa na makita ang kwento at maranasan ang parehong emosyonal na rollercoaster. Ang bawat review ay parang tulay na nagdadala sa iba sa mundo ni Freya at Torren.
Para sa mga locked-in chapters, maaari kayong manood ng ads o gumamit ng coins upang masundan ang lahat ng kabanata ng tuloy-tuloy. At kung nais ninyo, maaari rin kayong magbigay ng gifts, na direktang sumusuporta sa akin upang maipagpatuloy ko ang pagsusulat ng mas magaganda at nakakaadik na kwento para sa inyo. Ang inyong suporta ay nagbibigay lakas, inspirasyon, at sigla sa bawat salita, bawat eksena, at bawat kabanata na sinusulat ko.
Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa isang mafia king at isang rebelde—ito ay tungkol sa pag-ibig sa gitna ng panganib, sa pagtitiwala sa isa’t isa, at sa lakas ng pusong hindi sumusuko. Sa bawat kabanata, sisikapin kong dalhin kayo sa mundo na puno ng intriga, pagmamahal, at emosyonal na tensyon na hindi ninyo malilimutan.
Bilang inyong manunulat, pangako ko na bawat kabanata ay maingat na isinulat—punong-puno ng dialogue, emosyon, kilig, at cliffhanger—upang bawat sandali na iyong binabasa ay maging cinematic, nakakaadik, at puno ng damdamin. Ang inyong pakikibahagi, mula sa pagdaragdag sa library, pagbibigay review, pagbibigay ng gifts, hanggang sa pag-follow sa akin, ay nagbibigay daan sa mas maraming kwento at mas maraming eksena na nakapukaw ng iyong puso.
Kaya, samahan ninyo ako sa paglalakbay na ito. I-follow ninyo ako upang hindi ninyo mamimiss ang bawat kabanata at patuloy na maramdaman ang bawat halik ng panganib, bawat tibok ng pagnanasa, at bawat pangakong hindi matitinag ng kahit anong hadlang. Ang kwentong ito ay para sa inyo, at ang inyong suporta ang nagbibigay buhay sa mundo ni Freya at Torren.
Maraming salamat sa pagtangkilik, sa pagbibigay ng oras at puso ninyo sa kwento. Sana’y magsilbi itong isang kapanapanabik at emosyonal na karanasan sa bawat sandali na inyong binabasa.
Sa pagmamahal at pasasalamat,
QuillWhisper
CHAPTER 167 – “We Think the Same Now”“Hindi na kami nag-uusap para magkaintindihan.”“Dahil alam na namin ang susunod na sasabihin ng isa’t isa.”At doon ko unang na-realize na hindi na pala kami dalawang tao.Isa na lang.Gumising ako sa kama na malamig ang gilid.Hindi empty.Hindi dahil wala siya.Kundi dahil alam ko kung nasaan siya kahit hindi ko siya nakikita.
CHAPTER 166 – I FORGOT WHO I WAS BEFORE YOU“If I only exist when I’m with you…”“Then who am I when I’m alone?”Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang lahat.Hindi yung paligid.Kundi ako.Yung klase ng tahimik na hindi mo napapansin agad, hanggang sa mapansin mong wala ka nang iniisip na hindi siya kasali.Si Torren.Palagi si Torren.Hindi lang sa presensya niya.Kundi pati sa absence niya—parang may naiwan siyang imprint sa utak ko na hindi na kayang burahin ng kahit anong distansya.Nakahiga ako sa kama.Mag-isa.Pero hindi talaga mag-isa.Dahil kahit wala siya sa tabi ko, parang alam pa rin ng katawan ko kung nasaan siya.Nakakatawa.Nakakatakot.Dahan-dahan akong bumangon.Hinilot ko ang sentido ko.“Freya ka pa ba?” bulong ko sa sarili.Walang sumagot.Pero may mas malala pa doon.May part sa loob ko na hindi na nagulat sa katahimikan.Parang sanay na siya.Parang matagal na siyang wala.Tumayo ako at naglakad papunta sa mirror.Do’n ako tumigil.Matagal.Tin
CHAPTER 165 – THE PROMISE WE NEVER SAID“Some promises aren’t spoken.”“They’re alive.”I woke up before him.That alone felt strange.For as long as I could remember, Torren Villanueva was always the first presence I felt before I even opened my eyes.Not because he woke me.Because my body already knew where he was.Breathing beside me.Existing near me.Anchoring the space around me like gravity itself.But this morning was different.The bed beside me was still warm.Not empty.Just… recently left.A trace.A hesitation.Like he had been there a moment ago and didn’t want to leave completely.My fingers moved instinctively across the sheets.Slow.Searching.As if touch alone could explain absence.That was when I heard it.Footsteps outside the room.Not rushed.Not urgent.Just… steady.Controlled.Familiar.Torren.I didn’t move.I just listened.The door didn’t open immediately.He paused outside.As if he was waiting.For what, I didn’t know.Permission?Timing?Or maybe some
CHAPTER 164 – WHAT IF WE HEAL?"The most frightening possibility wasn't losing him.""It was healing enough to stop needing him."I couldn't stop thinking about it.Not the folder.Not the house.Not even the future Torren had apparently been planning long before I entered his life.No.It was something much worse.Something quieter.Something that settled inside my chest and refused to leave.A question.One dangerous question.What happens if we heal?The thought arrived unexpectedly.And once it did, I couldn't force it away.Because for years, every part of our relationship had been built inside destruction.Pain.Loss.Fear.Violence.Survival.Every moment that brought us together had been forged under pressure.Every confession had happened after the tragedy.Every step closer had happened because the world kept trying to tear us apart.But now?The empire was stable.The chaos had slowed.The constant threats had faded into distant noise.And for the first time...There was sp
CHAPTER 163 – THE LIFE WE NEVER PLANNED“Nobody taught us how to live.”“Only how to survive.”The realization hit me harder than any bullet ever had.Not because it was new.Because it was true.For years, survival had been the only language I understood.Run.Fight.Hide.Adapt.Endure.Everything else had always felt temporary.Even happiness.Especially happiness.Because happiness was fragile.And fragile things never survived in our world.Yet somehow, standing inside one of Torren Villanueva’s private estates overlooking an endless stretch of ocean, I found myself staring at proof that shattered everything I thought I knew about him.The house was quiet.Too quiet.No guards walking nearby.No emergency meetings.No gunfire in the distance.No chaos demanding our attention.Just silence.The kind of silence that forced people to confront themselves.I hated that kind of silence.Because silence gave memories room to breathe.And memories were dangerous.I walked slowly through
CHAPTER 162 – “The Things Forever Requires”“Forever sounds romantic.”“Until you realize… it demands everything you tried to keep for yourself.”I didn’t realize I was holding my breath until Torren finally closed the door behind him.Not loudly.Not dramatically.Just… final.And that was the problem.Everything about him lately felt final.Like he wasn’t entering my life anymore—he was settling inside it.Permanent.Irreversible.Dangerous in a way bullets never were.I stayed seated on the edge of the bed, staring at the empty space he just left. The room still smelled like him—cologne, leather, and something heavier I couldn’t name. Something that clung to me more than it should’ve.Forever.The word echoed again.And again.Until it stopped sounding like love.And started sounding like a sentence.He came back after midnight.No gunfire.No emergency calls.No empire collapsing in the background like usual.Just silence.That was new.Torren didn’t announce himself. I felt him
Chapter 9 – First Glance of ObsessionTorren’s stare isn’t just dangerous… It’s claiming me before I even realize it.Hindi ko maalis sa isip ko ang mga mata niya—malalim, malamig, at tila may apoy na naglalagablab sa ilalim ng bawat titig. Umupo ako sa sofa sa drawing room, sinusubukang kontrolin
Chapter 6 – Locked InPaano kung ang mansyon na iniisip mong tahanan ay naging kulungan mo, at ang lalaking kinatatakutan ng buong underworld ang nagmamay-ari ng bawat pintuan at bintana?Pagkatapos ng kasal, iniisip kong makakawala ako sa lahat. Isa lang ang nasa isip ko—tumakbo. Tumakas sa mundon
Chapter 5 – A Marriage Without LovePaano kung mapilitan kang magpakasal sa lalaking kinatatakutan ng buong underworld—at sa puso mo, wala kang damdamin para sa kanya?Hindi ko inakala na darating ang araw na tatayo ako sa harap ng altar… na walang pagmamahal sa puso ko. Mas lalo pa, hindi ko akal
CHAPTER 46: The Man From My Past“Akala ko tapos na ang lahat—pero ang totoo, ngayon pa lang nagsisimula ang pinaka-delikadong laro.”Hindi ako makahinga.Hindi dahil sa sugat ko.Hindi dahil sa sakit.Kundi dahil sa lalaking nakatayo sa harap ko.“Freya Yang… buhay ka pa pala.”Malamig ang boses n







