INICIAR SESIÓN“The scariest enemy is the one who already knows where you sleep.”
Tahimik ang buong safehouse.
Too quiet.
Yung klase ng katahimikan na hindi dahil secure ka…
kundi dahil may
CHAPTER 170 – "If You Remember Me... Who Am I?""Hindi pala sapat na maalala ka ng taong mahal mo.""Kailangan mo ring maalala kung sino ka kapag wala siya."Nagising si Freya na katabi si Torren, ngunit sa halip na guminhawa, lalo siyang nabigatan.Napagtanto niyang ang katahimikan sa pagitan nila ay hindi na awkward.Natural na ito.At iyon ang nakakatakot.Hindi na nila kailangang magsalita upang maintindihan ang isa't isa.Nagpasya si Freya na gumawa ng simpleng desisyon nang hindi nagtatanong kay Torren.Pumili siya ng pupuntahan.Nag-utos sa mga tauhan.Nagpasya para sa sarili.Ngunit bawat desisyon ay may kasunod na tanong sa isip niya:"Ano kaya ang sasabihin ni Torren?"Doon niya napagtanto—Hindi na lang emosyon ang nahahati sa kanila.Pati paraan ng pag-iisip.Napansin ni Torren ang pagbabago.Tahimik niyang tinanong:"Iniiwasan mo ba ako?"Sumagot si Freya:*"Hindi.""Sinusubukan ko lang malaman kung sino ako kapag wala ka."Mahabang katahimikan.Sa unang pagkakataon, wala
Chapter 169: I TRIED TO BE ALONE AGAIN!"Akala ko ang pinakamahirap ay ang mawalan ng taong mahal mo.""Mas mahirap palang alalahanin kung sino ka bago mo siya minahal."Marahan kong isinara ang pinto sa likuran ko.Hindi ako lumingon.Hindi dahil natatakot akong makita si Torren.Kundi dahil alam kong kapag nakita ko pa siya, hindi ko na matutuloy ang desisyong buong gabi kong pinag-isipan.Wala siyang sinabi nang umalis ako.Wala siyang tanong.Wala siyang utos.Hindi niya ako pinigilan.At iyon ang unang beses na mas mabigat ang pakiramdam ko dahil binigyan niya ako ng kalayaan.Dati, iyon ang ipinaglalaban ko.Ngayon, pakiramdam ko ay parang may iniwang bahagi ng sarili ko sa kabilang panig ng pintuan.Huminga ako nang malalim.Malamig ang hangin ng umaga.Tahimik ang buong villa.Walang nagmamasid.Walang sasakyang sumusunod.Walang tauhang nakadikit sa bawat galaw ko.Ito ang dating buhay na gusto ko.Ang magkaroon ng espasyong ako lang.Pero habang naglalakad ako sa lumang hard
Chapter 168 — Separation Feels Like Illness"Hindi pala lahat ng sugat ay dumudugo.""May mga sugat na nagsisimulang humapdi kapag wala na ang taong nakasanayan mong katabi."Hindi ko alam kung anong oras ako nagising.Tahimik ang buong silid.Napakatahimik.Walang tunog ng pagbukas ng pinto.Walang mahihinang yabag.Walang mahinang buntong-hininga ni Torren habang inaayos niya ang cuff ng suot niyang polo.Dilat ang mga mata ko ngunit ilang segundo akong nakahiga lamang.Parang may mali.Hindi dahil may panganib.Hindi dahil may umatake.Kundi dahil may kulang.Umupo ako nang dahan-dahan sa kama.Nakasara pa rin ang kurtina.Humahalo ang malamlam na liwanag ng umaga sa malamig na kulay ng kuwarto.Awtomatikong napatingin ako sa kabilang bahagi ng kama.Maayos na ang kumot.Wala na siya.Normal lang iyon.Bilang pinuno ng Villanueva Syndicate, maraming pulong si Torren na kailangang asikasuhin.Ilang beses na rin naman itong nangyari noon.Pero ngayon...Hindi ko maipaliwanag kung bak
CHAPTER 167 – “We Think the Same Now”“Hindi na kami nag-uusap para magkaintindihan.”“Dahil alam na namin ang susunod na sasabihin ng isa’t isa.”At doon ko unang na-realize na hindi na pala kami dalawang tao.Isa na lang.Gumising ako sa kama na malamig ang gilid.Hindi empty.Hindi dahil wala siya.Kundi dahil alam ko kung nasaan siya kahit hindi ko siya nakikita.
CHAPTER 166 – I FORGOT WHO I WAS BEFORE YOU“If I only exist when I’m with you…”“Then who am I when I’m alone?”Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang lahat.Hindi yung paligid.Kundi ako.Yung klase ng tahimik na hindi mo napapansin agad, hanggang sa mapansin mong wala ka nang iniisip na hindi siya kasali.Si Torren.Palagi si Torren.Hindi lang sa presensya niya.Kundi pati sa absence niya—parang may naiwan siyang imprint sa utak ko na hindi na kayang burahin ng kahit anong distansya.Nakahiga ako sa kama.Mag-isa.Pero hindi talaga mag-isa.Dahil kahit wala siya sa tabi ko, parang alam pa rin ng katawan ko kung nasaan siya.Nakakatawa.Nakakatakot.Dahan-dahan akong bumangon.Hinilot ko ang sentido ko.“Freya ka pa ba?” bulong ko sa sarili.Walang sumagot.Pero may mas malala pa doon.May part sa loob ko na hindi na nagulat sa katahimikan.Parang sanay na siya.Parang matagal na siyang wala.Tumayo ako at naglakad papunta sa mirror.Do’n ako tumigil.Matagal.Tin
CHAPTER 165 – THE PROMISE WE NEVER SAID“Some promises aren’t spoken.”“They’re alive.”I woke up before him.That alone felt strange.For as long as I could remember, Torren Villanueva was always the first presence I felt before I even opened my eyes.Not because he woke me.Because my body already knew where he was.Breathing beside me.Existing near me.Anchoring the space around me like gravity itself.But this morning was different.The bed beside me was still warm.Not empty.Just… recently left.A trace.A hesitation.Like he had been there a moment ago and didn’t want to leave completely.My fingers moved instinctively across the sheets.Slow.Searching.As if touch alone could explain absence.That was when I heard it.Footsteps outside the room.Not rushed.Not urgent.Just… steady.Controlled.Familiar.Torren.I didn’t move.I just listened.The door didn’t open immediately.He paused outside.As if he was waiting.For what, I didn’t know.Permission?Timing?Or maybe some
CHAPTER 46: The Man From My Past“Akala ko tapos na ang lahat—pero ang totoo, ngayon pa lang nagsisimula ang pinaka-delikadong laro.”Hindi ako makahinga.Hindi dahil sa sugat ko.Hindi dahil sa sakit.Kundi dahil sa lalaking nakatayo sa harap ko.“Freya Yang… buhay ka pa pala.”Malamig ang boses n
CHAPTER 41: The Cage He Calls Protection“Hindi na ako takot sa kanila… pero bakit ikaw pa rin ang kinakatakutan ko?”Hindi na ako humihinga nang maayos.
Chapter 37: The Cage That Breathes“Hindi ako dinala… ako ang kusang pumasok sa kulungan—at iyon ang pinakamalaking pagkakamali nila.”Hindi ako lumaban.Hindi ako sumigaw.Hindi ako tumakas.Dahil sa bawat hakbang na inilalayo nila ako kay Torren—mas lalo akong maging kalmado.Mas lalo akong nagi
Chapter 36: The Price of Possession✨ “Hindi na ako ang hinahabol nila… ako na ang hinahanap nila para maghari.” ✨Huminto ang mundo—pero ako hindi.Huminga ako nang malalim, kahit ramdam ko pa rin ang amoy ng dugo, ng pulbura, ng pagkawasak na iniwan ng ginawa ko.Hindi na ako tumatakbo.Ako na an







