LOGINCHAPTER 40: The One You Didn’t Expect
“Hindi siya ang binaril ko—pero siya ang unang bumagsak.”
Tumigil ang mundo sa tunog ng putok.
Hindi ako makahinga.
Hindi ako makagalaw.
Ang kamay ko—
CHAPTER 51: You Don’t Get to Walk Away From Me“Kung siya ang kalaban ko… bakit siya pa rin ang gusto kong lapitan?”Hindi ako lumingon.Hindi ako gumalaw.Pero naramdaman ko.‘Yung pagbabago sa hangin.‘Yung biglang pagbigat ng presensya niya sa likod ko.“Freya…”Mababa ang boses niya.Delikado.Pero hindi ako umatras.Hindi na.Hinawakan ko ang doorknob.
CHAPTER 50“Kung may traydor sa loob… baka hindi lang siya—baka pati ako ang susunod na papatayin.”Nanlamig ang buong katawan ko.Parang may yelo na dumaan sa dugo ko, diretso sa puso.Inside.Hindi kaaway.Hindi outsider.Isa sa kanila.Isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ni Torren.Tahimik ang buong kwarto.Pero ramdam ko ang bigat.Parang may sasabog anumang oras.Tiningnan ko si Torren.
CHAPTER 50: The Breaking Control“Hindi siya ang target… ako.”Huminto ang mundo ko sa isang iglap.Hindi ang lalaking hawak ni Torren ang binaril.Ako.Sumabog ang putok sa hangin—isa, dalawa—kasabay ng pagkapunit ng katahimikan.“Freya!” sigaw ni Torren, halos mabasag ang boses niya.Narinig ko lang ‘yon nang parang malayo. Parang underwater. Mabigat. Mabagal.May init na kumalat sa tagiliran ko.Hindi ko agad naramdaman ang sakit.
CHAPTER 48“Nahulog kami… at hindi ko alam kung mabubuhay pa kami sa baba.”Sumabog ang sahig.Wala akong narinig kundi isang malakas na ugong—parang nabingi ako sa lakas ng impact. Biglang nawalan ng suporta ang paa ko, at sa isang iglap, bumigay ang mundo sa ilalim namin.“FREYA!”Narinig ko ang sigaw ni Torren—tapos nahulog kami.~~~Pakiramdam ko bumagsak kami nang napakatagal.Hangin lang ang nararamdaman ko, humahampas sa mukha ko, sumisingit sa lalamunan ko habang pilit akong humihinga.Hindi ko makita ang paligid.Madilim.Magulo.At sa gitna ng lahat—may isang kamay na mahigpit na nakahawak sa akin.Torren.“Don’t let go!” sigaw niya.“Hindi!” sigaw ko pabalik, kahit halos wala akong marinig sa sarili kong boses.Mas humigpit ang kapit niya sa braso ko.Hanggang sa—BAGSAK.Tumama ang katawan ko sa matigas na lupa. Napasigaw ako sa sakit, parang nabali ang hangin sa dibdib ko.Pero hindi ako nakapag-focus doon.Kasi agad kong hinanap—“Torren—!”“Nandito ako.”Mababa. Malap
CHAPTER 48: The Breaking Control“Ang taong ‘yon… ang gumawa sa akin kung ano ako ngayon.”Parang may pumunit sa loob ko habang nakatitig ako sa kanya.Hindi siya nagbago.Ganoon pa rin.Kalma. Walang emosyon. Nakatingin sa akin na parang isa lang akong proyekto na hindi pa tapos.“Freya…” mahina pero matalim ang boses ni Torren sa tabi ko. “Who is he?”Hindi agad ako nakasagot.Kasi kahit ilang taon na ang lumipas—bumalik lahat.Ang dugo.Ang sigaw.Ang malamig na boses niya habang tinuturuan akong pumatay.“Answer me,” mas mababa na ang tono ni Torren ngayon.Mas delikado.Huminga ako nang mabagal.“Siya…” nanginginig kong sabi. “Siya ang unang pumatay sa harap ko.”Napansin kong humigpit ang hawak ni Torren sa baril niya.“At siya rin ang nagturo sa akin kung paano.”Tahimik.Biglang naging mas mabigat ang hangin sa paligid namin.Parang kahit ang mga tauhan ni Torren, naramdaman ang pagbabago.“Anong pangalan niya?” tanong ni Torren.Tinitigan ko ang lalaki.Tapos—“Adrian.”Ngum
CHAPTER 47“Hindi siya ang target… ako pala.”Napahinto ang tibok ng puso ko.Hindi ako agad nakagalaw. Parang may malamig na kamay na biglang pumisil sa dibdib ko, unti-unting hinihigpitan hanggang halos mawalan ako ng hangin.Ako.Ako ang target.Hindi si Torren.Hindi ang empire niya.Ako.“Freya…” mahina pero matalim ang boses ni Torren sa tabi ko. “Stay behind me.”Pero hindi ako gumalaw.Hindi ko kaya.Kasi sa unang pagkakataon, malinaw sa akin ang totoo—Hindi ako biktima.Hindi lang ako pawn.Ako ang dahilan kung bakit nagsisimula ang giyera.SITUATIONMabilis ang mga pangyayari.Sumabog ang salamin sa kaliwa namin. May pumasok na bala, tumama sa pader, nagkalat ang mga debris sa sahig.“Sniper!” sigaw ng isa sa mga tauhan ni Torren.Agad akong hinila ni Torren, pinasubsob sa likod ng isang makapal na haligi.“Stay down,” utos niya, malamig at kontrolado.Pero kahit nakayuko ako, nanginginig ang mga kamay ko.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa realization.“Torren…” bulong k







